II SA/Rz 540/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2016 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosków skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia skargi w sprawie ze skargi M.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości - postanawia - odmówić przywrócenia terminu do złożenia skargi W dniu 13 czerwca 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga M.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R., dalej "Kolegium" lub "SKO" z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości. Decyzja ta została doręczona skarżącej w dniu 23 kwietnia 2013 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 24 akt administracyjnych organu II instancji). W dniu 24 maja 2013 r. o godz. 00:40 M.W. nadała za pomocą faxu skargę na powyższą decyzję do SKO (tj. skarga została skierowana do WSA za pośrednictwem Kolegium). Przesyłka zawierająca skargę wpłynęła do SKO w dniu 24 maja 2013 r., co potwierdza prezentata organu odwoławczego (k. 3 akt sądowych). Natomiast skarga w oryginale - podpisana przez M.W. została nadana w Urzędzie Pocztowym w D. w dniu 28 maja 2013 r. (k. 4, 5 akt sądowych). Postanowieniem z dnia 23 grudnia 2014 r., doręczonym pełnomocnikowi skarżącej w dniu 5 stycznia 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę M.W., jako złożoną po upływie terminu do jej wniesienia. Postanowieniem z dnia 2 czerwca 2016 r. sygn. akt I OZ 540/16 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie M.W. na postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 12 listopada 2015 r. odrzucające jej zażalenie na postanowienia tut. Sądu z dnia 7 września 2015 r. odrzucające skargę kasacyjną na postanowienie z dnia 23 grudnia 2014 r. odrzucające jej skargę. W dniu 12 stycznia 2015 r. do tut. Sądu wpłynął wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi złożony przez profesjonalnego pełnomocnika osobiście w Biurze Podawczym Sądu. W tym samym dniu skarżąca nadała w placówce pocztowej operatora wyznaczonego sporządzony przez siebie wniosek o przywrócenie terminu. We wniosku pełnomocnika zakwestionowano fakt złożenia skargi w dniu 24 maja 2013 r. wskazując, że zdarzenie to miało miejsce w dniu 23 maja 2013 r. o godz. 23. 42, a więc z zachowaniem terminu. Potwierdzeniem tej tezy była treść rozmowy telefonicznej przeprowadzonej w dniu 24 maja 2013 r. z pracownikiem SKO, w czasie której uzyskała informację o tym, że skarga wpłynęła do organu w dniu 23 maja 2013 r. Sąd niezasadnie zatem odrzucił skargę kierując się datą widniejącą na prezentacie organu odwoławczego (24 maja 2016 r.). Powołując się na stanowisko judykatury skarżąca wyjaśniła, że pisma w postępowaniu sądowym mogą być doręczane na pomocą telefaxu lub poczty elektronicznej i w takim wypadku dowodem doręczenia jest potwierdzenie transmisji danych stanowiące dokument w rozumieniu art. 65 § 3 P.p.s.a., z którego niezbicie wynika, że faks zawierający odzwierciedlenie treści pisma sądowego zapisał się w pamięci urządzenia adresata. Dokument, a ściślej jego kopia zostaje przesłany w chwili zrealizowania połączenia telefonicznego. Z tą chwilą podanie należy uznać za wniesione do organu. Ponadto wskazała, że pisma mogą być wnoszone do organu po godzinach jego pracy, jeśli organ udostępnia faks po zakończeniu swoich godzin urzędowania, a odbiór dokumentu przez urządzenia adresata następuje automatycznie bez udziału człowieka. Do godziny 24: 00 ostatniego dnia terminu strona może wnieść podanie przesyłając je faksem i brak jest jakichkolwiek racjonalnych względów przemawiających za odrzuceniem takiej możliwości. Nie jest wykluczone, że wadliwa transmisja danych może czasami uniemożliwić dotarcie wiadomości do adresata jednak sąd administracyjny powinien mieć na uwadze te okoliczności przy rozpatrywaniu wniosku o przywrócenie terminu uchybionego bez winy strony. W opisanym stanie faktycznym za datę nadania faksu należy uznać dzień 23 maja 2013 r. – dzień realizacji polaczenia telefonicznego, które wykonanie w tym dniu potwierdza załączone potwierdzenie transmisji danych. W osobiście złożonym wniosku o