II SA/Rz 524/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. K. i Z. K. o sprostowanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 12 października 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 524/12 w sprawie ze skargi K. K. i Z. K. przeciwko Staroście [...] w przedmiocie niewykonania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie z dnia 25 lipca 2000 r., sygn. akt SA/Rz 166/99 -postanawia- odmówić sprostowania wyroku. W wyroku z dnia 12 października 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 524/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę K. K. i Z. K. na niewykonanie przez Starostę [...] wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie z dnia 25 lipca 2000 r., sygn. akt SA/Rz 166/99. K. K. i Z. K. w piśmie z dnia 15 listopada 2012 r. wnieśli o sprostowanie wyżej opisanego wyroku z dnia 12 października 2012 r. W uzasadnieniu wskazali, że oczywista omyłka nastąpiła w uzasadnieniu ww. orzeczenia, gdyż Sąd wskazał, że "(...) Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2001 r. (...) przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując, że organem właściwym w zakresie legalizacji obiektu jest organ nadzoru budowlanego. W dalszej kolejności rozstrzygały sprawę organy nadzoru budowlanego (...)." Przedmiotem żądania skarżących jest sprostowanie tego stwierdzenia poprzez wskazanie, że po decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2001 r. tę samą sprawę rozstrzygał Starosta [...] oraz Wojewoda [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, określanej dalej jako P.p.s.a. ) Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Przedmiotem sprostowania mogą być jedynie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe a także inne oczywiste omyłki, przez które należy rozumieć m.in. błędne oznaczenie imion i nazwisk stron postępowania, nieprawidłowe opisanie zaskarżonego aktu lub czynności (poprzez podanie złej sygnatury aktu lub daty) a także inne błędy polegające np. na mylnej pisowni wyrazu lub jego nieprawidłowym użyciu. W niniejszej sprawie wniosek skarżących nie może zostać uwzględniony ponieważ w wyroku nie wystąpiły niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, które mogą być sprostowane w trybie art. 156 § 1 P.p.s.a. Skarżący podnieśli we wniosku zarzut merytoryczny wobec orzeczenia, polegający na błędnym ustaleniu stanu faktycznego sprawy zaś zarzuty tego rodzaju mogą być podnoszone w skardze kasacyjnej, służącej weryfikacji orzeczenia pod względem merytorycznym. Strona niezadowolona z treści orzeczenia zapadłego w sprawie nie może żądać jego zmiany w trybie sprostowania, o którym mowa w art. 156 § 1 P.p.s.a. Mając na względzie powyższe Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 156 § 1 i § 2 P.p.s.a.