II SA/Rz 511/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Ewa Partyka Sędziowie NSA Małgorzata Wolska /spr./ WSA Paweł Zaborniak Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 września 2013 r. sprawy ze skargi R. R. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie choroby zawodowej -skargę oddala- II SA/Rz 511/13 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. Nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (dalej jako: PWIS) utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] (dalej jako: PPIS) z dnia [...] marca 2013 r., nr [...], którą umorzono postępowanie w sprawie zgłoszenia u R. R. podejrzenia choroby zawodowej – nowotwór nosa i zatok przynosowych z poz. 17/8 wykazu chorób zawodowych, określonej w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869 ze zm., określonego dalej jako "rozporządzenie"). W podstawie prawnej decyzji organ powołał art. 105 i art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 267). Z akt sprawy oraz uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że w dniu [...] stycznia 2013 r. R. R. zgłosiła podejrzenie choroby zawodowej – nowotwór nosa i zatok przynosowych z poz. 17/8 wykazu chorób zawodowych. Po wszczęciu w dniu [...] stycznia 2013 r. postępowania PPIS w [...] przeprowadził postępowania wyjaśniające w toku którego ustalił, że w sprawie podejrzenia choroby zawodowej z poz. 17/8 było już prowadzone przez organy inspekcji sanitarnej postępowanie (wszczęte w dniu [...] kwietnia 2009 r.). Mianowicie w sprawie została wydana decyzja PWIS [...] z dnia [...] września 2011 r., Nr [...] uchylająca w całości decyzję PPIS w [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., Nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia u R. R. choroby zawodowej wymienionej w poz. 17 pkt 8 wykazu chorób, określonym w załączniku do rozporządzenia. Ustalono również, że po ponownym rozpoznaniu sprawy zgłoszonej choroby zawodowej u R. R. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] umorzył postępowanie w przedmiotowej sprawie. Ta decyzja była przedmiotem kontroli instancyjnej przez PWIS, który decyzją z dnia [...] marca 2012 r., Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Skargę na opisaną powyżej decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożyła R. R., a Sąd wyrokiem z dnia [...] października 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 439/12 skargę tą oddalił. Mając na uwadze powyższe ustalenia Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] marca 2013 r. Nr [...] umorzył postępowanie w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu organ stwierdził, że R. R. w zgłoszeniu podejrzenia choroby zawodowej domagała się wydania decyzji w sprawie, w której została już wydana ostateczna i prawomocna decyzja o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Kolejne zgłoszenie choroby zawodowej przez R. R. dotyczy tej samej jednostki chorobowej (której dotyczyło rozstrzygniecie uprzedniej, ostatecznej i prawomocnej decyzji). Powyższe powoduje, że nie można wydać decyzji merytorycznej a wszczęte postępowanie stało się bezprzedmiotowe i na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. ulec musi umorzeniu. W odwołaniu R. R. nie zgodziła się z decyzją, zawnioskowała o ponowne wnikliwe rozpatrzenie jej sprawy. Wskazała na niewykonanie wszystkich niezbędnych badań m.in. prowokacyjnych, o które wnioskowała. Podkreśliła, że w trakcie pracy była narażona na pył z drewna twardego. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu powołując się na art. 110 K.p.a. wyjaśnił, że organ administracji, który wydał decyzję jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, jeżeli w nowej sprawie, wszczętej przed tym organem nie zmieniły się istotne elementy poprzednio wydanej decyzji, wynikające z art. 107 § 1 k.p.a., tj.: a) nadal występują te same strony lub ich następcy prawni, b) nie zmieniła się podstawa prawna decyzji, c) podmiot inicjujący nowe postępowanie domaga się rozstrzygnięcia odmiennego od tego, jakie zapadło w poprzedniej decyzji. Organ odwoławczy stwierdził, że spośród tych trzech elementów identyczności dawnego i nowego rozstrzygnięcia administracyjnego, w rozpatrywanej sprawie sporna może być tylko kwestia tożsamości podstawy prawnej decyzji. Istotnie, wchodzące w grę obydwa rozporządzenia Rady Ministrów z 1983 r. i 2009 r. w sprawie chorób zawodowych dotyczą jednak tych samych kwestii przy orzekaniu i stwierdzaniu schorzeń zawodowych. Naprowadził, że zmieniła się jedynie numeracja w wykazie chorób zawodowych. Poz. 9 w wykazie chorób zawodowych w rozporządzeniu z 1983 r. – rak nosogardzieli jest tożsamy z pozycją 17/8 z rozporządzenia z 2009 r. – nowotwór nosa i zatok przynosowych. W konkluzji organ stwierdził, że nadal w przedmiotowej sprawie występuje tożsamość sprawy. R. R. domaga się wydania decyzji w sprawie zakończonej ostateczną decyzją o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej – rak nosogardzieli (nowotwór nosa i zatok przynosowych). Wyjaśniono również, że podstawą wydania decyzji przez organy obu instancji był brak narażenia na czynniki rakotwórcze w środowisku pracy, a tym samym stwierdzenie przez biegłych medycyny pracy pozazawodowej przyczyny choroby nowotworowej na jaką cierpi zainteresowana. Z dokumentacji lekarskiej dołączonej przez zainteresowaną (zaświadczenie o stanie zdrowia z dnia [...].03.2013 r., karta informacyjna z [...].02.2013 r., wynik badań KT z [...].01.2013 r.) wynika potwierdzenie faktu choroby nowotworowej jamy nosowej lewej i zatok przynosowych. R. R. zaprzestała