II SA/Rz 520/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak /spr./ Sędziowie WSA Piotr Godlewski WSA Jolanta Kłoda-Szeliga po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 20 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi B. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z dnia 6 marca 2024 r. nr SKO 4115.248.2024 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego – skargę oddala – Przedmiotem skargi BR (dalej: "Skarżąca") jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu (dalej: "Kolegium", "Organ odwoławczy" lub "Organ II instancji") z 6 marca 2024 r. nr SKO 4115.248.2024, wydane w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania. Z uzasadnienia skargi oraz nadesłanych akt sprawy wynika, że wnioskiem z 2 lutego 2024 r. Skarżąca zwróciła się do Burmistrza [...] (dalej: "Burmistrz" lub "Organ I instancji") o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką sprawowaną nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym bratem – ZK. Postanowieniem z [...] lutego 2024 r. Burmistrz [...] działając na podstawie art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 572) – dalej: "K.p.a.", odmówił wszczęcia postępowania w sprawie przyznania Skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego. Po rozpatrzeniu zażalenia Skarżącej, postanowieniem z 6 marca 2024 r. nr SKO 4115.248.2024 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Przemyślu utrzymało w mocy opisane wyżej postanowienie Burmistrza. Organy wskazały, że 1 stycznia 2024 r. nastąpiła zmiana art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 323) – dalej: "u.ś.r.". Obecnie świadczenie pielęgnacyjne przysługuje wyłącznie osobom sprawującym opiekę nad niepełnosprawnym do ukończenia przez niego 18 roku życia. Kolegium wskazało dodatkowo, że brat Skarżącej urodził się w 1975 r., a sam wniosek Skarżącej z 2 lutego 2024 r. jest pierwszym wnioskiem o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Wcześniej Skarżąca nie miała ustalonego prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Ponadto wniosek o ustalenie stopnia niepełnosprawności brata Skarżącej złożono 12 października 2023 r., a samo orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności wydane zostało 18 grudnia 2023 r. W opisywanej sprawie brak jest zatem podstaw prawnych do zastosowania art. 63 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz.U. z 2023 r. poz. 1429 z późn. zm.) – dalej: "u.ś.w." i rozpatrzenia sprawy w oparciu o przepisy u.ś.r. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023 r. W konsekwencji rzeczą organu było wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA), BR wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia Organu I instancji, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1. art. 63 ust. 1 i 2 u.ś.w. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym uznaniu, iż przepisy te nie umożliwiają prowadzenia postępowania w sprawach, w których wnioski o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego złożone zostały po 31 grudnia 2023 r., podczas gdy z prawidłowej wykładni wskazanych przepisów wynika, że przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego na zasadach obowiązujących do 31 grudnia 2023 r. możliwe jest w każdym przypadku, w którym możliwe jest utworzenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na tych zasadach z mocą wsteczną, co najmniej od 31 grudnia 2023 r.; 2. art. 61a K.p.a. poprzez błędne uznanie, że w opisywanej sprawie zachodziły przesłanki odmowy wszczęcia postępowania, mimo że przepisy przejściowe u.ś.w. dopuszczają możliwość prowadzenia postępowania w przypadkach, w których prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na zasadach obowiązujących do 31 grudnia 2023 r. powstało lub może być retroaktywnie stworzone przed tą datą. W skardze podkreślono fakt uzyskania orzeczenia o niepełnosprawności przez brata skarżącej w dniu 18 grudnia 2023 r., na wniosek złożony 10 października 2023 r. Zdaniem Strony przepisy u.ś.w. nie ograniczają możliwości dalszego prowadzenia postępowania na podstawie przepisów u.