II SA/Rz 526/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Maciej Kobak /spr./ Sędziowie WSA Paweł Zaborniak WSA Piotr Godlewski Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2018 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Marszałka Województwa z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...]. Przedmiotem skargi M. M. (dalej w skrócie: "skarżąca") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej w skrócie: "SKO") z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] o utrzymaniu w mocy decyzji Zastępcy Dyrektora Regionalnego Ośrodka Polityki Społecznej działającego z upoważnienia Marszałka Województwa [...] (dalej w skrócie: "organ I instancji") z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku pielęgnacyjnego. Kwestionowana decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. Po rozpoznaniu wniosku skarżącej z dnia 9 kwietnia 2015 r., decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] organ I instancji przyznał skarżącej prawo do zasiłku pielęgnacyjnego dla dziecka – M. M. ur. [...].06.2009 r. w wysokości 153 zł miesięcznie w okresie od 1 lutego 2016 r. do 29 lutego 2016 r., oraz odmówił skarżącej prawa do zasiłku pielęgnacyjnego dla dziecka – K. M. ur. [...].03.2005 r. w okresie od 1 marca 2016 r. do 31 maja 2017 r. Jako podstawę prawną decyzji organ I instancji wskazał art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), art. 1, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 lit. j), art. 11, art. 67, art. 68 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. U. UE L 04.166.1 ze zm.), art. 60 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. U. UE L 09.284.1 ze zm.) i Decyzji Nr F1 z dnia 12 czerwca 2009 r. dotyczącej wykładni art. 68 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 odnoszącego się do zasad pierwszeństwa w przypadku zbiegu praw do świadczeń rodzinnych (Dz. U. UE C 2010.106.11), art. 2 pkt. 2, art. 3, art. 16 ust. 1, ust. 2 pkt 1 oraz art. 21, art. 23, art. 23a, art. 24 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1952; dalej w skrócie: "u.ś.r."), Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 27 grudnia 2011 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz. U z 2011 r., Nr 298, poz. 1769), Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 sierpnia 2012 r. w sprawie wysokości dochodu rodziny albo dochodu osoby uczącej się stanowiących podstawę ubiegania się o zasiłek rodzinny oraz wysokości świadczeń rodzinnych (Dz. U. z 2012 r., poz. 959). W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że G. M. - ojciec dzieci, jest zatrudniony na terenie Wielkiej Brytanii od 29 lutego 2016 r. do dnia wydania decyzji. Skarżąca od 2011 roku do dnia wydania decyzji jest zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Skarżąca wraz z dziećmi zamieszkiwała w Polsce do dnia 27 maja 2017 r. Następnie organ I instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 68 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004, w przypadkach, w których na podstawie ustawodawstwa więcej niż jednego Państwa Członkowskiego udzielane są świadczenia w tym samym okresie i dla tych samych członków rodziny, mają zastosowanie następujące zasady: w przypadku świadczeń wypłacanych przez więcej niż jedno Państwo Członkowskie z różnych tytułów, kolejność pierwszeństwa jest następująca: w pierwszej kolejności prawa udzielane z tytułu zatrudnienia lub pracy na własny rachunek, w drugiej kolejności prawa udzielane z tytułu otrzymywania emerytury lub renty, i w ostatniej kolejności prawa uzyskiwane na podstawie miejsca zamieszkania. Ponadto zgodnie z art. 59 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 w przypadku, gdy w danym miesiącu kalendarzowym zmienia się mające zastosowanie ustawodawstwo lub kompetencja do przyznawania świadczeń rodzinnych między państwami członkowskimi, bez względu na terminy płatności świadczeń rodzinnych przewidziane w ustawodawstwie tych państw członkowskich instytucja, która wypłaciła świadczenia rodzinne na podstawie ustawodawstwa, zgodnie z którym przyznano te