II SA/Rz 513/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Śliwa Sędziowie NSA Anna Lechowska WSA Krystyna Józefczyk /spr./ Protokolant: sekr. sądowy Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi W.G. na postanowienie Kierownika Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. z dnia [...] maja 2004 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie uprawnień kombatanckich I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Kierownika Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. na rzecz skarżącego W. G. kwotę 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 513/04 U Z A S A D N I E N I E 2 czerwca 2003 r. W. G. złożył wniosek o przyznanie mu uprawnień kombatanckich z tytułu aresztowania go przez Wojsko Polskie a następnie osadzenie w Więzieniu w K. przez okres 6 miesięcy od 5 XII 1945 do 2 V 1946 r. Do wniosku dołączył zaświadczenie Głównej Komisji Badania Zbrodni Przeciwko Narodowi Polskiemu IPN Okręgowa Komisja w Kielcach potwierdzające ten fakt. Decyzją z dnia [...] VIII 2003 r. Nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. odmówił przyznania mu uprawnień kombatanckich powołując przepis art. 4 ust. 1 pkt 4 art. 8 ust. 2 pkt 2 lit. a oraz art. 22 ust. 1 ustawy z 24 I 1991 r. o kombatantach /.../. Zgodnie z treścią art. 8 ust. 2 pkt 2 lit. a okoliczność, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 4 w przypadku osadzenia bez wyroku w więzieniu lub innym miejscu odosobnienia na terytorium Polski, potwierdza na wniosek zainteresowanej osoby Prezes Instytutu Pamięci Narodowej. Wobec braku takiego potwierdzenia nie można uznać, iż wniosek jest należycie udokumentowany. Z tego względu Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie odmówił przyznania mu uprawnień kombatanckich. Pismem z dnia 29 IX 2003 r. W. G. zwrócił się do organu o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie późniejszym ponieważ IPN nadal nie załatwił sprawy jego wniosku. Wobec tego postanowieniem z dnia 26 XI 2003 r. zawieszono postępowanie powołując przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. a w uzasadnieniu wskazując, iż wobec tego, że rozstrzygnięcie w przedmiocie uprawnień kombatanckich może być dokonane jedynie po rozpoznaniu wniosku przez IPN organ był zobligowany do zawieszenia postępowania. Kolejnymi pismami zwrócił się do organu o szybkie rozstrzygnięcie sprawy ponieważ nadsyła brakujące dokumenty. Postanowieniem z dnia [...] maja 2004 r. Nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. utrzymał w mocy postanowienie z dnia 26 listopada 2003 r. o zawieszeniu postępowania. Postanowienie to zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego W.G. nie wskazując kierunku jego weryfikacji. W motywach skargi podniósł zarzuty merytoryczne dotyczące niesłusznej decyzji o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc okoliczności, iż nadal skarżący W. G. nie spełnia wymogów do przyznania mu uprawnień kombatanckich. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie chociaż z innych względów niż podnosi skarżący. Organem odwoławczym generalnie jest organ wyższego stopnia w stosunku do organu wydającego decyzję. Od tak usytuowanego organu odwoławczego Kodeks postępowania administracyjnego dopuszcza wyjątki jeżeli wynikają one z ustawy - art. 127 § 2 k.p.a. Podniesienie zasady dwuinstancyjności do rangi zasady ogólnej postępowania administracyjnego spowodowało konieczność dostosowania do tej zasady rozwiązań prawnych przyjętych w k.p.a. Decyzja Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych jest decyzją centralnego organu administracji rządowej, do której mają zastosowanie przepisy art. 127 § 3 k.p.a., wg których stronie niezadowolonej z rozstrzygnięcia przysługuje prawo złożenia do tego samego organu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy różni się tym od odwołania, że nie ma on konstrukcji względnie dewolutywnej jest bowiem rozpoznawany przez organ, który wydał zaskarżoną decyzję. Ze względu na fakt, iż w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania mają zastosowanie przepisy art. 127 § 3 k.p.a., a więc odwołując się należy złożyć wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, który poprzez art. 127 § 3 k.p.a. rozpoznaje się wg zasad dotyczących odwołań. Wobec tego wydane w tej sprawie postanowienie o zawieszeniu należy traktować jako postanowienie wpadkowe a poprzez art. 127 § 3 k.p.a. mają do niego zastosowanie przepisy dotyczące odwołań, pozwala na to przepis art. 144 k.p.a. stanowi, iż "w sprawach nie uregulowanych w niniejszym rozdziale do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań". Odesłanie do "odpowiedniego" stosowania oznacza, że niezbędne jest przy ocenie przepisów dotyczących odwołań uwzględnienie cech właściwych prawa zażalenia i postępowania zażaleniowego. Oznacza to, że niektóre przepisy nie będą miały zastosowania. Należałoby przyjąć, że wydane postanowienie jest postanowieniem wpadkowym a w dalszej kolejności pouczenie o zażaleniu jest niewłaściwe. Organ prowadząc ponownie postępowanie winien w pierwszej kolejności wyjaśnić jakie były intencje skarżącego, który skierował dwa pisma z 24 IV 2004 r. oraz 2 III 2004 r., zwłaszcza, że z ich treści nie wynika, że kwestionuje wydane z dniem 26 XI 2003 r. postanowienie o zawieszeniu. Wręcz odwrotnie z pism wynika, że domaga się merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Wyjaśnienia wymaga również czy postanowienie o zawieszeniu z 26 XI 2003 r. zostało skarżącemu doręczone. Z materiału zebranego w sprawie nie wynika, iż postanowienie to zostało do niego w ogóle skierowane oraz czy zostało mu doręczone /brak rozdzielnika oraz zwrotnego poświadczenia odbioru/. Z drugiej zaś strony, jeżeli organ pisma skarżącego traktuje jako zażalenie na postanowienie o zawieszeniu postępowania to konsekwentnie winien zwrócić uwagę na zachowanie terminu. Z tych względów na zasadzie przepisu art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ Sąd uwzględnił skargę. O kosztach orzeczono na zasady przepisów art. 200 cyt. ustawy.