II SA/Rz 540/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Małgorzata Wolska po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 58/14 oddalającym skargę J. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2011 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania robót budowlanych - postanawia - odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego. Prawomocnym wyrokiem z dnia 29 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 58/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę J. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2011 r., Nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania robót budowlanych. W dniu 25 kwietnia 2014 r. (data nadania w placówce operatora pocztowego) J. B. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie pismo, w którym zawarł wniosek o wznowienie postępowania w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 58/14, na podstawie art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwanej dalej "P.p.s.a."). Skarżący zawnioskował o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez stwierdzenie nieważności decyzji WINB. Uzasadniając skargę podał, że nie mógł przyjechać na rozprawę w dniu 26 lutego 2014 r., z powodu braku pieniędzy na podróż. Z tego powodu nie był należycie reprezentowany a jego skarga jest zasadna. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga podlega odrzuceniu. Instytucja wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego uregulowana jest kompleksowo w Dziale VII cytowanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 270 P.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Natomiast stosownie do art. 280 § 1 P.p.s.a. Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Kierując się dyspozycją art. 280 § 1 P.p.s.a. Sąd badał, czy niniejsza skarga pod względem formalnym spełnia ustawowe wymogi wznowienia, tj. czy została wniesiona przez uprawniony podmiot, czy jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Niespełnienie choćby jednego z tych warunków powoduje niemożność rozpoznania skargi a w konsekwencji skutkuje jej odrzuceniem. Podkreślenia wymaga także, że skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego podlega odrzuceniu nie tylko wtedy gdy powołana w niej podstawa wznowienia została sformułowana w sposób nie odpowiadający ustawie, ale także wówczas, gdy wskazane w niej okoliczności wprawdzie dadzą się podciągnąć pod przewidzianą w ustawie podstawę wznowienia, to jednak w rzeczywistości podstawa ta nie występuje (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2007 r. sygn. akt III CSK 56/07, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2007 r., sygn. akt II FSK 1201/06, publ. Lex 401621, postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 czerwca 2004 r., sygn. akt OW 87/04, publ. Lex 15896, z dnia 17 kwietnia 2007 r., sygn. akt I FSK 607/06, publ. Lex nr 341337, z dnia 23 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 257/11, publ. Lex nr 1071226; z dnia 28 września 2010 r., sygn. akt I FSK 1051/09). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy J. B. jako podstawę wznowienie wskazał na art. 271 pkt 2 P.p.s.a., tj. brak należytej reprezentacji. Stosownie do treści tego przepisu można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Skarżący twierdzi, że wskutek nieobecności na rozprawie (co spowodowane było "brakiem pieniędzy na podróż" do Sądu) nie był należycie reprezentowany. W doktrynie prawa oraz orzecznictwie słusznie podnosi się, że pojęcie nienależytej reprezentacji na gruncie art. 271 pkt 2 P.p.s.a. dotyczy sytuacji: gdy w sprawie nie działał organ osoby prawnej bądź jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, powołanej do reprezentacji; gdy działała osoba, która straciła przymiot przedstawiciela ustawowego; gdy działała wyłącznie osoba, która zgodnie z prawem materialnym nie mogła reprezentować osoby niemającej zdolności do czynności prawnych; pominięcie przez sąd właściwie umocowanego pełnomocnika; brak należytego umocowania pełnomocnika do reprezentowania strony (zob. K. Sobieralski, Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, Kraków 2003 r., s. 213 i nast.). Żadna z wymienionych powyżej okoliczności w niniejszej sprawie nie wystąpiła. Nieobecności skarżącego na rozprawie w żaden sposób nie można utożsamiać z przesłanką wznowienia postępowania o jakiej mowa w art. 271 pkt 2 P.p.s.a. Podstawa braku należytej reprezentacji, jeżeli chodzi o osoby fizyczne, dotyczy tych sytuacji, w których osoby fizyczne nie mają zdolności do czynności prawnych i z tej przyczyny w postępowaniu sądowym muszą być reprezentowane przez przedstawicieli ustawowych (art. 26, art. 27 P.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie skarżący nie powołuje się nawet na to, by nie miał zdolności do czynności prawnych. Także fakt, że skarżący nie był reprezentowany przez adwokata lub radcę prawnego nie oznacza braku należytej reprezentacji (por. postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 1.10.2004 r., sygn. akt II SA/Gd 246/04, baza orzeczeń: www.cbois.nsa.gov.pl). Wyjaśnienia skarżącemu wymaga, że niestawiennictwo stron nie wstrzymuje rozpoznania sprawy (art. 107 P.p.s.a.), o czym skarżący został poinformowany w zawiadomieniu o rozprawie (k. 66 akt sądowych sprawy o sygn. akt II SA/Rz 58/14). Ponadto w zawiadomieniu wskazano, że stawiennictwo jest nieobowiązkowe i zawarto stosowne pouczenie odnośnie doręczanie zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia i przysługujących środków zaskarżenia. Jak wynika z akt sądowych prowadzonych pod sygn. akt II SA/Rz 58/14 wyrokiem z dnia 26 lutego 2014 r., sygn. akt j.w. WSA w Rzeszowie oddalił skargę J. B., a na jego wniosek zgłoszony w ustawowym terminie Sąd ten sporządził uzasadnienie do wyroku. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o przysługującym środku zaskarżenia został przesłany skarżącemu i odebrany przez niego osobiście. J. B. nie skorzystał jednakże z przysługującego mu środka zaskarżenia. Podkreślenia wymaga, że postępowanie wywołane skargą o wznowienie postępowania nie jest drogą do sanowania zaniechania złożenia skargi kasacyjnej. Skarga o wznowienie postepowania nie służy korygowaniu błędów popełnionych przez stronę przy prowadzeniu sprawy we wcześniejszym postępowaniu. Stwierdzić zatem należy, że samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający ustawie nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi; taka skarga jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu (por. postanowienie NSA z dnia 17 kwietnia 2007 r., sygn. akt I FSK 607/06, LEX nr 341337). Niezależnie od powyższego zauważyć także należy, że J. B., nie uprawdopodobnił okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie z odniesieniem się do wskazanej podstawy. Jak już wyżej wskazano niespełnienie choćby jednego z warunków wznowienia, powoduje niemożność merytorycznego rozpoznania sprawy, a w konsekwencji odrzucenie skargi o wznowienie postępowania. Takie stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 3 czerwca 2004 r. (OW 87/2004, Lex nr 158967), w którym stwierdził, że brak ustawowej podstawy wznowienia postępowania przesądza o obowiązku odrzucenia wniosku bez potrzeby czynienia ustaleń w zakresie zachowania terminu. Skoro z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa wznowienia postepowania nie zachodzi, to skarga jako nieoparta na ustawowej postawie wznowienia podlega odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w postanowieniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 280 § 1 P.p.s.a.