świadczenia na początku tego miesiąca, wypłaca je do końca danego miesiąca. Organ I instancji stwierdził, że w lutym 2016 r. zmieniło się mające zastosowanie ustawodawstwo z polskiego na brytyjskie, dlatego zgodnie z cytowanym powyżej art. 59 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009, do 29 lutego 2016 r. to Polska była krajem właściwym do wypłaty świadczeń rodzinnych. Natomiast od 1 marca 2016 r. na zasadzie pierwszeństwa miało zastosowanie ustawodawstwo brytyjskie zgodnie z art. 68 ust. 1 lit a) Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004. Następnie organ I instancji wyjaśnił, że zasiłek pielęgnacyjny zgodnie z ustawodawstwem polskim przyznaje się w celu częściowego pokrycia wydatków wynikających z konieczności zapewnienia opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. Zgodnie z art. 16 ust 2. pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych zasiłek pielęgnacyjny przysługuje niepełnosprawnemu dziecku. M. M. posiada orzeczenie o niepełnosprawności z dnia [...] marca 2015 r. Nr [...], wydane przez Powiatowy Zespół Do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...]. Orzeczenie zostało wydane do dnia 31 marca 2017 r. na wniosek skarżącej z dnia 23 stycznia 2015 r. Niepełnosprawność datuje się od urodzenia. Dalej organ I instancji wskazał, że przesłał wnioski skarżącej do instytucji właściwej w Wielkiej Brytanii, celem ich rozpatrzenia przez kraj właściwy do wypłaty świadczeń rodzinnych na zasadzie pierwszeństwa, w szczególności wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego 4 kwietnia 2016 r., wniosek o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego dla K. M. z dnia 26 października 2016 r., wniosek o ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego z dnia 8 września 2015 r, wniosek o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego dla K. M. z dnia 15 lipca 2014 r., oraz wniosek o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego dla M. M. z dnia 9 kwietnia 2015 r. Organ I instancji wskazał, że w dniu 17 maja 2017 r. otrzymał oświadczenie skarżącej, w którym podała, iż dokumenty przysłane przez instytucję brytyjską zostały przez nią uzupełnione i odesłane. W nawiązaniu do powyższego oświadczenia skarżącej, organ I instancji zwrócił się do instytucji brytyjskiej celem wyjaśnienia ww. sprawy. W dniu 24 października 2017 r. do organu I instancji wpłynął formularz SED F027 w którym instytucja brytyjska poinformowała, iż sprawa skarżącej została zamknięta, ze względu na brak odpowiedzi skarżącej na zapytania. Organ I instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia 987/2009 osoby, do których ma zastosowanie rozporządzenia podstawowe, zobowiązane są do przekazywania instytucji właściwej informacji, dokumentów lub dowodów potwierdzających, niezbędnych do ustalenia lub utrzymania ich praw i obowiązków oraz do określenia mającego zastosowanie ustawodawstwa oraz wynikających z niego obowiązków tych osób. Jeśli więc osoba nie odpowiedziała na pismo właściwej instytucji, co uniemożliwiło wydanie decyzji w sprawie zasiłku rodzinnego, a co za tym idzie wniosek został pozostawiony bez rozpatrzenia za granicą, zdaniem organu I instancji brak jest możliwości jednoznacznego ustalenia wysokości przysługujących świadczeń za granicą. Organ I instancji stwierdził, że skarżąca nie uzupełniła dokumentacji we właściwym czasie, w związku z czym instytucja brytyjska odmówiła rozpatrzenia w/w wniosku, co uniemożliwiło stwierdzenie czy rodzina skarżącej spełniała warunki do przyznania świadczeń rodzinnych zgodnie z ustawodawstwem mającym zastosowanie z tytułu pierwszeństwa. Dlatego też ze względu na brak decyzji o wysokości świadczeń przyznanych w Wielkiej Brytanii, organ I instancji nie mógł ustalić czy skarżącej będzie w Polsce przysługiwał dodatek dyferencyjny w okresie od 1 sierpnia 2016 r. do 31 marca 2017 r., w związku z czym odmówiono prawa do zasiłku pielęgnacyjnego w tym okresie. Po rozpoznaniu odwołania skarżącej od powyższej decyzji, SKO decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji SKO zrekapitulowało przebieg