II SA/Rz 511/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w osobie: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 6 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] marca 2016 r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przedmiotem skargi A. P. jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] marca 2016 r. Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] listopada 2015 r. Nr [...] o wymierzeniu kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł z tytułu urządzania gier na automacie [...] nr [...] poza kasynem gry, tj. w lokalu przy stacji paliw "[...]" przy ul. [...] w K. W treści skargi reprezentujący skarżącego pełnomocnik (adwokat) zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Dyrektora IC, a w razie jego nieuwzględnienia, przez Sąd. Uzasadniając wniosek wskazano, że w dniu wniesienia skargi już kilkanaście decyzji Dyrektorów Izb Celnych stało się ostatecznych i w związku z tym prowadzone są postępowania na podstawie tytułów wykonawczych na kwotę ponad 200 000 zł, z czego na poczet niezapłaconych kar pieniężnych z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry zatrzymano urządzenia wraz ze środkami pieniężnymi na sumę ok. 100 000 zł. Nałożony na skarżącego w rozpatrywanej sprawie obowiązek zapłaty kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł ma charakter świadczenia odwracalnego, jednak nie można go rozpatrywać w oderwaniu od wysokości kary, która w okolicznościach konkretnego przypadku w połączeniu z ilością spraw tego rodzaju może wpłynąć na uzasadnione uprawdopodobnienie utraty płynności finansowej przez skarżącego i konieczność zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej wraz z prawdopodobnym ogłoszeniem upadłości konsumenckiej. Nakładają się na to wątpliwości związane ze stosowaniem w praktyce ustawy o grach hazardowych w jej brzemieniu z dnia 19 listopada 2009 r. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. Nr [...] Dyrektor IC odmówił wstrzymania wykonania swej decyzji z dnia [...] marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: P.p.s.a.), sąd, po przekazaniu mu skargi, może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z ukształtowanym w doktrynie i orzecznictwie sądowym stanowiskiem, nie chodzi tutaj o zwykłe następstwa wykonania decyzji, lecz dodatkowe konsekwencje w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jakie mogą wyniknąć z wykonania decyzji przed rozpoznaniem skargi. Stosownie m.in. do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2008 r. sygn. akt II OZ 131/08, obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę, który powinien przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne. W tym kontekście wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż skarżący (jego pełnomocnik) mimo obowiązku wynikającego dla nich ze wskazanej regulacji, nie uprawdopodobnili spełnienia wymienionych w niej przesłanek. Poza ogólnymi twierdzeniami nawiązującymi do sumy już nałożonych na skarżącego kar i postępowań mających na celu ich wyegzekwowanie, nie została wykazana żadna merytoryczna zależność między obowiązkiem zapłaty nałożonej w sprawie objętej skargą kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł (oraz pozostałych kar), a związanym z tym niebezpieczeństwem wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Następstw tych nie można wywodzić tylko z ilości spraw danego rodzaju, wysokości kar oraz powoływania się na związane z ich zapłatą (egzekwowaniem) prawdopodobieństwo utraty płynności finansowej czy wręcz konieczność zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej. Aby takie twierdzenie było w ogóle możliwe i jawiło się jako wiarygodne, niezbędne było chociażby przytoczenie bliższych danych nt. sytuacji finansowej i majątkowej skarżącego, w tym osiąganych dochodów i ponoszonych kosztów utrzymania, zakresu i rozmiarów prowadzonej działalności, ilości zatrudnianych osób, posiadanych wierzytelności i zobowiązań itp. Za zasadne w takiej sytuacji należy również uznać przedłożenie dokumentów, np. wyciągów z rachunków bankowych, deklaracji na poczet rozliczania podatku od towarów i usług, tytułów egzekucyjnych (wykonawczych). Nie kwestionując, że zarówno wymierzona kara, a tym bardziej obciążająca skarżącego kwota 200 000 zł są stosunkowo wysokie, to jednak w opisanych okolicznościach brak jest możliwości stwierdzenia, że ich opłacenie będzie miało realny związek z zagrożeniem kontynuowania prowadzonej przez niego działalności gospodarczej lub pozbawi go koniecznych środków utrzymania. Znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków względem skarżącego nie sposób przy tym wywodzić z sygnalizowanych wątpliwości związanych ze stosowaniem w praktyce ustawy o grach hazardowych, mających odzwierciedlenie w podniesionych w skardze zarzutach. Okoliczność ta nie należy do ustawowych przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania, a jej uwzględnienie wkraczałoby w merytoryczną ocenę wydanych w sprawie decyzji, co na obecnym etapie postępowania nie jest dopuszczalne. W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.