II SA/Rz 529/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski /spr./ Sędziowie WSA Karina Gniewek - Berezowska AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 10 lutego 2025 r. nr SKO.415/487/2023 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - oddala skargę - II SA/Rz 529/25 U z a s a d n i e n i e Przedmiotem skargi A.G. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z 10 lutego 2025 r. nr SKO.415/487/2023 dotycząca ustalenia warunków zabudowy. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, decyzją z 14 września 2023 r. nr IZP.6730.92.2023.BT Burmistrz [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu paneli fotowoltaicznych "[...]" o łącznej mocy nieprzekraczającej 4 MW wraz z niezbędną infrastrukturą i magazynem energii o mocy do 75 MW z możliwością dzielenia na etapy lub budowania w całości w m. P. na działkach nr [...] i [...] w obrębie nr [...] gm. [...] dla E. Sp. z o.o. z/s w K. A.G. (reprezentowany przez pełnomocnika - radcę prawnego) w odwołaniu od decyzji Burmistrza zarzucił naruszenie w szczególności art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Dz.U. z 2024 r., poz. 1130 ze zm., dalej: u.p.z.p. (zasada dobrego sąsiedztwa) oraz art. 61 ust. 2 u.p.z.p. (brak dostępu do drogi publicznej) poprzez przyjęcie, że planowana inwestycja stanowi urządzenia lub instalację wymienioną w art. 61 ust. 3 u.p.z.p., której realizacja nie wymaga spełnienia wymogu kontynuacji funkcji oraz dostępu do drogi publicznej. SKO wskazaną na wstępie decyzją z 10 lutego 2025 r. - działając na podstawie art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej: k.p.a.) w zw. z art. 61 ust. 1, art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1688) - utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium wskazało, że wg art. 61 ust. 1 u.p.z.p. (w brzmieniu sprzed 24 września 2023 r.), decyzja o warunkach zabudowy może zostać wydana po spełnieniu łącznie sześciu warunków, tj. dobrego sąsiedztwa (ust. 1), dostępu do drogi publicznej (ust. 2), odpowiedniego uzbrojenia terenu (ust. 3), braku konieczności zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne (ust. 4), zgodności z przepisami odrębnymi (ust. 5) oraz braku kolizji z inwestycjami strategicznymi (ust. 6), przy czym, zgodnie z art. 61 ust. 3, przepisów at. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz.U. z 2024 r., poz. 1361, dalej: u.o.z.e.). W związku z tym brak było potrzeby wyznaczania w sprawie obszaru analizowanego oraz przeprowadzania w tym zakresie analizy urbanistycznej. Pozostałe warunki (dotyczące uzbrojenia, przeznaczenia gruntu, zgodności z przepisami odrębnymi oraz braku przeszkód inwestycyjnych) zostały spełnione: inwestycja nie wymaga podłączenia do wody, kanalizacji i energii (przewidziano możliwość użycia agregatu prądotwórczego); teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia, bowiem teren inwestycji - stanowiący użytki V klasy - nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze; decyzja nie jest sprzeczna z przepisami odrębnymi i w sprawie nie zachodzą uwarunkowania o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p.; projekt decyzji został sporządzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia oraz uzgodniony z właściwymi organami współdziałającymi. Kolegium podkreśliło, że decyzja o warunkach zabudowy ma charakter aktu związanego, tzn. jeśli inwestycja spełnia wszystkie wymagania prawa, organ ma obowiązek wydać decyzję pozytywną. Wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargą A.G. (reprezentowany przez pełnomocnika - radcę prawnego) zaskarżył w całości decyzję Kolegium, zarzucając: 1) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy: - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, co skutkowało brakiem jej wyjaśnienia, oraz wydanie decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy poprzez brak ustalenia, czy istnieje plan miejscowy obejmujący nieruchomość dla której wydano decyzję organu I instancji, - naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji braku podstaw do takiego rozstrzygnięcia; 2) naruszenie prawa materialnego: - art. 14 ust. 