postępowania przed organem I instancji i stwierdziło, że wbrew twierdzeniom skarżącej, iż uzupełniła dokumenty, o które wzywana była przez instytucję brytyjską, to jednak należało dać wiarę instytucji brytyjskiej, która w nadesłanych pismach wskazała, że skarżąca nie uzupełniła żądanych dokumentów i sprawa przed tą instytucją została zakończona. Wobec braku decyzji instytucji brytyjskiej o wysokości świadczeń przyznanych w Wielkiej Brytanii, w ocenie SKO, zasadnie organ I instancji przyjął, iż nie może ustalić w Polsce czy skarżącej będzie przysługiwał w okresie od 1 sierpnia 2016 r. do 31 maja 2017 r. dodatek dyferencyjny, co prawidłowo stało się podstawą do odmowy prawa do zasiłku pielęgnacyjnego w tym okresie. W ustawowym terminie skarżąca wniosła skargę na powyższą decyzję SKO. W jej uzasadnieniu stwierdziła, że przysługuje jej prawo do zasiłku pielęgnacyjnego na synów K. i M. M., albowiem mieszkała wraz z nimi w Polsce i tutaj powinna otrzymać żądane świadczenie. Podniosła również, że podjęła współpracę z instytucją brytyjską. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem kwestionowana nią decyzja narusza przepisy procesowe, a w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 Kpa. Sprawa dotyczy zasiłku pielęgnacyjnego. W kwestii ustaleń faktycznych, bezsporne są następujące okoliczności: - skarżąca ma dwójkę dzieci: M. M. ur. [...].06.2009 roku oraz K. M. ur. [...].03.2005 roku; - obaj synowie skarżącej posiadają orzeczenie o niepełnosprawności, K. do 31 lipca 2016 roku a M. do 31 marca 2017 roku; - G. M. - ojciec dzieci, jest zatrudniony na terenie Wielkiej Brytanii od 29 lutego 2016 r. do dnia wydania decyzji organu I instancji; - skarżąca od 2011 roku do dnia wydania decyzji organu I instancji była zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku; - skarżąca wraz z dziećmi zamieszkiwała w Polsce do dnia 27 maja 2017 r. Od dnia 1 maja 2004 r., tj. od chwili przystąpienia do Unii Europejskiej - art. 2 ust. 2 Traktatu akcesyjnego (Dz. U. Nr 90, poz. 864 z późn. zm.) z mocy art. 3 ust. 1 ww. traktatu Rzeczpospolita Polska, jako państwo członkowskie, jest związana przepisami prawa unijnego w całym dotychczasowym dorobku i jest obowiązana stosować te przepisy. System świadczeń rodzinnych, do których należy zasiłek pielęgnacyjny nie jest jedynie przedmiotem wewnętrznych regulacji Polski jako państwa członkowskiego Unii Europejskiej, ale również przepisów unijnych, które to przepisy, zgodnie z dorobkiem orzeczniczym Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, mają prymat nad przepisami prawa polskiego. Problematyka świadczeń rodzinnych w prawie unijnym uregulowana jest: w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego; w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Wymienione wyżej rozporządzenia zawierają normy ustanawiające pierwszeństwo organów państwa rodzica i zamieszkiwania dziecka, jak również normy kolizyjne pozwalające uniknąć sytuacji, w której członkowie rodziny uprawnieni do świadczeń rodzinnych przebywający na terenie różnych państw Wspólnoty będą pobierać świadczenia i w jednym i w drugim państwie zgodnie z kryteriami ustawowymi przepisów prawnych tych państw. Zgodnie z ogólną regułą wyartykułowaną w art. 1 ust. 2 i 3 u.ś.r. świadczenia rodzinne przysługują obywatelom polskim, jeżeli zamieszkują na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres zasiłkowy, w którym otrzymują świadczenia rodzinne, chyba że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego lub dwustronne umowy międzynarodowe o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej. Za "przepisy o koordynacji" – w myśl art. 3 pkt 15a u.