ś.r. w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2023 r. w odniesieniu do spraw, w których świadczenie pielęgnacyjne albo zostało przyznane przed tą datą, albo w których możliwe jest przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z mocą wsteczną od miesiąca złożenia wniosku o jego przyznanie albo od miesiąca złożenia wniosku wydanie orzeczenia o niepełnosprawności, tj. zgodnie z art. 24 ust. 2 lub 2a u.ś.r. w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2023 r W odpowiedzi na skargę Organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: I. Skarga okazała się nieuzasadniona, przez co została przez Sąd oddalona w całości. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935; zwana dalej w skrócie P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Jednocześnie w ramach prowadzonej kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Sądowa kontrola przedmiotu skargi nie wykazała jakichkolwiek naruszeń przepisów postępowania jak i przepisów prawa materialnego, które mogłyby stanowić argument za uznaniem zarzutów skarżącej strony. Stan faktyczny sprawy został ustalony zgodnie z wymogami zasady prawdy materialnej tj. przepisami art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., dzięki czemu mógł stanowić oparcie dla ustaleń faktycznych Sądu – art. 133 § 1 P.p.s.a. Przekazane do WSA akta sprawy dostatecznie przedstawiają konieczne do zastosowania przepisów prawa materialnego okoliczności faktyczne, nie wymagając tym samym przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 P.p.s.a. Otóż w myśl tego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, o czym stanowi z kolei art. 120 P.p.s.a. II. Wypada przypomnieć, że przedmiotem swej skargi Strona uczyniła postanowienie SKO wydane w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym bratem, urodzonym w 1975 r. Przedmiotowe rozstrzygnięcie zostało oparte m.in. na treści art. 61a § 1 K.p.a., które stanowi: Gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis art. 61 § 5 stosuje się odpowiednio. SKO w uzasadnieniu swego postanowienia trafnie zwraca uwagę na treść art. 63 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. w oświadczeniu wspierającym (Dz.U. poz. 1429; zwana dalej u.ś.w.). W świetle art. 63 ust. 1 u.ś.w. w sprawach o świadczenie pielęgnacyjne i specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym, do których prawo powstało do dnia 31 grudnia 2023 r., stosuje się przepisy dotychczasowe. Zatem przepisy stare należy stosować także po 1 stycznia 2024 r., ale tylko w odniesieniu do osób, których prawo do świadczenia pielęgnacyjnego powstało przed wejściem w życie ustawy o świadczeniu wspierającym. Sąd stoi na stanowisko, iż powstanie prawa do świadczenia należy ustalać według stanu prawnego obowiązującego w dniu złożenia wniosku (zob. wyrok WSA w Gdańsku z 28.08.2024 r., sygn. II SA/Gd 266/24, LEX nr 3754992). Do tego stanowiska przekonują następujące powody: 1) Przesłanki decydujące o powstaniu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego zostały unormowane w art. 17 ust. 1 u.ś.r. Do czasu wejścia w życie ustawa o świadczeniu wspierającym art. 17 ust. 1 w/w ustawy posiadał następującą treść: Świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Natomiast przypadki, w których prawo do świadczenia pielęgnacyjnego nie powstawało pomimo spełnienia warunków określonych w wyżej w przytoczonym przepisie zostały wyszczególnione w art. 17 ust. 5 u.ś.r. W dniu 1 stycznia 2024 r. art. 17 ust. 1 u.ś.r. na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz. U. poz. 1429 z późn. zm.; zwana dalej u.ś.w.), uzyskał nowe brzmienie. Według jego aktualnej treści obowiązującej od dnia 1 stycznia 2024 r. : Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2023 r. poz. 2809) ciąży obowiązek alimentacyjny, a także małżonkom, 3) opiekunowi faktycznemu dziecka, 4) rodzinie zastępczej, osobie prowadzącej rodzinny dom dziecka, dyrektorowi placówki opiekuńczo-wychowawczej, dyrektorowi regionalnej placówki opiekuńczo-terapeutycznej albo dyrektorowi interwencyjnego ośrodka preadopcyjnego - jeżeli sprawują opiekę nad osobą w wieku do ukończenia 18. roku życia legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Zmiana jaka nastąpiła w wyniku nowelizacji w/w przepisu względem poprzedniego stanu prawnego oznacza, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli niepełnosprawny członek rodziny jest osobą, która ukończyła 18 rok życia. Osoby te od 1 stycznia 2024 r. zostały objęte nową formą wsparcia ze strony Państwa w postaci świadczenia wspierającego. Celem świadczenia wspierającego jest udzielenie osobom niepełnosprawnym mającym potrzebę wsparcia pomocy służącej częściowemu pokryciu wydatków związanych z zaspokojeniem szczególnych potrzeb życiowych tych osób. 2) Zdaniem Sądu, przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych dotyczące przyznawania świadczeń pielęgnacyjnych w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej mocą przepisów u.