II SA/Rz 535/16

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Agata Kosowska-Dudzik po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2016 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku H. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie z jej skargi na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku - postanawia - odmówić przyznania prawa pomocy. H. G. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie nałożenia na nią grzywny w wysokości 10 338,21 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku w postaci rozbiórki altany murowanej. Do skargi dołączony został formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym skarżąca wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych. Uzasadniając żądanie H. G. zwróciła uwagę na swój wiek – 82 lata, niepełnosprawność i związaną z tym niezdolność do pracy i samodzielnej egzystencji. Wskazała, że pozostaje w stałym leczeniu, zaś jedyny dochód to emerytura w kwocie 2000 zł, w całości przeznaczana na koszty utrzymania i leczenia. Wnioskodawczyni podała, że jej majątek to mieszkanie o pow. 46 m.kw. oraz oszczędności pieniężne w wysokości 1000 zł. Jako stałe wydatki strona wskazała: czynsz za mieszkanie – 400 zł, media – 400 zł, leczenie – 600 zł, żywność – 500 zł. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje: Prawo pomocy, na które składa się m. in. dochodzone przez skarżącą zwolnienie od kosztów sądowych stanowi wyjątek od zasady ponoszenia przez strony postępowania związanych z nim kosztów, którą wyraża art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270m ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Oznacza to, że to strona postępowania sądowego winna wygospodarować z własnych zasobów finansowych środki niezbędne do sfinansowania kosztów swojego udziału w konkretnym postępowaniu. Dopiero, gdy powyższe nie będzie możliwe bez powstania uszczerbku w koniecznym utrzymaniu uprawniona jest do uzyskania wsparcia od Państwa w ramach przedmiotowej instytucji. Wedle bowiem art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., prawo pomocy w częściowym wymiarze adresowane jest do osoby, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Trudno jednak dostrzec możliwość zaistnienia w przypadku wnioskodawczyni takiej negatywnej konsekwencji opłacenia przez nią wniesionej skargi oraz ewentualnie także dalszych kosztów sądowych. Uzyskuje ona bowiem stały dochód, którego wysokość jak najbardziej wystarcza na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych jednej osoby, co potwierdza zresztą przedstawiony przez stronę wykaz koniecznych wydatków, nie wyczerpujących całości uzyskiwanej przez stronę emerytury (wydatki te wynoszą 1900 zł). Nie można także pominąć faktu, że potrzeby mieszkaniowe wymienionej są zaspokojone, a nadto, iż dysponuje ona oszczędnościami pieniężnymi w kwocie 1000 zł, które przekraczają wysokość opłaty sądowej od skargi wynoszącej 100 zł, jak też są wystarczające do pokrycia ewentualnych kolejnych kosztów sądowych w sprawie. Uznając więc, że H. G. nie wykazała, że nie posiada wystarczających środków do pokrycia kosztów sądowych w jej sprawie odmówiono przyznania jej prawa pomocy. O powyższym orzeczono na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.