II SA/Rz 541/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska /spr./ Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka WSA Magdalena Józefczyk Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi C. F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania -skargę oddala- Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r., nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia C. F. utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją własną z dnia [...] września 2009 r. znak: [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, na działce nr 840 położonej w S., dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, parterowego z użytkowym poddaszem, zmienionej częściowo ostateczną decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., znak: [...]. W podstawie prawnej postanowienia z dnia [...] marca 2012 r. Kolegium wskazało art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 i art. 149 § 3 k.p.a. Z jego uzasadnienia wynika, że decyzją z dnia [...] września 2009 r. znak: [...] Wójt Gminy [...], działając na wniosek B. G. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, parterowego z użytkowym poddaszem, na działce nr 840 w S. Decyzja ta została doręczona m. in. Państwu M. i J. F. Następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. znak: [...] Wójt Gminy [...] dokonał częściowej zmiany wyżej wskazanego rozstrzygnięcia, w ten sposób, iż dopuścił realizację przedsięwzięcia w granicy działki nr 834. Pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. C. F. złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] września 2009 r. o ustaleniu warunków zabudowy, zmienionej częściowo decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r., podając jako podstawę art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i brak swojego udziału w postępowaniu. Wskazała, że decyzja została skierowana do M. F., która zmarła jeszcze przed wszczęciem postępowania. Tym samym organ odmówił jej, jako następczyni po zmarłej M. F., udziału w sprawie bez jej winy. Po jego rozpoznaniu, Wójt Gminy Wiązownica postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r. odmówił wznowienia postępowania, uznając, że wniosek o wznowienie został złożony z uchybieniem 1-miesięcznego terminu, liczonego od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W okolicznościach sprawy jest to dzień [...] września 2011 r., kiedy to pismem (z tej samej daty) C. F. zażądała stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 2009 r. i [...] sierpnia 2011 r. W zażaleniu od tego postanowienia C. F. zarzuciła obrazę przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie art. 148 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez uznanie, że uchybiła miesięcznemu terminowi, podczas gdy przymiot strony postępowania uzyskała dopiero po uprawomocnieniu się postępowania spadkowego po matce M. F., co nastąpiło w dniu [...] stycznia 2012r. Przed tą datą nie mogła skutecznie wystąpić z wnioskiem, gdyż nie była stroną. C. F. zarzuciła również naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez nieustalenie stanu faktycznego oraz naruszenie art. 50 k.p.a. poprzez odstąpienie od przesłuchania na okoliczność kiedy dowiedziała się o decyzji. Zarzuciła błąd w ustaleniach polegający na przyjęciu, iż przed dniem [...] stycznia 2012 r. mogła skutecznie złożyć wniosek o wznowienie postępowania. Zawnioskowała o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r., utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Wójta Gminy [...]. W uzasadnieniu przedstawiając instytucję wznowienia postępowania i powołując się na treść art. 145 § 1 pkt 4, art. 148 oraz art. 149 k.p.a. Kolegium wskazało, że po otrzymaniu podania o wznowienie postępowania, we wstępnej fazie organ obowiązany jest zbadać czy nie ma przeszkód podmiotowych i przedmiotowych do wszczęcia postępowania wznowieniowego. Organ bada legitymację podmiotu składającego wniosek (czy jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a.), czy wniosek dotyczy decyzji ostatecznej, czy został złożony w terminie o jakim mowa w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. oraz czy podane we wniosku przyczyny wznowienia mieszczą się w katalogu podstaw wznowienia wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. Organ podał, że przepis art. 149 § 3 k.p.a. nakazuje odmówić wznowienia postępowania, m. in. jeżeli wniosek złożył podmiot nie będący stroną albo też wniosek został złożony przez stronę z uchybieniem terminu określonego w art. 148 k.p.a. Miesięczny termin na skuteczne złożenie wniosku o wznowienie postępowania liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o istnieniu decyzji. Kolegium za prawidłowe uznało stanowisko organu I instancji, że C. F. o fakcie wydania przedmiotowych decyzji dowiedziała się najpóźniej w dniu [...] września 2011 r. tj. w dniu kiedy złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy [...], z tej przyczyny, że skierowano je do osób nieżyjących tj. J. i M. F. Zdaniem Kolegium bez znaczenia dla sprawy ma okoliczność wydania postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku, gdyż w sprawie wystąpiły okoliczności pozwalające przyznać skarżącej status strony (podlegający weryfikacji na późniejszym etapie postępowania), już w momencie złożenia takiego wniosku. Reasumując podało, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego C. F. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wnosząc o jego uchylnie i uchylenie postanowienia organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W skardze zarzuciła naruszenie art. 148 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez przyjęcie, że uchybiła terminowi określonemu tym przepisem. Wskazała, że organy wielokrotnie podkreślały, że nie jest stroną postępowania, a status ten uzyskała dopiero po uprawomocnieniu się postanowienia spadkowego po M. F. tj. w dniu [...] stycznia 2012 r. Zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że przed tą datą mogła skutecznie złożyć wniosek wznowienie postępowania, czym naruszono art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. C. F. zarzuciła także naruszenie art. 2 i art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6 k.p.a. Skarżąca podała, że status strony uzyskała dopiero z chwilą uprawomocnienia się postanowienia Sądu Rejonowego w J. z dnia [...] grudnia 2011 r. (sygn. [...]) o stwierdzeniu nabycia spadku po M. F. Termin przewidziany w art. 148 k.p.a. odnosi się zaś do strony postępowania. Wcześniej mimo tego, że miała wiedzę o wydaniu decyzji nie mogła skutecznie złożyć wniosku o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] września 2009 r., z uwagi na brak legitymacji i nieposiadanie statusu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. C. F. zwróciła uwagę, że Kolegium prowadząc postępowanie w sprawie z jej wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] września 2009 r. uznało brak po jej stronie interesu prawnego, w rozumieniu art. 157 § 2 w zw. z art. 28 k.p.a., co skutkowało odmową wszczęcia postępowania w tym zakresie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, powołując się na przyczyny wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2012 r. C. F. podtrzymała argumentację skargi, podkreślając, że dochowała termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wojewódzkie sądy administracyjne sprawują w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwana dalej w skrócie P.p.s.a.), stanowiący, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy zaskarżony akt narusza prawo w sposób określony w ostatnio cytowanej ustawie. W przypadku zaskarżenia decyzji lub postanowienia Sąd zobowiązany jest zgodnie z art. 145 § 1 P.p.s.a. do ich uchylenia - jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy – lub do stwierdzenia ich nieważności, jeśli zachodzą przesłanki przewidziane w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Dokonując kontroli w niniejszej sprawie Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie wymienionych wyżej wad i uchybień nie zawiera. Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którym utrzymano w mocy postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2012 r., o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją tegoż organu z dnia [...] września 2009 r. ([...]) ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, na działce nr 840 położonej w S., dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, parterowego z użytkowym poddaszem, zmienionej częściowo ostateczną decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. ([...]). Na wstępie rozważań należy zaznaczyć, że jednym z nadzwyczajnych trybów służących weryfikacji decyzji ostatecznej zapadłej w postępowaniu administracyjnym, jest wznowienie postępowania. Problematykę tą regulują przepisy art. 145 - 152 k.p.a. Na ich podstawie można wyróżnić dwie fazy tego postępowania - wstępną, zainicjowaną wnioskiem o wznowienie oraz fazę następującą po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania (właściwą). Na każdym z tych etapów inny jest przedmiot i zakres rozstrzygania organu. W pierwszej fazie (przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania) organ obowiązany jest dokonać wstępnego badania dopuszczalności wznowienia, a więc ustalić, czy występują formalne podstawy wznowienia. Badanie to obejmuje kwestie podmiotowe, zachowania terminu do wniesienia podania o wznowienie oraz powołania ustawowych przesłanek określonych w art. 145 § 1 k.p.a. Negatywny wynik badania podstaw formalnych prowadzi do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). Podstawową kwestią na tym etapie jest ustalenie czy wniosek o wznowienie pochodzi od strony postępowania albo (co ma miejsce w okolicznościach przedmiotowej sprawy) - w przypadku przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. - od podmiotu, który bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu, ale ma w nim interes prawny, a więc jest stroną, dalej zbadanie czy wniosek został złożony w ściśle określonym w art. 148 k.p.a. terminie tj. w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Natomiast z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w terminie jednego miesiąca, liczonego od dnia w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.). Jeżeli organ ustali, że wnioskodawca przekroczył termin do jego złożenia (a wniosek o wznowienie nie zawiera wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia, zgodnie z treścią art. 58 § 1 k.p.a.) lub wniosek nie zawiera przesłanek do wznowienia, to wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. W okolicznościach sprawy postępowanie w sprawie wydania decyzji ustalającej warunki zabudowę, którego wznowienia domaga się skarżąca, zostało zakończone wydaniem decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 2009 r. ([...]) ustalającej dla B. G. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, parterowego z użytkowym poddaszem, na działce nr 840 w S. Następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. ([...]) Wójt Gminy [...] dokonał częściowej zmiany powyższego rozstrzygnięcia, w ten sposób, że dopuścił realizację przedsięwzięcia w granicy działki nr 834. Obie te decyzje mają walor ostateczności. Jak wyżej wskazano pierwszym koniecznym warunkiem dopuszczalności wniosku o wznowienie postępowania jest uzyskanie cechy ostateczności przez daną decyzję podjętą w postępowaniu, które ma zostać poddane wznowieniu (art. 145 § 1 k.p.a.). Decyzja jest ostateczna gdy nie przysługuje od niej żaden zwykły środek odwołania przewidziany w Kodeksie postępowania administracyjnego (art. 16 § 1 k.p.a.). W okolicznościach sprawy warunek ten został spełniony. Drugim koniecznym warunkiem dopuszczalności wniosku o wznowienie postępowania będzie wystąpienie chociażby jednej z kilku wymienionych w art. 145 k.p.a. przesłanek. C. F. w złożonym w dniu [...] stycznia 2012 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) jako jego podstawę podała art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i brak swojego udziału w postępowaniu, bez własnej winy. Wskazała, że decyzja została skierowana do M. F., która zmarła jeszcze przed wszczęciem postępowania, tym samym bez własnej winy jako następczyni prawna nie brała udziału w postępowaniu. Uznać należy, że został spełniony ww. warunek, a podanie o wznowienie pochodzi od podmiotu, który bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu, ale ma w nim interes prawny, a więc jest stroną tego postępowania (prowadzonego w trybie wznowieniowym). Trzecim warunkiem, niezbędnym, gdy wznowienie ma nastąpić na wniosek, jest zgłoszenie przez stronę żądania wznowienia w określonym terminie (art. 148 k.p.a.). Stosownie do art. 148 § 2 k.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Z treści tego przepisu wynika zatem jasno, że ustawodawca nakazał liczyć bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania od dnia, w którym strona dowiedziała się o danej decyzji, tj. powzięła wiadomość o istnieniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu (patrz: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 11 sierpnia 2009 r. II SA/Bd 438/2009, publ. LexPolonica nr 2436761). Artykuł 148 § 2 k.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. dopełnienia wymogu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 547/2007, LexPolonica nr 2055662). Zbadanie zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego jest bezwzględnym obowiązkiem organu, albowiem wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek pomimo uchybienia przez stronę terminu do złożenia wniosku, stanowiłoby rażące naruszenie prawa jako godzące w zasadę ogólną trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Pojęcie dowiedzenia się o decyzji nie jest pojęciem tożsamym z doręczeniem decyzji. Jednomiesięczny termin do żądania wznowienia postępowania administracyjnego biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się w jakikolwiek sposób o istnieniu decyzji. Informacja o wydanej decyzji wcale nie musi pochodzić od organu wydającego decyzję, lecz także z innych źródeł, byleby wskazywała na treść rozstrzygnięcia w danej sprawie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Bk 571/2007, LexPolonica nr 2216186). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy podnieść należy, że z akt administracyjnych sprawy dowodnie wynika, że pismem z dnia [...] września 2011 r. ([...] wrzesień 2011 r. – data wpływu do organu), skierowanym do Wójta Gminy [...] C. F., zwróciła się o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 2009 r. oraz z dnia [...] sierpnia 2011 r., wskazując jednocześnie, że decyzja została skierowana do nieżyjących osób, tj. M. i J. F. Akta sprawy dowodzą, że wniosek ten skutkował prowadzeniem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze odrębnego i niezależnego nadzwyczajnego postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Natomiast sformalizowany wniosek o wznowienie postępowania C. F. złożyła dopiero w dniu [...] stycznia 2012 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym). Podanie to nie zawierało wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia. W ocenie Sądu, słusznie organy obu instancji uznały, że żądanie wznowienia postępowania zakończonego ostatecznymi decyzjami o ustaleniu warunków zabudowy, zostało złożone z uchybieniem terminu wynikającego z art. 148 § 1 i 2 k.p.a. Jak wyżej wskazano żądanie taki składa się bowiem w terminie jednego miesiąca, od dnia, w którym strona dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, w niniejszej sprawie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W przedmiotowej sprawie organy uznały, że o fakcie wydania decyzji C. F. dowiedziała się najpóźniej w dniu [....] września 2011 r., tj. w dniu wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy [...]. Skład orzekający, takie stanowisko uznaje za słuszne i prawidłowe. Już w tym piśmie (z dnia [...] września 2011 r.) skarżąca wskazując na skierowanie decyzji do osób nieżyjących, wykazała, że dysponuje wiedzą dotyczącą wydania przez Wójta Gminy [...] decyzji ustalającej warunki zabudowy z dnia [...] września 2009 r. i [...] sierpnia 2011 r. Zresztą sama C. F., w złożonej skardze podnosząc, że status strony uzyskała dopiero z chwilą uprawomocnienia się postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku przyznała, że wcześniej mimo wiedzy o decyzji nie mogła skutecznie złożyć wniosku o wznowienie postępowania z uwagi na brak legitymacji i nie posiadanie statusu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. Sąd zauważa, że podnoszona przez skarżącą okoliczność, o braku legitymacji i nie posiadaniu statusu strony, podlegałaby weryfikacji w drugiej fazie postępowania tj. po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Jak podkreślono wyżej, w pierwszej fazie tego postępowania tzw. wstępnej, zainicjowanej wnioskiem o wznowienie (przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania) organ ustala jedynie czy wniosek o wznowienie - w przypadku przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. – pochodzi od podmiotu, który bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu, ale ma w nim interes prawny, a więc jest stroną. Sąd zauważa, że w okolicznościach sprawy przesłanka ta została spełniona. Jedynym powodem wydania przez organy postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, było złożenie przez C. F. podania z uchybieniem miesięcznego terminu. Raz jeszcze wypada podkreślić, że miesięczny termin wskazany w art. 148 § 1 i § 2 k.p.a. do wniesienia podania o wznowienie postępowania traktowany jest zarówno w piśmiennictwie, jak i orzecznictwie restrykcyjnie i musi być ściśle przez organy przestrzegany. Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania pomimo uchybienia terminu stanowiłoby rażące naruszenie prawa. Inicjatywa w prowadzeniu postępowania zależy od woli strony. Skoro we wniosku z dnia [...] września 2011 r. C. F. wyraźnie wskazała, że domaga się stwierdzenia nieważności decyzji ustalających warunki zabudowy, to organ w tym kierunku prowadził postępowanie. Organ administracji publicznej nie może bowiem decydować za stronę o wyborze trybu postępowania. Podkreślić wypada, że wniosek o wznowienie postępowania i wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji to odrębne i funkcjonalnie niezależne od siebie nadzwyczajne instytucje procesowe, służące eliminowaniu nieprawidłowych ostatecznych decyzji administracyjnych. Środki te posiadają swoją odrębną specyfikę i liczne ograniczenia, które musza zostać spełnione by postępowanie w tych trybach mogło być prowadzone. Reasumując Sąd podziela stanowisko organu, że C. F. wniosek o wznowienie postępowania wniosła z uchybieniem ustawowego terminu, co skutkować musiało wydaniem postanowienie o odmowie wznowienia postępowania, zgodnie z dyspozycją art. 149 § 3 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi, Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 6, art. 7, art. 77 k.p.a., skoro zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał organom administracji podstawę do jednoznacznego ustalenia, że w sprawie zachodzą negatywne przesłanki do wznowienia postępowania administracyjnego. Z akt sprawy nie wynika, aby w postępowaniu przed organami obu instancji zasady ogólne postępowania administracyjnego określone w tych przepisach były naruszone, względnie naruszone w takim stopniu, iż mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie prawa nie narusza i w oparciu o art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.