ś.w., czyli przed 1 stycznia 2024 r., należało stosować wobec tych osób, które najpóźniej do dnia 31 grudnia 2023 r. złożyły wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego i jednocześnie przed tą datą nabyły prawo do wnioskowanego świadczenia. Tylko w przypadku tych osób można mówić o potrzebie stosowania starych regulacji z powodu nabycia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego pod ich rządami. Oba wskazane warunki przełamujące zasadę działania nowego prawa winny zaistnieć łącznie, co oznacza że organ nie można poprzestawać na stwierdzeniu powstania prawa do świadczenia w dacie przed 31 grudnia 2023 r. Ten wniosek opiera się na początkowym zdaniu art. 63 ust. 1 u.ś.w. gdzie wyraźnie ustawodawca wyodrębnił kategorie spraw o świadczenie pielęgnacyjne i specjalny zasiłek opiekuńczy w brzmieniu dotychczasowym, czyli kategorie spraw ukształtowanych dotychczasową treścią art. 17 ust. 1 u.ś.r. obejmującą opiekę nad osobami dorosłymi. A contrario, sprawą o świadczenie pielęgnacyjne w brzmieniu dotychczasowych przepisów, czyli z elementem wykonywania opieki nad dorosłymi osobami niepełnosprawnymi, nie jest sprawa zainicjowana w dacie obowiązywania nowego brzmienia art. 17 ust. 1 u.ś.r. Kontekst czasowy wynikający ze zmiany prawa dokonanej 1 stycznia 2024 r. powoduje, że jest to sprawa administracyjna, na którą w warstwie normatywnej składają się nowe unormowania u.ś.r. Innymi słowy, art. 63 ust. 1 u.ś.w. jako przepis znajdujący się w rozdziale 7 w/w ustawy o tytule : Przepisy przejściowe, dostosowujące i przepis końcowy, porządkuje stosowanie przepisów wobec spraw wszczętych, ale pod rządami starego prawa – tj. sprawy o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego czy specjalnego zasiłku celowego w kształcie formowanym brzmieniem sprzed dokonanej nowelizacji. Tego przepisu nie można już stosować wobec spraw zainicjowanych po dniu wejścia życie zmian skutkujących przeniesieniem publicznego wsparcia dorosłych osób niepełnosprawnych do systemu świadczeń wspierających. Względem wniosków o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego złożonych po 1 stycznia 2024 r. zgodnie z zasadą lex proscipit non rescipit znajduje zastosowanie reguła działania nowego prawa, a więc wymóg zachowania określonych w nim warunków związanych z kategorią wiekową osób wymagających opieki z powodu niepełnosprawności. Jednocześnie ponieważ sytuacja niepełnosprawnych osób dorosłych nie pozostała poza obszarem regulacji prawnych, osoby te uzyskały systemowe wsparcie w nowej instytucji świadczenia wspierającego, to WSA nie może powołać się na ważne racje natury aksjologicznej, przemawiające za swoistym "rozciągnięciem" dotychczasowych unormowań materialnoprawnych na postępowania wszczęte po 1 stycznia 2024 r. 3) Według Sądu, odmowa wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. "z innych uzasadnionych przyczyn" może mieć miejsce w sytuacjach oczywistych, tj. gdy "na pierwszy rzut oka" można stwierdzić, że brak podstaw do prowadzenia postępowania. Chodzi więc zasadniczo o sytuacje jednoznaczne, oczywiste, dostrzegalne prima facie, możliwe do zidentyfikowania już na etapie wstępnej analizy zgłoszonego żądania, niewymagające prowadzenia postępowania wyjaśniającego ze strony organu administracji (zob. wyrok WSA w Gdańsku z 1 sierpnia 2024 r., sygn. III SA/Gd 248/24, LEX nr 3748869). Jest oczywistym, że postępowanie w tym przedmiocie w wyniku istotnych zmian ustawowych nie może zostać wszczęte w trybie przepisów K.p.a., jeżeli opieka nie jest sprawowana wobec osoby, która nie ukończyła 18 roku życia. W takiej sytuacji, nie istnieje jakakolwiek potrzeba przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w celu dogłębnego wyjaśnienia okoliczności związanych ze sprawowaniem opieki jak i zaistnieniem określonych ustawą przesłanek negatywnych. W rezultacie organ, do którego wpłynął wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad osobą dorosłą po 1 stycznia 2024 r., może a limine stosować art. 61a § 1 K.p.a. motywując to zmianami ustawodawczymi, które od w/w daty całkowicie zniosły możliwość przyznania w/w świadczenia w związku z opieką nad osobą, która ukończyła 18 rok życia. W razie ustalenia, że wniosek o świadczenie został złożony po 1 stycznia 2024 r., art. 63 ust. 1 u.