II SA/Rz 538/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 26 stycznia 2026 r. nr SKO.4160/30/2025 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia prawa użytkowania nieruchomości - postanawia - I. odrzucić skargę, II. zwrócić skarżącemu kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi. P. w R. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia prawa użytkowania nieruchomości. Jak wskazują akta administracyjne sprawy, przesyłka zawierająca wskazaną wyżej decyzję została skierowana do strony skarżącej przy wykorzystaniu publicznej usługi hybrydowej. Ze znajdującego się w aktach dokumentu dotyczącego realizacji tej usługi wynika, że przedmiotowa przesyłka została nadana w dniu 28 stycznia 2026 r. a następnie zwrócona nadawcy w dniu 16 lutego 2026 r., zaś jako powód zwrotu wskazano: "Nie podjęto przesyłki z placówki pocztowej/Urzędu Gminy". Ponadto, na egzemplarzu znajdującej się w aktach decyzji widnieje podpis W. M. jako odbierającego ten akt ze wskazaną datą 27 lutego 2026 r. W związku z koniecznością wyjaśnienia kwestii związanych z doręczeniem decyzji SKO stronie skarżącej, skierowano do SKO pismo z prośbą o udzielenie stosownych wyjaśnień tj. podanie w czyim imieniu decyzja została odebrana dnia 27 lutego 2026 r. oraz o nadesłanie dowodu doręczenia przedmiotowej przesyłki albo informacji od Poczty Polskiej S.A. wskazującej takie dane jak: daty awizowania tejże przesyłki oraz czy zawiadomiono o pozostawieniu przesyłki z informacją o możliwości jej odbioru. W odpowiedzi Kolegium nadesłało dokument pełnomocnictwa, z którego wynika, ze W. M. to pracownik strony skarżącej, jak też informację z: "emonitoring.poczta-polska.pl i wydruk z programu ewidencyjnego tut. Kolegium EZD Resak". Z powyższych wynika, że przedmiotową przesyłkę awizowano dnia 30 stycznia 2026 r., a następnie powtórnie dnia 9 lutego 2026 r., pozostawiając w każdym przypadku do odbioru w Placówce Pocztowej "[....]", zaś zwrot nastąpił 16 lutego 2026 r. Wobec powyższych okoliczności faktycznych skarga podlega odrzuceniu. Wedle art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Pouczenie takiej treści znajdowało się w kwestionowanej decyzji Organu. W niniejszej sprawie Organ dokonał dwukrotnego doręczenia decyzji stronie skarżącej, a mianowicie pierwszego przy skorzystaniu z publicznej usługi hybrydowej, a drugie doręczenie miało miejsce w siedzibie Organu do rąk pracownika strony skarżącej. W tym miejscu należy więc zaznaczyć, że przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego nie jest znana instytucja kolejnych doręczeń decyzji administracyjnej tym samym podmiotom, co oznacza, że taka praktyka organu administracyjnego jest błędna, a co za tym idzie, nie może wywoływać skutków prawnych doręczenia, o jakich mowa w art. 39–48 K.p.a. (tak: M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A Wróbel Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. IX Opubl.: WKP 2026, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24.10.2018 r. II OSK 2647/16). W związku więc z tym, że organ tylko raz może skutecznie doręczyć decyzję danej stronie i wobec okoliczności faktycznych niniejszej sprawy należało przyjąć, że skarga P. w R. jest spóźniona. Przesyłka zawierająca kwestionowaną decyzję SKO została bowiem doręczona stronie skarżącej 13 lutego 2026 r. W świetle art. 45 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), zwanej dalej "K.p.a.", jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Przepis art. 44 stosuje się odpowiednio. W razie więc niemożności takiego doręczenia, operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego (art. 44 § 1 pkt 1). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4). Przesyłka z decyzją Kolegium została awizowana po raz pierwszy dnia 30 stycznia 2026 r. zaś 9 lutego 2026 r. nastąpiła druga awizacja. Tym samym, wobec brzmienia art. 44 § 4 K.p.a., w związku z brakiem podjęcia przesyłki z urzędu pocztowego, została ona doręczona w drodze tzw. fikcji doręczenia w dniu 13 lutego 2026 r. Zatem ostatnim dniem do wniesienia skargi był 16 marca 2026 r. a to przy uwzględnieniu regulacji zawartej w art. 57 § 4 K.p.a., zgodnie z którą, jeżeli koniec terminu do wykonania czynności przypada na dzień uznany ustawowo za wolny od pracy lub na sobotę, termin upływa następnego dnia, który nie jest dniem wolnym od pracy ani sobotą. Trzydziesty dzień licząc od dnia doręczenia tj. 15 marca 2026r. to niedziela, dlatego nastąpiło "przesunięcie" terminu na dzień kolejny tj. poniedziałek 16 marca 2026 r. Tymczasem, skarga została nadana w urzędzie pocztowym dopiero 20 marca 2026 r. a zatem już po przekroczeniu ustawowego terminu na złożenie takiej skargi. Fakt zaś, że pracownik strony skarżącej odebrał fizycznie decyzję w siedzibie Organu w dniu 27 lutego 2026 r. nie mógł skutkować wydłużeniem terminu na zaskarżenie, o czym była już wyżej mowa. Z tych względów orzeczono o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2, § 3 w zw. z art. 53 § 1 P.p.s.a.. Podstawę zwrotu wpisu stanowił art. 232 § 1 pkt 1, § 2 P.p.s.a.