ś.r. uznaje się oba wyżej wymienione rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady. Wymienione akty normatywne stanowiąc element porządku prawnego obowiązującego w Polsce, wprowadzają regulacje przeciwdziałające kumulacji świadczeń, tj. pobierania świadczeń rodzinnych na tego samego członka rodziny w tym samym czasie w różnych krajach, poprzez ustalenie zasad pierwszeństwa ustawodawstwa właściwego przy ich przyznawaniu i zasad zawieszania już ustalonych świadczeń. Tak więc w myśl art. 68 ust. 2 zd. pierwsze rozporządzenia nr 883/2004, w przypadku zbiegu uprawnień, świadczenia rodzinne ustalane są zgodnie z ustawodawstwem wyznaczonym jako mającym pierwszeństwo na podstawie przepisów ust. 1. Tenże zaś ustęp przewiduje pierwszeństwo prawa udzielanego z tytułu zatrudnienia lub pracy na własny rachunek, w drugiej kolejności prawa udzielane z tytułu otrzymywania emerytury lub renty i w ostatniej kolejności prawa uzyskiwane na podstawie miejsca zamieszkania. Samo natomiast pojęcie "świadczeń rodzinnych" w przywoływanym rozporządzeniu, zdefiniowane w jego art. 1 lit. z, oznacza wszelkie świadczenia rzeczowe lub pieniężne, które mają odpowiadać wydatkom rodziny, z wyłączeniem zaliczek z tytułu świadczeń alimentacyjnych oraz specjalnych świadczeń porodowych i świadczeń adopcyjnych wspomnianych w załączniku I. Artykuł 60 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego stanowi, że wniosek o przyznanie świadczeń rodzinnych kierowany jest do instytucji właściwej. Przepis art. 67 zd. 1 rozporządzenia stanowi, że osoba jest uprawniona do świadczeń rodzinnych zgodnie z ustawodawstwem właściwego Państwa Członkowskiego, włącznie ze świadczeniami dla członków rodziny, którzy zamieszkują w innym Państwie Członkowskim, tak jak gdyby zamieszkiwali oni w pierwszym Państwie Członkowskim. Zgodnie z art. 11 ust. 1 rozporządzenia nr 883/2004 osoby, do których stosuje się to rozporządzenie, podlegają ustawodawstwu tylko jednego państwa członkowskiego. Stosownie zaś do treści art. 11 ust. 3 lit. a rozporządzenia osoba wykonująca w państwie członkowskim pracę najemną lub pracę na własny rachunek podlega ustawodawstwu tego państwa członkowskiego. Zasadą jest zatem podleganie ustawodawstwu tylko jednego państwa członkowskiego. Ponieważ ojciec dzieci skarżącej od 29 lutego 2016 roku wykonuje pracę w Wielkiej Brytanii, a skarżąca – w okresie którego dotyczyła decyzja - mieszkała na terenie Polski i była osobą bezrobotną, właściwie organy przyjęły, iż w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji, i pierwszeństwo stosowania, będzie miało ustawodawstwo Wielkiej Brytanii. Zgodnie z art. 23a ust. 1 i ust. 4 u.ś.r. w brzemieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2017 roku, organem właściwym do wydania decyzji w sprawie był Marszałek Województwa [...]. W układzie faktycznym właściwym dla analizowanej sprawy, wobec złożenia przez skarżącą wniosku o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego w organie polskim, zastosowanie znajduje art. 68 ust. 3 rozporządzenia nr 883/2004, zgodnie którym instytucja polska zobowiązana była niezwłocznie przekazać wniosek instytucji właściwej Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwo ma zastosowanie z tytułu pierwszeństwa, poinformować o tym fakcie skarżącą i w razie konieczności zapewnić dodatek dyferencyjny. Rozpoznanie wniosku skarżącej o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego należało do instytucji właściwej Państwa Członkowskiego – właściwego organu w Wielkiej Brytanii - tak jak gdyby został on złożony bezpośrednio do niej. W kompetencji polskich organów pozostało jedynie rozstrzygnąć o tym, czy skarżącej przysługuje dodatek dyferencyjny, o jakim mowa w art. 68 ust. 2 rozporządzenia nr 883/2004. Jest to świadczenie przyznawane w kwocie stanowiącej różnicę w wysokości świadczenia przyznanego w oparciu o przepisy Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwo ma pierwszeństwo, względem świadczenia, jakie przysługiwałoby uprawnionemu na gruncie przepisów, które miałyby zastosowanie, gdyby nie wchodziła w grę koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego. Innymi słowy, chodziło o porównanie świadczenia przyznanego na gruncie ustawodawstwa Wielkiej Brytanii ze świadczeniem, jakie przysługiwałoby skarżącej na gruncie przepisów polskich, i w razie konkluzji, że to ostatnie świadczenie byłoby wyższe od tego przyznanego w Wielkiej Brytanii, wydanie decyzji w przedmiocie dodatku dyferencyjnego w kwocie odpowiadającej różnicy obu