6a pkt 2 lit c) u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że dopuszczalna w oparciu o wydaną przez organ I Instancji decyzję o warunkach zabudowy pozostaje realizacja inwestycji w postaci niezamontowanych na budynku instalacji odnawialnych źródeł energii lokalizowanych na gruntach innych niż wskazane w art. 14 ust. 6a lit. a) i b) o mocy zainstalowanej elektrycznej większej niż 1000 kW - w sytuacji braku planu miejscowego, - art. 66a u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie skutkujące brakiem podania do publicznej wiadomości poprzez publikację w BIP informacji o wydanej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego i decyzji o warunkach zabudowy, treści tej decyzji oraz możliwości zapoznania się z nią i dokumentacją sprawy przez okres 14 dni, - art. 61 ust. 3 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. poprzez ich błędną wykładnię i nieprawidłowe uznanie, że w sprawie do wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji planowanej na terenach dla których nie ma miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest konieczne łączne spełnienie wszystkich warunków wskazanych w ust. 1, podczas gdy wymogi określone w tym przepisie stanowiące zasadę "dobrego sąsiedztwa" powinny w przypadku przedmiotowej inwestycji zostać spełnione, - naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 3 i 5 u.p.z.p., poprzez jego niezastosowanie polegające na całkowitym pominięciu braku istniejącego (oraz projektowanego) uzbrojenia terenu dla zamierzonej inwestycji oraz spełnieniu wymagań określonych w odrębnych przepisach. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że inwestycja polegająca na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy 4 MW, jako instalacja odnawialnego źródła energii o mocy przekraczającej 1000 kW, może być realizowana wyłącznie na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tymczasem organ wydał decyzję o warunkach zabudowy, mimo że teren nie był objęty takim planem, co wprost wynika z treści zaskarżonej decyzji. Naruszenie art. 66a u.p.z.p. wynika z niedopełnienia obowiązku informacyjnego polegającego na publikacji informacji o wydaniu decyzji w Biuletynie Informacji Publicznej. Brak tego obwieszczenia i brak dowodów jego dokonania w aktach sprawy stanowi uchybienie zasadzie praworządności wynikającej z art. 6 k.p.a., co potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych. Niezależnie od powyższego organ wadliwie zinterpretował art. 61 ust. 3 u.p.z.p., błędnie przyjmując, że zasada tzw. dobrego sąsiedztwa nie ma zastosowania do inwestycji polegających na budowie instalacji odnawialnych źródeł energii. Zdaniem skarżącego przepis ten nie może być interpretowany w oderwaniu od celu regulacji zawartej w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p., w szczególności nie powinien prowadzić do automatycznego wyłączenia tych wymogów w przypadku dużych instalacji, takich jak farmy fotowoltaiczne, które faktycznie przekształcają charakter terenu z rolniczego na przemysłowy. Skarżący wywiódł, że farma fotowoltaiczna wymaga oceny pod kątem zgodności z otaczającą zabudową, szczególnie w zakresie funkcji i intensywności zagospodarowania. Pomimo tego organ nie dokonał stosownej analizy, ograniczając się do lakonicznych stwierdzeń, że warunki z art. 61 ust. 1 pkt 3 – 6 u.p.z.p. są spełnione, przy czym nie odniósł się do fazy funkcjonowania inwestycji, skupiając się wyłącznie na jej realizacji. Skarżący podniósł również, że farma fotowoltaiczna tej skali, złożona z około 10 000 paneli o mocy 4 MW, musi posiadać zapewnione przyłączenie do sieci elektroenergetycznej, gdyż z uwagi na jej położenie w oddaleniu od zabudowań, nie ma możliwości wykorzystywania energii na potrzeby własne. Tymczasem w aktach sprawy brak jest informacji o posiadaniu przez inwestora technicznych warunków przyłączenia, umowy przyłączeniowej lub uzgodnień z operatorem systemu dystrybucyjnego bądź przesyłowego. W ocenie skarżącego, taka inwestycja nie powinna otrzymać decyzji o warunkach zabudowy, skoro nie została wykazana możliwość jej faktycznego funkcjonowania. Ponadto organ nie zebrał pełnego materiału dowodowego i nie wyjaśnił wszystkich okoliczności faktycznych, co stanowi naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia (jeżeli dotknięte są naruszeniem prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź innym naruszeniem przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy), do stwierdzenia ich nieważności lub ich wydania z naruszeniem prawa (jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub innych przepisach). Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja SKO w Rzeszowie z 10 lutego 2025 r., utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza [...] z 14 września 2025 r. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu paneli fotowoltaicznych o łącznej mocy 4 MW wraz z niezbędną infrastrukturą i magazynem energii o mocy do 75 MW. Zdaniem organów obu instancji, przedmiotowa inwestycja zalicza się do odnawialnych źródeł energii o których mowa w art. 61 ust. 3 u.p.z.p., a zatem ustalenie dla niej warunków zabudowy nie wymaga spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p., tj. zasady dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej (pozostałe wymogi określone w art. 61 ust. 1 pkt 3, 4 i 5 u.p.z.p. zostały wg organów spełnione). Dokonana pod względem w/w kryteriów kontrola legalności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie potwierdziła zasadności skargi. Materialnoprawną ich podstawę stanowią przepisy u.p.z.p., która w art. 4 ust. 2 pkt 2 stanowi, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji (innych aniżeli inwestycja celu publicznego) ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Uszczegółowienie tej regulacji następuje w art. 59 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Stosownie zaś do art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 273 i 1846 oraz z 2023 r. poz. 595), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Z uwagi na przedmiot planowanej inwestycji, tj. budowę elektrowni fotowoltaicznej, kluczowa w sprawie jest regulacja art. 61 ust. 3 u.p.z.p., wg której przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e., tj. instalacji stanowiącej wyodrębniony zespół: a) urządzeń służących do wytwarzania energii elektrycznej lub ciepła lub chłodu opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia elektryczna lub ciepło lub chłód są wytwarzane z odnawialnych źródeł energii, lub b) obiektów budowlanych i urządzeń, stanowiących całość techniczno-użytkową służącą do wytwarzania biogazu, biogazu rolniczego, biometanu lub wodoru odnawialnego - a także połączony z tym zespołem magazyn energii elektrycznej, magazyn biogazu lub instalacja magazynowa w rozumieniu art. 3 pkt 10a ustawy - Prawo energetyczne, wykorzystywana do magazynowania biogazu rolniczego, biometanu lub wodoru odnawialnego. Definicja ta obejmuje zatem swoim zakresem znaczeniowym wszystkie wskazane w niej instalacje, niezależnie od ich mocy, w tym małe instalacje i mikroinstalacje (art. 2 pkt 18 i 19 u.o.z.e.). Ponadto w art. 2 pkt 22 u.o.z.e. zawarto definicję odnawialnego źródło energii - odnawialne, niekopalne źródła energii obejmujące energię wiatru, energię promieniowania słonecznego, energię aerotermalną, energię geotermalną, energię hydrotermalną, hydroenergię, energię fal, prądów i pływów morskich, energię otoczenia, energię otrzymywaną z biomasy, biogazu, biogazu rolniczego, biometanu, biopłynów oraz z wodoru odnawialnego. W związku z powyższym nie budzi wątpliwości Sądu, że planowana inwestycja (farma fotowoltaiczna o mocy do 4 MW) jest inwestycją o której mowa w art. 2 pkt 13 lit. a) u.o.z.e. Urządzenia tworzące farmę fotowoltaiczną wykorzystują, zgodnie z definicją odnawialnego źródła energii, promieniowanie słoneczne do wytwarzania energii elektrycznej. Prawidłowo zatem organy uznały ustalenie warunków zabudowy dla farmy fotowoltaicznej na zasadzie wyjątku z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Brak było zatem podstaw do wyznaczania obszaru analizowanego, a w efekcie przeprowadzania analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. W ślad za wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 października 2022 r. II OSK 1482/21 (dostępny w internetowej bazie orzeczeń CBOSA) należy wskazać, że aktualne (obowiązujące od 29 sierpnia 2019 r.) brzmienie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. jest skutkiem nowelizacji, w wyniku której w przepisie tym dodano zwrot: "a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii". Zatem art. 61 ust. 3 u.p.z.p. w zakresie w jakim dodano to kolejne odstępstwo od zasady zawartej w ust. 1 art. 61 tej ustawy, nie wydaje się budzić większych semantycznych wątpliwości, ponieważ w przypadku OZE przepis wprost odsyła do ich definicji zawartej w odrębnej ustawie. Z gramatycznego punktu widzenia treść art. 61 ust. 3 u.p.z.p. jest jasna i czytelna, w sposób klarowny i jednoznaczny przesądza, że przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy nie stosuje się m.in. do instalacji OZE w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e. Z przepisu tego nie wynika przy tym, aby ustawodawca różnicował instalacje w zależności od ich mocy, co miałoby determinować badanie przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. W tym kontekście jako niezasadny jawi się zarzut skargi dot. nieprawidłowej wykładni art. 61 ust. 3 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. oraz konieczności spełnienia w realiach sprawy wymogu dobrego sąsiedztwa. Także z wyroku NSA z 12 października 2022 r. II OSK 1482/21 wynika, że nowelizację art. 61 ust. 3 u.p.z.p. trzeba postrzegać systemowo jako realizację celów Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001 z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych (Dz. Urz. UE L z 2018 r., Nr 328, poz. 82). Jednym z celów tej dyrektywy, który został uprzednio również wyrażony w Dyrektywach 2009/28/EC oraz 2001/77/EC, jest zalecenie uproszczenia i skrócenia procedur administracyjnych dotyczących realizacji inwestycji w zakresie OZE. Wykorzystanie energii słonecznej, w połączeniu z efektywnością energetyczną, stanowi sposób na ochronę obywateli i przedsiębiorców przed zmiennością cen paliw kopalnych. Te fundamentalne wartości leżące u podstaw ograniczenia barier w rozwoju instalacji fotowoltaicznych w pełni uzasadniały odejście od zawartej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. ustawowej zasady kontynuacji, mającej na celu zapewnienie ładu przestrzennego, z której wynikałaby dopuszczalność realizacji takich inwestycji tylko w sąsiedztwie zabudowy przemysłowej. Nie sposób uzasadnić pierwszeństwa zasady kontynuacji przed korzyściami, jakie dla społeczeństwa płyną z energii słonecznej, tj. zwiększeniem bezpieczeństwa energetycznego, stabilnością jej cen oraz korzyściami dla klimatu, takimi jak ograniczenie odpadów, oszczędność paliw kopalnych oraz zmniejszeniem w skali globalnej emisji zanieczyszczeń do atmosfery. W oparciu o prawidłowo wykonaną analizę urbanistyczną orzekające w sprawie organy trafnie uznały również spełnienie warunków o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3-6 u.p.z.p., którą to ocenę Sąd w całości podziela. W sprawie ustalono, że planowana inwestycja nie wymaga zaopatrzenia w wodę oraz odprowadzania ścieków i zasilania w energię elektryczną (w tym ostatnim zakresie przewidziano ewentualnie zastosowanie agregatu prądotwórczego, który będzie stosowany w przypadkach tego wymagających, np. w celu doświetlenia podczas montażu infrastruktury). Z akt sprawy wynika również, że wnioskodawca /inwestor przedłożył do akt sprawy pismo A. S.A. z 3 lutego 2025 r. (wcześniej z 21 listopada 2022 r.), w którym operator oświadczył, że istnieje możliwość przyłączenia farmy fotowoltaicznej do sieci elektroenergetycznej. Wyraźnego podkreślenia wymaga, że dla potrzeb ustalenia warunków zabudowy jest to wystarczające i na tym etapie postępowania nie wymaga szczegółowego określenia technicznych warunków przyłączenia a tym bardziej posiadania umowy przyłączeniowej, skoro decyzja o warunkach zabudowy w żaden sposób nie przesądza o realizacji inwestycji. Organy administracji prawidłowo również ustaliły w sprawie, że projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.) oraz że teren planowanej przez Spółkę inwestycji nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne (art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.) - skoro teren inwestycji obejmuje użytki klasy V. Planowane zamierzenie nie jest zaliczane do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określonych w § 3 ust. 1 pkt 54 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839) w brzmieniu obowiązującym do 12 września 2023 r., mającym zastosowanie w niniejszej sprawie na podstawie § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 sierpnia 2023 r. (Dz.U. z 2023 r., poz. 1724) zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Nie wymagało zatem przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Planowana zabudowa systemami fotowoltaicznymi nie jest bowiem położona na obszarach objętych formami ochrony przyrody lub w otulinach form ochrony przyrody określonych w § 3 ust. 1 pkt 54 ppkt 1 i nie przekracza powierzchni 1 ha o której mowa w § 3 ust. 1 pkt 54 ppkt 2 powołanego wyżej rozporządzenia RM z 10 września 2019 r. Projekt decyzji uzgodniono ze Starostą [...] (art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p.) i Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie Zarządem Zlewni w [....] (art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p.), co przesądziło o uznaniu za spełnione także warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Mając na uwadze treść podniesionych w skardze zarzutów wyjaśnić należy, że w kontrolowanej sprawie wniosek o ustalenie warunków zabudowy złożony został 31 maja 2023 r. Przepis art. 14 ust. 6a został dodany do u.p.z.p. od 24 września 2023 r. (wejście w życie ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw), czyli już po złożeniu wniosku przez inwestora. Zgodnie z art. 14 ust. 6a u.p.z.p., zmiana zagospodarowania terenu, dotycząca: 1) obiektów handlu wielkopowierzchniowego, 2) niezamontowanych na budynku instalacji odnawialnych źródeł energii lokalizowanych: a) na użytkach rolnych klasy I-III i gruntach leśnych, b) na użytkach rolnych klasy IV, o mocy zainstalowanej elektrycznej większej niż 150 kW lub wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania energii elektrycznej, c) na gruntach innych niż wskazane w lit. a i b, o mocy zainstalowanej elektrycznej większej niż 1000 kW - następuje na podstawie planu miejscowego. Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy zmieniającej z 7 lipca 2023 r., do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym. Zestawienie powyższych regulacji prowadzi do konkluzji, że wymóg uchwalenia planu miejscowego dla inwestycji określonych w art. 14 ust. 6a pkt 2 lit. c) u.p.z.p. (do których potencjalnie zaliczałaby się przedmiotowa inwestycja) nie obejmuje wnioskowanego zamierzenia z uwagi na fakt, że postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie nowelizacji. Nie może zatem odnieść zamierzonego przez skarżącego skutku zarzut naruszenia tego przepisu polegający na jego niezastosowaniu i przyjęciu, że dopuszczalna jest realizacja inwestycji w oparciu o wydaną decyzję o warunkach zabudowy w sytuacji braku planu miejscowego. Nie może również odnieść skutku zarzut naruszenia art. 66a u.p.z.p.; wg którego do decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy, poprzedzonych decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, stosuje się przepisy art. 72 ust. 6 i 6a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Wydana w sprawie decyzja organu I instancji (utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją) nie była poprzedzona decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, stąd wymogi informacyjne przewidziane w art. 66a u.p.z.p. nie miały do niej zastosowania. Reasumując, organy administracji na podstawie wyczerpująco zebranego materiału dowodowego dokonały właściwych ustaleń faktycznych, których ocena znalazła pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji wydanych przy pełnym poszanowaniu przepisów postępowania administracyjnego i mających zastosowanie w rozpoznawanej sprawie przepisów prawa materialnego. Wobec powyższego skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 P.p.s.a.