II SA/Rz 531/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Zdrzałka Sędziowie WSA Jolanta Ewa Wojtyna /spr./ WSA Zbigniew Czarnik Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2008 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie robót budowlanych - postanawia - I. umorzyć postępowanie sądowe; II. zwrócić stronie skarżącej A. Sp. z o.o. kwotę 250 zł /słownie: dwieście pięćdziesiąt złotych/ tytułem połowy uiszczonego wpisu od skargi. Decyzją z dnia [...] czerwca 2008r. znak: [...] – wydaną na podstawie art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), określanej dalej jako k.p.a. - Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] kwietnia 2008r. znak: [...] w przedmiocie sprzeciwu odnośnie zgłoszenia robót budowlanych. W ostatniej ze wskazanych decyzji Prezydent Miasta sprzeciwił się wykonaniu robót budowlanych objętych zgłoszeniem A. Sp. z o.o. z dnia 28 listopada 2007r. a polegających na zainstalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3m na budynku przy ul. [...] w R. na działce nr [...] obr. [...], opisanych jako "stacja bazowa telefonii UMTS [...]". Rozstrzygnięcie to zapadło na skutek ponownego rozpoznania sprawy w związku z decyzją Wojewody z dnia [...] lutego 2008r. znak: [...] uchylającą poprzednią decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] grudnia 2007r. znak [...] i przekazującą sprawę do rozpatrzenia organowi I instancji. Stosując się do zaleceń organu odwoławczego Prezydent Miasta postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2008r. znak: [...] zobowiązał A. Sp. z o. o. (Zgłaszającego) do przedłożenia następujących dokumentów: ostatecznej decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków zezwalającej na wykonanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem, świadectw (w języku polskim) stwierdzających dopuszczenie instalowanych urządzeń do stosowania w budownictwie, jak również do wyjaśnienia w jaki sposób i z jakich instalacji będzie zasilana stacja bazowa, czy montaż anten stacji bazowej spowoduje zwiększenie zapotrzebowania na energię elektryczną a jeśli tak, to o załączenie zapewnienia gestora sieci energetycznej o możliwości zapewnienia wymaganej do zasilania stacji ilości energii elektrycznej. W wyznaczonym terminie Spółka przedłożyła "projekt zasilania energetycznego", kserokopię decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] marca 2008r. Nr [...] oraz kserokopię "potwierdzenia zgodności", zwracając się równocześnie do organu z prośbą o sprecyzowanie rodzaju świadectw, których domaga się organ oraz o wskazanie podstawy prawnej tego żądania. Prezydent Miasta nie uznał za wiarygodne przedłożonych kserokopii dokumentów. Ponadto organ zwrócił uwagę na rozbieżność pomiędzy załącznikiem graficznym do wskazanej decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków oraz zgłoszeniem z dnia 28 listopada 2007r. w zakresie lokalizacji zgłaszanych robót budowlanych oraz przedmiotu tego zgłoszenia. Organ powołał się również na decyzję Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] stycznia 2008r. Nr [...] odmawiającą Spółce z o.o. A. pozwolenia na zgłaszane roboty budowlane. Organ wskazał, iż podstawę prawną jego żądania dotyczącego świadectw stwierdzających dopuszczenie instalowanych urządzeń do stosowania w budownictwie stanowił art. 30 ust. 2 w zw. z art. 81c ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Wobec nieprzedłożenia wszystkich, określonych w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2008r., dokumentów Prezydent Miasta we wskazanej wyżej decyzji z dnia [...] kwietnia 2008r. wyraził swój sprzeciw wobec zgłoszonych przez Spółkę z o.o. A. robót budowlanych. Ponadto podkreślił, że wykonanie wynikającej z przedłożonego przez Zgłaszającego "projektu zasilania energetycznego" wewnętrznej instalacji elektrycznej wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, bowiem roboty te nie zostały zakwalifikowane w art. 29 ustawy Prawo budowlane jako nie wymagające takiego pozwolenia. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła A. Spółka z o.o. zarzucając organowi naruszenie : 1) art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne zastosowanie i zgłoszenie sprzeciwu w stosunku do robót budowlanych, których realizacja nie wymaga pozwolenia na budowę, 2) art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego przez zgłoszenie sprzeciwu z uwagi na nieuzupełnienie brakujących dokumentów, w sytuacji gdy wszelkie wymagane prawem dokumenty zostały przedłożone, 3) art. 81c Prawa budowlanego przez wadliwe zastosowanie, 4) art. 7, art. 77 i art. 107 k.p.a. przez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego i dowolne ustalenie, że zgłoszone roboty podlegają rygorowi pozwolenia na budowę, 5) art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie do organu w związku z wydawaniem sprzecznych ze sobą decyzji administracyjnych. Odwołująca zaskarżyła również, w ramach odwołania, postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] kwietnia 2008r. z uwagi na naruszenie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, wobec wezwania do uzupełnienia zgłoszenia o dokumentację nie wymaganą przepisami prawa. Wojewoda uznał, iż odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie i decyzją z dnia [...] czerwca 2008r. utrzymał w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu decyzji podniósł, iż realizacja stacji bazowej telefonii komórkowej może odbywać się na podstawie zgłoszenia wniesionego do właściwego organu w oparciu o art. 30 ust. 1 pkt 3b ustawy Prawo budowlane, jednakże wykonanie wewnętrznej instalacji elektrycznej wymaga już uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż w katalogu robót budowlanych nie wymagających takiego pozwolenia a określonych w art. 29 Prawa budowlanego brak jest bowiem wykonania wewnętrznej instalacji elektrycznej. Powyższe świadczy zaś - zdaniem organu - o konieczności poprzedzenia ich realizacji uzyskaniem przez inwestora stosownej decyzji. Wojewoda podkreślił natomiast, iż nałożenie na Zgłaszającego obowiązku przedłożenia świadectw określonych w postanowieniu Prezydenta Miasta z dnia [...] kwietnia 2008r. było nieuzasadnione. W ocenie organu odwoławczego, regulacja art. 81c ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego dotyczy bowiem etapu prowadzenia robót, przekazywania obiektu budowlanego do użytkowania, utrzymania i użytkowania obiektu. Organ II instancji wskazał, iż przedmiotem rozpatrzenia w postępowaniu odwoławczym może stanowić tylko tożsamy wniosek inwestora, natomiast przedłożony razem z odwołaniem od decyzji pierwszoinstancyjnej projekt budowlany swoim zakresem odbiega od projektu załączonego do zgłoszenia z dnia 28 listopada 2007r. (zmieniona została lokalizacja oraz ilość i rodzaj anten), tym samym jako dotyczący nowej inwestycji nie może zostać wzięty pod uwagę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2008r. Spółka z o.o. A. wniosła o jej uchylenie, jak też uchylenie poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] kwietnia 2008r. zarzucając następujące naruszenia: 1) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez utrzymanie w mocy sprzeciwu w sytuacji, gdy brak było postaw do jego złożenia przez organ I instancji wobec faktu, iż realizacja zgłoszonych robót budowlanych nie wymaga pozwolenia na budowę, 2) art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego przez błędną kwalifikację prac polegających na wykonaniu części wewnętrznej instalacji elektrycznej w budynku za roboty budowlane w rozumieniu tego przepisu, wymagające pozwolenia na budowę, 3) ewentualnie naruszenie art. 29 ust. 2 pkt 15 oraz art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b i lit.c Prawa budowlanego poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że prace związane z wykonaniem wewnętrznej instalacji elektrycznej nie są objęte określonym tymi przepisami wyjątkiem, jako jeden z powiązanych technologicznie elementów służących temu samemu celowi tj. instalowaniu na istniejącym budynku urządzeń radiokomunikacyjnych, 4) przepisów postępowania, w szczególności art. 7 i art. 77 k.p.a. przez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego i dowolne ustalenie, że zgłoszone roboty wymagają pozwolenia na budowę oraz art. 107 § 3 k.p.a. przez brak wskazania podstawy prawnej i uzasadnienia, dlaczego wykonanie przyłączenia instalowanego urządzenia do sieci elektroenergetycznej zostało zakwalifikowane jako wymagające decyzji o pozwoleniu na budowę. W obszernym uzasadnieniu, powołującym się na liczne przykłady orzeczeń sądów administracyjnych, strona skarżąca wskazała, że w świetle art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę zwolniony został całokształt robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, co w przypadku inwestycji obejmującej instalowanie urządzeń na obiekcie dotyczy także okablowania i wewnętrznej instalacji elektrycznej doprowadzającej zasilanie do stacji. Konsekwencją powyższego jest nałożenie w art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b i lit. c Prawa