świadczeń. Wydane w tym przedmiocie decyzje organów obu instancji nie poddają się merytorycznej kontroli, albowiem naruszają przepisy postępowania. Z komparycji decyzji marszałka województwa z dnia [...] listopada 2017 roku wynika, że została ona wydana w następstwie rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 26 października 2016 roku. W aktach administracyjnych przedmiotowego wniosku brak, nie można wobec powyższego ustalić, czy dotyczył on syna M., czy też syna K. Pośrednio informację tę można uzyskać z treści zawiadomienia z dnia 29 września 2017 roku, w którym marszałek informuje skarżącą o przekazaniu do organu właściwego wniosku z dnia 26 października 2016 roku o ustalenie zasiłku pielęgnacyjnego na dziecko K. M. Jest to jednak informacja o tyle myląca, że już pierwszym akapicie uzasadnienia decyzji wskazuje się, iż organ rozpoznał wniosek skarżącej z dnia 9 kwietnia 2015 roku o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego na K. M. Również i w tym wypadku w aktach sprawy ów wniosek się nie znajduje. Sąd zidentyfikował wniosek z tej daty, tyle że dotyczy on nie K. M., lecz M. M. Wobec tak znaczącego braku korelacji pomiędzy treścią decyzji, a zalegającymi w aktach dokumentami, nie sposób rozstrzygnąć, który wniosek został de facto rozpoznany. Konfuzję tę pogłębia fakt, że samo rozstrzygnięcie, redakcyjnie wyodrębnione w dwa punkty, dotyczy obu synów skarżącej: M. M. za okres od 1 lutego do 29 lutego 2016 roku i K. M. za okres od 1 marca 2016 roku do 31 marca 2017 roku. Z uzasadnienia decyzji nie wynika, w jakim trybie i na jakich zasadach organ orzekał wobec uprawnień obu synów skarżącej. Analizując przesłanki przyznania zasiłki pielęgnacyjnego organ odniósł się wyłącznie do sytuacji M. M. Sąd nie mógł również pozytywnie zweryfikować zawartych w uzasadnieniu decyzji organu I instancji twierdzeń, co do przekazania instytucji właściwej w Wielkiej Brytanii wniosków o zasiłek pielęgnacyjny na K. M. – z dnia 15 lipca 2014 roku i z dnia 26 października 2016 roku oraz na M. M. z dnia 9 kwietnia 2015 roku. Według twierdzeń organu wniosek z dnia 26 października 2016 roku został przekazany w dniu 12 stycznia 2017 roku, a wnioski z dnia 15 lipca 2014 roku i 9 kwietnia 2015 roku, w dniu 4 maja 2017 roku. Z zalegających w aktach sprawy dokumentów wynika, że w dniu 2 sierpnia 2016 roku oraz w dniu 12 stycznia 2017 roku do instytucji otrzymującej przesłano wyłącznie wniosek skarżącej z dnia 4 kwietnia 2016 roku w przedmiocie świadczenia wychowawczego. W aktach sprawy nie ma żadnego dowodu na przekazanie instytucji właściwej wniosków o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Sąd nie może również podzielić oceny organu, iż z nadesłanego z instytucji właściwej w dniu 24 października 2017 roku formularza SED F027 wynika, iż sprawa skarżącej dotycząca świadczenia pielęgnacyjnego została zakończona bez merytorycznego rozpoznania. Z treści przedmiotowego pisma w żaden sposób nie wynika, jaka konkretnie sprawa skarżącej była przedmiotem procedowania; jakiego konkretnie świadczenia dotyczyła sprawa. Podany w treści formularza nr identyfikacyjny: [...] jest zbieżny z tym, jaki został nadany w pismach organu z dnia 2 sierpnia 2016 roku oraz w dniu 12 stycznia 2017 roku (k. 54 i 65), tyle że dotyczą one świadczeń wychowawczych. Z treści samego formularza, w żaden sposób nie da się wywieść, iż dotyczy on świadczenia pielęgnacyjnego, czy to na K. M., czy też na M. M. Należy odnotować, iż decyzja organu II instancji, żadnych z ww. uchybień nie konwaliduje. Wobec wskazanych uchybień Sąd uchylił decyzje organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w zw. z art. 134 i 135 P.p.s.a. Rozpoznając ponownie sprawę organ uwzględni poczynione przez Sąd uwagi, ustali przedmiot postępowania, wskaże czy wniosek skarżącej został przekazany instytucji właściwej i czy instytucja ta go rozstrzygnęła oraz wyda decyzję w odpowiednim przedmiocie; Sąd zwraca uwagę, że przedmiotem postępowania w razie zastosowania przepisów o koordynacji, stosownie do postanowień art. 68 ust. 2 i 3 będzie dodatek dyferencyjny.