II SA/Rz 524/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2012r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku K. K. o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2010r. znak: [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2013 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności - postanawia – odmówić wstrzymania wykonania decyzji. K. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2013 r. znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję własną z dnia [...] sierpnia 2012 r. znak: [...], która odmawiała stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. znak: [...]. To ostatnie rozstrzygnięcie wymierzało K. K. karę pieniężną w kwocie 15 345,89 zł za zajęcie (przez umieszczenie reklamy) bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego drogi krajowej ul. P. oraz drogi powiatowej ul. M. w R. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania wskazanej wyżej decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. W jego uzasadnieniu skarżący podniósł, że nie prowadzi już działalności gospodarczej, utrzymuje się zaś z podnajmu wynajmowanej nieruchomości. Nie posiada znaczącego majątku ani cennych rzeczy ruchomych np. samochodu. Nie ma również oszczędności czy też innych niematerialnych aktywów. Na jego utrzymaniu pozostaje dwóch synów. Jego sytuacja życiowa jest bardzo skomplikowana, dodatkowo pogarszając jego możliwości majątkowe, co wynika z załączonego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu, a wniesienie skargi na nią nie wstrzymuje tego wykonania – art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm), zwanej następnie "P.p.s.a.". Skarżący może jednak złożyć wniosek o udzielenie mu ochrony tymczasowej, jeśli brak jego uwzględnienia skutkowałby niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, na co wskazuje art. 61 § 3 P.p.s.a. Brzmienie powołanych przepisów nakazuje przyjąć, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu ma wyjątkowy charakter, a uwzględnienie wniosku o jej zastosowanie wymaga wskazania przez składającego go okoliczności przemawiających w sposób wiarygodny za potrzebą przychylenia się do jego prośby. To zatem wnioskodawca winien przedstawić takie argumenty, które uzasadniają w sposób dostateczny jego żądanie. Zwłaszcza jeśli przedmiotem wniosku jest rozstrzygnięcie nakładające na dany podmiot obowiązek uiszczenia określonej kwoty pieniężnej, który przecież zawsze musi spowodować pewne uszczuplenie w majątku zobowiązanego. Wniosek K. K. dotyczy decyzji Prezydenta Miasta [...] wymierzającej wyżej wymienionemu karę pieniężną w wysokości 15 345,89 zł za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. W pierwszej kolejności Sąd przychyla się do poglądów przedstawicieli nauki postępowania sądowoadministracyjnego, zgodnie z którymi w razie wniesienia skargi na decyzję wydaną w trybie postępowania o stwierdzenie nieważności innej decyzji, można skutecznie żądać wstrzymania wykonania decyzji, której stwierdzenia nieważności odmówiono (tak: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.Komentarz pod red. J.P.Tarno, LexPolonica). Mając powyższe na uwadze Sąd przyjął, iż wskazana wyżej decyzja Prezydenta Miasta [...] jako wydana "w granicach tej samej sprawy" w rozumieniu art. 61 § 3 zd. trzecie może stanowić przedmiot wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej. Przechodząc do oceny zasadności zastosowania instytucji wstrzymania wykonania w niniejszej sprawie Sąd wskazuje, że wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Motywując go K. K. wskazał, że nie prowadzi już działalności gospodarczej, zaś utrzymuje się z dochodów uzyskiwanych z tytułu podnajmu wynajmowanej nieruchomości. Nadto nie posiada "znaczącego majątku ani cennych rzeczy ruchomych". Pokrywa koszty utrzymania dwóch synów, a jego sytuacja rodzinna jest skomplikowana. Przede wszystkim Sąd wskazuje, że wbrew twierdzeniom skargi, nie zostało do niej załączone oświadczenie odnoszące się do stanu rodzinnego, majątku i dochodów wyżej wymienionego. Zawarte zaś w skardze sformułowania dotyczące sytuacji skarżącego są na tyle ogólne, iż uniemożliwiają ocenę co do rzeczywistej możliwości uiszczenia przez niego kwoty nałożonej kary pieniężnej w aspekcie zagrożeń, o których mowa w powołanym art. 61 § 3 P.p.s.a. Nadto należy mieć na uwadze, iż obowiązek pieniężny związany z wykonaniem decyzji nie powoduje z samej swej istoty nieodwracalnego skutku, bowiem w razie zasadności skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego kwestionowanej decyzji, uiszczona kwota pieniężna podlega zwrotowi. W związku zatem z faktem, iż skarżący nie uprawdopodobnił, iż uiszczenie przez niego kwoty 15 345,89 zł mogłoby spowodować niebezpieczeństwo powstania po jego stronie znacznej szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd odmówił uwzględnienia jego wniosku. Podstawę niniejszego orzeczenia stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a.