II SA/Rz 513/26

11 maja 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu 11 maja 2026 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi MM na decyzję Marszałka Województwa [...] z [...] września 2025 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę Decyzją z [...] września 2025 r. nr [...] Marszałek Województwa [...] odmówił przyznania skarżącemu zasiłku dla bezrobotnych. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, decyzją z 24 października 2025 r. nr DSZ-IV.4321.3036.2025.LA Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy opisane wyżej rozstrzygnięcie organu I instancji. Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W piśmie procesowym z 29 grudnia 2025 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie Sadu do sprecyzowania skargi, skarżący zawarł oświadczenie, że jego intencją jest zaskarżenie decyzji Marszałka z [...] września 2025 r. nr [...]. Postanowieniem z 23 stycznia 2025 r. II SA/Wa 2350/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.) – dalej: "Ppsa", jeżeli skarga jest niedopuszczalna z innych przyczyn, wówczas podlega ona odrzuceniu. Jej rozpoznanie rodziłoby bowiem nieważność postępowania (art. 183 § 2 pkt 1 Ppsa). Stosownie do treści art. 52 § 1 i § 2 Ppsa, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Oznacza to po pierwsze, konieczność uprzedniego wyczerpania administracyjnego toku instancji, a po drugie brak możliwości zaskarżenia decyzji organu I instancji. W sprawach, w których obowiązuje postępowanie dwuinstancyjne, przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego może być wyłącznie orzeczenie (decyzja, postanowienie) wydane przez organ orzekający w sprawie w drugiej instancji, a więc orzekający na skutek wniesienia odwołania. Przepisy art. 52 § 1 i 2 Ppsa statuują zasadę pierwszeństwa trybu administracyjnej kontroli postępowania organu administracyjnego w stosunku do kontroli sądowej. Sąd administracyjny nie może zastępować organu odwoławczego, a ponadto jego działanie nie może naruszać zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W konsekwencji przyjęcie przedstawionej zasady powoduje, że niedopuszczalne jest wniesienie skargi na decyzję wydaną przez organ pierwszej instancji (por. wyrok NSA z 3 sierpnia 2010 r. I OSK 757/10). W niniejszej sprawie skarżący w sposób nie budzący jakichkolwiek wątpliwości wskazał, że przedmiotem zaskarżenia uczynił decyzje Marszałka Województwa [...], czyli rozstrzygnięcie organu I instancji. To zaś skutkuje niedopuszczalnością skargi i koniecznością jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa.