II SA/Rz 53/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2010r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2008r. znak: [...] w przedmiocie nakazu zaniechania dalszych robót budowlanych związanych z budową drogi i muru oporowego - postanawia – umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. Z. D. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2008r. znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2007r. znak: [...], która nakazywała wyżej wymienionemu zaniechanie robót związanych z budową drogi dojazdowej i murów oporowych usytuowanych na działce nr ewid. [...] w miejscowości U. wykonywanych niezgodnie z warunkami dokonanego zgłoszenia. Wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2008r., sygn. akt II SA/Rz 289/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił zarówno skarżoną, jak i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego od powyższego orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 18 listopada 2009r, sygn. akt II OSK 1781/08 uchylił kwestionowany wyrok Sądu pierwszej instancji i przekazał temu Sądowi sprawę do ponownego rozpoznania. W piśmie z dnia 3 marca 2010r. Z. D. cofnął swoją skargę, wnosząc jednocześnie o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Podniósł, że ma już 69 lat, w związku z czym chce doprowadzić do jak najszybszego zakończenia niniejszego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wedle art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej następnie P.p.s.a., skarżący jest uprawniony do cofnięcia złożonej przez siebie skargi, zaś oświadczenie w tym przedmiocie ma dla Sądu charakter wiążący. W sytuacji jednakże, gdy Sąd stwierdzi, że cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, obowiązany jest do uznania go za niedopuszczalne. W świetle z kolei art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. jeśli skarżący skutecznie cofnął skargę, Sąd umarza postępowanie nią zainicjowane. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż dalsze postępowanie w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe. Skarżący cofnął bowiem wniesioną przez siebie skargę, natomiast Sąd nie dopatrzył się okoliczności wyłączających skuteczność takiego oświadczenia, określonych w powołanym wyżej art. 60 P.p.s.a. Z podanych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 60 P.p.s.a.