budowlanego jedynie obowiązku dokonania zgłoszenia dla urządzeń powyżej 3m oraz urządzeń radiokomunikacyjnych będących instalacjami w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska. Składająca skargę zwróciła uwagę na niekonsekwentne działanie organu, wskazując na decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] stycznia 2007r. znak: [...] , która umorzyła postępowanie o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla stacji bazowej, będącej przedmiotem niniejszego postępowania wobec stwierdzenia, iż inwestycja ta związana jest z robotami budowlanymi nie wymagającymi pozwolenia na budowę. Skarżąca Spółka zakwestionowała stwierdzenie organu odwoławczego, iż zainstalowanie samych urządzeń jest zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, natomiast już wykonanie wewnętrznej instalacji zasilającej te urządzenia wymaga takiego pozwolenia. Każde bowiem urządzenie radiokomunikacyjne wymaga zasilania, a zatem musi być do niego doprowadzony kabel elektryczny z instalacji wewnętrznej. Powyższej wykładni nie da się pogodzić z istnieniem przepisów art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b i lit. c Prawa budowlanego, które na skutek jej przyjęcia w praktyce nie obejmowałyby żadnych urządzeń emitujących pola elektroenergetyczne, skoro ich emisja nie jest możliwa bez zasilania energetycznego. W ocenie strony skarżącej, instalacja elektryczna sama w sobie jest również urządzeniem w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, dlatego też podlega zwolnieniu z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Zdaniem składającej skargę, nieracjonalnym byłoby objęcie instalacji elektrycznej odrębnym pozwoleniem na budowę, skoro ustawodawca nie wymaga takiego pozwolenia na wykonanie bardziej skomplikowanych prac typu przebudowa sieci elektroenergetycznej czy też budowa przyłączy elektroenergetycznych (art. 29 ust. 2 pkt 11 i art. 29 ust. 1 pkt 20 Prawa budowlanego). Ponadto wewnętrzna instalacja elektryczna jest immanentną częścią budynku i prace z nią związane powinny być kwalifikowane w kontekście budynku jako obiektu budowlanego. W przedmiotowej sprawie budynek ma już instalację elektryczną, zaś zgłoszenie przewiduje jedynie wykonanie jej dodatkowego fragmentu. Fragment ten jest częścią instalacji radiokomunikacyjnej stanowiącej zespól urządzeń (nadawczo-odbiorcze, sterujące, konstrukcja wsporcza, kable telekomunikacyjne i elektryczne). Poza tym prace związane z instalacją elektryczną wewnątrz budynku nie stanowią robót budowlanych zdefiniowanych w art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego z więc nie mogą wymagać pozwolenia na budowę już na podstawie art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Nawet jednak, gdyby nie podzielić tego ostatniego stanowiska tj. przy przyjęciu, iż prace dotyczące instalacji elektrycznej wewnątrz obiektu stanowią roboty budowlane, to zwolnione byłyby z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę jako część robót budowlanych związanych z instalowaniem urządzeń. Strona skarżąca zwróciła uwagę na naruszenie przez organy norm proceduralnych, poprzez niewskazanie dowodów oraz stosownych przepisów prawnych na poparcie swoich stanowisk. Odnosząc się do kwestii różnic między projektem budowlanym załączonym przy zgłoszeniu z dnia 28 listopada 2008r. a tym przedłożonym przy odwołaniu od decyzji I instancji Spółka podniosła, że wynikają one z uwzględnienia wiążących ustaleń Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków zawartych w decyzji z dnia [...] marca 2008r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. W dniu 10 grudnia 2008r. wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie pismo strony skarżącej zawierające oświadczenie o cofnięciu skargi oraz wniosek o zwrot połowy wpisu sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Cofnięcie skargi jest czynnością procesową strony, dopuszczalną w świetle art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określanej dalej jako P.p.s.a. Oświadczenie w tej kwestii jest, co do zasady, wiążące dla sądu. Zgodnie jednak z powołanym przepisem sąd zobowiązany jest uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne w sytuacji, gdy zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie uznał, aby zaistniały przesłanki negatywne, określone w przytoczonym przepisie. Z tych też względów należało umorzyć niniejsze postępowanie w oparciu o art. 161 § 1 pkt 1 oraz § 2 P.p.s.a. O zwrocie połowy uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 2 oraz § 2 P.p.s.a.