ś.w. nie znajdzie zastosowania, a tym samym organ winien rozpatrzyć wniosek na gruncie przepisów obowiązujących w dniu orzekania, tj. uwzględniając nowe brzmienie art. 17 ust. 1 u.ś.r. (por. wyrok WSA w Gliwicach z 14 marca 2024 r., sygn. II SA/Gl 1811/23, LEX nr 3697962). III. Trafnie ustalił Organ odwoławczy, że skarżąca ubiega się świadczenie pielęgnacyjne z tytułu niepodejmowania zatrudnienia w związku z opieką nad dorosłym bratem ZK urodzonym [...] 1975 r. Prawidłowo też uznano, że wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na dorosłego brata Skarżąca strona złożyła pod rządami nowych rozwiązań prawnych – wpływ podania do organu 2 lutego 2024 r. Datą wszczęcia postępowania w sprawie o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, która wyznaczyła właściwy reżim prawny tej sprawy, jest data wpływu wniosku o przyznanie tego świadczenia do organu właściwego, w tym przypadku do Burmistrza [...]. Zatem sprawa Skarżącej nie była sprawą o świadczenie pielęgnacyjne, o której była mowa w czyli obowiązujących przed 1 stycznia 2024 r. Wobec jej przypadku nie zaistniały warunki umożliwiające stosowanie przepisów dotychczasowych. Z uwagi na datę złożenia podania, Organy zwolnione były od badania czy Skarżąca nabyła prawo do świadczenia pielęgnacyjnego w rozumieniu dotychczasowych regulacji u.ś.r. Miały one obowiązek kierować się nowym brzmieniem art. 17 ust. 1 u.ś.r., który nie pozwala rozpatrywać wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, jeżeli wnioskodawca opiekuje się dorosłym niepełnosprawnym. W odniesieniu do skarżącej zaistniały zatem podstawy do wydania postanowienia na podstawie art. 61a § 1 K.p.a. o odmowie wszczęcia postępowania, o czym decyduje nowe brzmienie art. 17 ust. 1 u.ś.r. Nie może tego zapatrywania zmienić powoływanie się przez Skarżącego na treść art. 24 ust. 2a u.ś.r., który stanowi : Jeżeli w okresie trzech miesięcy, licząc od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, zostanie złożony wniosek o ustalenie prawa do świadczenia uzależnionego od niepełnosprawności, prawo to ustala się począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności. Sąd nie widziałby przeszkód, aby kierować się tą regulacją a tym samym brać pod uwagę fakt wydania orzeczenia o niepełnosprawności wraz z okresem w jakim wniosek o świadczenie został złożone, jeżeli sprawa skarżącej byłaby w myśl art. 63 ust. 1 u.ś.w. sprawą, o jakiej mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r. w dotychczasowym brzmieniu tej regulacji. Data złożenia wniosku przez skarżącą powoduje, że jej podanie mogło zostać rozpoznane wyłącznie poprzez odniesienie do nowego brzmienia w/w unormowania. Dlatego ma rację WSA w Poznaniu podkreślając, że na gruncie art. 63 ust. 1 u.ś.w. przyjmować należy, że o możliwości przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego przesądza, stosownie do art. 24 ust. 2 z uwzględnieniem ust. 2a u.ś.r. , spełnienie przesłanek wynikających z art. 17 ust. 1 ustawy na dzień złożenia wniosku, gdy wniosek został złożony do dnia 31 grudnia 2023 r. (zob. wyrok WSA w Poznaniu z 8 sierpnia 2024 r., sygn. II SA/Po 168/24, LEX nr 3752475, por. wyrok WSA w Gliwicach z 10 lipca 2024 r., II SA/Gl 335/24, LEX nr 3743092). IV. Sąd działając poza granicami zarzutów skargi nie dostrzegł w czynnościach procesowych Organu II instancji, jakichkolwiek powodów do zastosowania kompetencji kasacyjnych – art. 134 § 1 P.p.s.a. Wobec tego zaskarżone postanowienie powinno pozostać w obrocie prawnym i wywoływać określone w niej skutki. Z wyłożonych względów Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 P.p.s.a. Natomiast o kosztach postępowania przez WSA nie orzeczono z uwagi na art. 200 P.p.s.a.