przywrócenie terminu skarżąca wyjaśniła, że zachowała termin do złożenia skargi. Jej skarga został nadana za pomocą faksu w dniu 23 maja 2013 r., a więc w ostatnim dniu terminu do dokonania tej czynności co potwierdza załączony billing operatora A S.A. Skarżąca powtórzyła argumentację przytoczoną na poparcie wniosku złożonego przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając Sądowi błędne ustalenie stanu faktycznego w zakresie ustalenia daty nadania skargi. Wniosła o przywrócenie terminu wskazując, że nie było w tym żadnej jej winy, bowiem w ogóle nie doszło do uchybienia terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wnioski nie zasługują na uwzględnienie. W myśl art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "p.p.s.a."), czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym uzależnione jest od spełnienia określonych przesłanek pozytywnych, których istnienie pozwala na przywrócenie terminu i negatywnych, których istnienie czyni przywrócenie terminu niedopuszczalnym. Zgodnie z art. 86 p.p.s.a przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeśli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego, natomiast art. 87 p.p.s.a. stanowi, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się w terminie siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, jednocześnie w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Wraz z wnioskiem strona winna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Na wstępie zauważyć należy, że w sprawie dochowano 7 - dniowego terminu określonego w art. 87 § 1 P.p.s.a., zarówno odnośnie wniosku złożonego przez pełnomocnika skarżącej, jak i przez samą skarżącą oraz uzupełniono braki formalne wniosków poprzez nadesłanie ich odpisów. Oznacza to, że wnioski mogą zostać rozpoznane merytorycznie. Dokonawszy oceny ich zasadności Sąd stwierdza, że nie mogą zostać uwzględnione z uwagi na fakt, że skarżąca ani jej pełnomocnik nie uprawdopodobnili braku winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi na opisaną w sentencji decyzję. Argumentacja zawarta we wnioskach sprowadza się do polemiki z treścią postanowienia Sądu z dnia 23 grudnia 2013 r. i w istocie polega na kwestionowaniu ustaleń Sądu dotyczących samego faktu zachowania terminu do złożenia skargi. W obu wnioskach stwierdza się bowiem, że wbrew stanowisku Sądu skarga została złożona z zachowaniem terminu, bo w dniu 23, a nie, jak przyjął Sąd, 24 maja 2013 r. Sąd wyjaśnia, że argumenty sprowadzające się do podważania tezy, że w ogóle doszło do uchybienia terminu do złożenia skargi mogłyby być rozważane przez Naczelny Sąd Administracyjny w ramach postępowania zainicjowanego skutecznie wniesioną skargą kasacyjną od orzeczenia odrzucającego skargę, a nie w postępowaniu toczącym się na skutek wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi. W postępowaniu tym sąd odwoławczy byłby władny do oceny przedłożonych billingów operatora pod kątem rozważenia czy stan faktyczny sprawy został przez Sąd I instancji ustalony prawidłowo, a zatem czy prawidłowo Sąd przyjął, że w istocie skarga została złożona po terminie. Billingi, co wynika z treści wniosku zostały przedłożone bowiem nie w celu wykazania, że uchybienie terminu miało charakter niezawiniony, ale w celu udokumentowania, że do uchybienie terminu w ogóle nie doszło. Motywacja wniosku o przywrócenie terminu powinna być sformułowana w oparciu o założenie, że do uchybienia terminu doszło, jednak strona nie ponosi winy w jego uchybieniu, bowiem dbając należycie o swoje interesy podjęła wszelkie niezbędne kroki, aby dokonać czynności procesowej w terminie, a jego niedochowanie wynikało z okoliczności od niej niezależnych i wyjątkowych. Takiej argumentacji brak jest we wnioskach zarówno skarżącej, jak i pełnomocnika. Końcowo Sąd podkreśla, że w postanowieniu z dnia 23 grudnia 2013 r. nie wyraził poglądu o braku możliwości skutecznego wnoszenia pism procesowych za pomocą telefaksu, przesądził jedynie, że złożona w takiej formie skarga została złożona z uchybieniem terminu do jej wniesienia. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a.