II SA/Rz 520/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Bryk po rozpoznaniu w dniu 4 września 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia opłaty - postanawia- skargę odrzucić. II SA/Rz 520/07 UZASADNIENIE Przedmiotem skargi M. B. jest decyzja z dnia [...] kwietnia 2007r. Dyrektora Izby Celnej nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] stycznia 2007r. nr [...] nakładająca na skarżącego karę pieniężną w kwocie 3000 zł za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia opłaty. Z dowodu doręczenia zaskarżonej decyzji (k. 33 akt administracyjnych) wynika, że decyzję odebrała matka skarżącego A. B. w dniu 27 kwietnia 2007r. W skardze skarżący potwierdził fakt doręczenia rzeczonej decyzji, ale podał, iż została mu doręczona w dniu 30.04.2007r. rozbieżności między dowodem doręczenia, a własną informacją w zakresie daty doręczenia decyzji nie wyjaśnił. Skargę nadał do Izby Celnej w dniu 30.05.2007r. (stempel pocztowy na kompresie k. 6 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Z dowodu doręczenia zaskarżonej decyzji wynika, iż było to doręczenie zastępcze, o jakim mowa w art. 72 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z 2002r. ze zm. zwanej dalej P.p.s.a.). Tego rodzaju doręczenie stwarza domniemanie, że pismo dotarło do rąk adresata w dniu potwierdzenia odbioru pisma przez dorosłego domownika. W takim stanie rzeczy należało przyjąć, iż skarżącemu doręczono zaskarżoną decyzję w dniu 27.04.2007r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, określony w art. 53 § 1 P.p.s.a. upłynął z dniem 28 maja 2007r. (poniedziałek). Skarżący nadał skargę w placówce pocztowej w dniu 30 maja 2007r., czyli po upływie ustawowego terminu. W takim stanie rzeczy stosownie do art. 58 § 1 pkt 2, art. 58 § 3 P.p.s.a. należało skargę odrzucić.