pracy w narażeniu na czynniki szkodliwe w 1997 r. Powyższe ustalenia wskazują, że nie zmieniły się istotne elementy wydanej uprzednio decyzji, wynikające z art. 107 § 3 K.p.a. Brak jest podstaw do ponownego prowadzenia postępowania w sprawie zakończonej decyzją w 2003 r. Skargę na tą decyzję złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie R. R. Zdaniem skarżącej nie zostały wykonane wszystkie badania (których wykonania nadal się domaga), jak również nie wyszczególniono wszystkich składników, które używane były w trakcie produkcji i nie opisano skutku ich działania. W jej ocenie można ponownie starać się o stwierdzenie choroby zawodowej z powodu tych samych schorzeń, w sytuacji, gdy wyjdą na jaw nowe okoliczności lub "coś zostanie pominięte odnośnie narażenia zawodowego". W odpowiedzi na skargę PWIS wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Skarga nie jest zasadna. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza z kolei przepis art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwaną dalej "P.p.s.a.", zgodnie z którym Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na podstawie art. 145 P.p.s.a. sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego o wpływie na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji (lub postanowienia) wymienione w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach. W niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia takiego naruszenia prawa, w konsekwencji więc, zgodnie z art. 151 P.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu. Z akt sprawy wynika, że zanim zapadła zaskarżona decyzja z dnia [...] kwietnia 2013 r. ([...]) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 24 października 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 439/12 oddalił skargę R. R. na decyzję PWIS z dnia [...] marca 2012 r. ([...]), utrzymująca w mocy decyzję PPIS w [...] z dnia [...] lutego 2012 r. ([...]) o umorzeniu postępowania dotyczącego choroby zawodowej z pozycji 17/8 wykazu chorób zawodowych – nowotwór nosa i zatok przynosowych u R. R., określonej w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych (Dz.U. Nr 105, poz. 869). Sąd uznał, że skoro już wcześniej wydano ostateczną decyzję o braku podstaw do stwierdzenia u R. R. choroby zawodowej (skontrolowaną prawomocnym wyrokiem tut. Sądu z dnia 20.04.2005 r., SA/Rz 1351/03), a kolejne zgłoszenie choroby zawodowej u skarżącej dotyczy tej samej jednostki chorobowej (której dotyczyło rozstrzygnięcie uprzedniej decyzji skontrolowanej w/w wyrokiem), to prawidłowe jest stanowisko organów obu instancji, iż przedmiotowe postępowanie jako bezprzedmiotowe podlega umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Jednocześnie w powołanym wyżej wyroku z dnia 24 października 2012 r. Sąd przyjął za organami inspekcji sanitarnej, że zgłoszona w 2002 r. u R. R. choroba zawodowa – rak nosogardzieli (pozycja 9 wykazu chorób zawodowych w zał. do rozporządzenia z 1983 r.) jest tą samą jednostką chorobową, jaka widnieje w aktualnym zgłoszeniu, tj. z dnia [...] kwietnia 2009 r. choroby zawodowej, czyli nowotwór nosa i zatok przynosowych (pozycja 17/8 wykazu – zał. do rozporządzenia z 2009 r.). Zatem ta sama choroba zawodowa, chociaż inaczej nazwana, była już przedmiotem rozstrzygnięcia decyzją prawomocną. W świetle akt sprawy niniejszej, nie jest kwestyjne, że R. R. w dniu [...] stycznia 2013 r. na druku "zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej po raz kolejny zgłosiła podejrzenie choroby zawodowej z pozycji 17/8 – nowotwór nosa i zatok przynosowych, określonej w zał. do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 105, poz. 869). W takiej sytuacji nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości, że występuje tożsamość sprawy – skarżąca po raz kolejny zgłosiła podejrzenie choroby zawodowej – nowotwór nosa i zatok przynosowych. Zgłoszenie to dotyczy więc tej samej jednostki chorobowej, a która była już uprzednio przedmiotem rozstrzygnięcia prawomocnej decyzji. Stąd też organy inspekcji sanitarnej nie mogły wydać kolejnej decyzji merytorycznej (po otrzymaniu w dniu [...].01.2013 r. po raz kolejny zgłoszenia podejrzenia tej samej choroby zawodowej), nie mogły w związku z tym prowadzić postępowania dowodowego, a więc i uwzględnić wniosków skarżącej o przeprowadzenie "badań prowokacyjnych". Zatem prawidłowo postępowanie zainicjowane w/w zgłoszeniem skarżącej, zostało – jako bezprzedmiotowe – formalnie zakończone wydaniem decyzji o umorzeniu postępowania, co jest zgodne z dyspozycją art. 105 § 1 K.p.a. W rezultacie Sąd nie znajduje żadnych podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszyły prawo w zakresie omówionym na wstępie, a tym samym nie znajduje powodów do usunięcia tych decyzji z obrotu prawnego. Odnosząc się do poglądu skarżącej, iż można ponownie "starać się o stwierdzenie choroby zawodowej z powodu tych samych schorzeń", gdy wyjdą na jaw nowe okoliczności, to należy wskazać, że "jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję" (art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.) wznawia się postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Tak więc wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z 2003 r. o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej (rak nosogardzieli) mogłoby ewentualnie mieć dla skarżącej pozytywny skutek, jednakże przy zachowaniu regulacji określonych przepisami rozdziału 12 K.p.a. (a więc i wskazanych w tych przepisach terminów). Dlatego na podstawie art. 151 P.p.s.a. skarga została oddalona.