II SA/Rz 52/11

Dnia 11 marca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2011 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku E. W. i J. W. o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2010 roku, nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego - postanawia - wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] listopada 2010 roku, nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (WINB) utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. z dnia [...] czerwca 2010 roku, nr [...] nakazującą E. i J. W. rozbiórkę samowolnie wybudowanych ścian na fundamencie betonowym wymiarach 4.90 m x 7,93 m, zlokalizowanych na działce nr 1342 położonej w R. nad S. Z decyzją WINB nie zgodzili się E. W. oaz J. W. i zaskarżyli ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. W skardze, poza zarzutami mającymi świadczyć o jej zasadności, zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu skarżący podali, że działkę nr 1342 zajmują od pół wieku. W roku 1987 spaleniu uległ zlokalizowany na niej dom mieszkalny. Skarżący nie mieli środków finansowych na jego odbudowę, więc wybudowali szopę drewnianą i mieszkają w niej od 20 lat. Decyzją z dnia [...] listopada 1987 roku, nr [...] Naczelnik Miasta i Gminy w R. nakazał rozbiórkę owej szopy, jednakże z uwagi na ciężką sytuację finansową i mieszkaniową skarżących, decyzja ta nie została wykonana. Skarżący zarzucili, że organy błędnie ustaliły, jakoby działka nr 1342 stanowiła własność M. i S. Ł.. Zgodnie bowiem z postanowieniem Sądu Rejonowego w N. z dnia [...] grudnia 2010 roku, sygn. I Ns [...] skarżący nabyli własność tej nieruchomości przez zasiedzenie. Skarżący nie zgodzili się również z twierdzeniem, że ściany których dotyczy nakaz rozbiórki zostały posadowione na fundamencie. Wyeksponowali, że pod ścianami nie ma fundamentu, a jedynie kilka centymetrów betonowej wylewki. Całość prac związanych z budową kwestionowanych ścian zmierzała natomiast do ocieplenia wcześniej wybudowanej szopy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Stosownie jednak do treści art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu jej wykonania w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, iż wyłączną podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest grożąca w wyniku jego wykonania szkoda lub trudne do odwrócenia skutki. Mając całość przedstawionych powyżej okoliczności na uwadze Sąd stwierdził, iż wniosek strony skarżącej zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja dotyczy nałożenia obowiązku polegającego na dokonaniu rozbiórki ścian betonowych. Niewątpliwe obowiązek taki jest wykonalny i podlega wykonaniu dobrowolnie, bądź też w wyniku zastosowania przewidzianych prawem środków przymusu. Wykonanie obowiązku rozbiórki wiąże się po pierwsze, z określonym, niemałym nakładem finansowym, a po drugie, z poważnymi trudnościami w przywróceniu stanu sprzed jego realizacji w razie uwzględnienia skargi. W sytuacji takiej z obrotu prawnego zostaje bowiem wyeliminowany indywidualny akt administracyjny stanowiący źródło obowiązku, co równoznaczne będzie ze stwierdzeniem, iż nałożono go z naruszeniem prawa. Niebagatelne znaczenie w sprawie mają również opisane wcześniej okoliczności związane z sytuacją życiową oraz majątkową skarżących. Reasumując Sąd stwierdza, iż w niniejszej sprawie zachodzą wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a. okoliczności i z tych przyczyn realizacja obowiązku nałożonego zaskarżoną decyzją winna zostać wstrzymana do czasu zakończenia sądowej kontroli tego aktu. Mając całość powyższego na uwadze Sąd w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.