II SA/Rz 543/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2017 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie za nieuzasadnione - postanawia - odrzucić skargę W dniu 11 maja 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga S.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia na niezałatwienie przez Starostę L. w terminie sprawy dotyczącej prawidłowości danych uwidocznionych w ewidencji gruntów i budynków w zakresie powierzchni działek nr 372 i 5433 położonych w obrębie Ł., gmina [...], za nieuzasadnione, wydane na podstawie art. 123 w zw. z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej "k.p.a.") W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej powierzona sądom administracyjnym obejmuje, jeśli chodzi o postępowanie administracyjne, postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Wyraźnie zatem, w ramach przywołanego przepisu ustawodawca zakreślił, w odniesieniu do postanowień, ramy ich zaskarżalności do sądu administracyjnego, wyznaczając tym samym zakres kognicji Sądu. Dlatego też, w pierwszej kolejności niezbędne staje się w niniejszej sprawie odniesienie się do kwestii dopuszczalności zaskarżenia zakwestionowanego postanowienia, wydanego w trybie art. 37 k.p.a., w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 czerwca 2017 r. Stosownie do treści art. 37 § 1 k.p.a., w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 czerwca 2017 r., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służyło zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie było takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznaczał dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządzał wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdzał jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. (art. 37 § 2 k.p.a.). Wniesienie zażalenia na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. miało na celu likwidację bezczynności organu administracyjnego w trybie administracyjnym i stanowiło warunek formalny wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu pierwszej instancji (art. 52 P.p.s.a.). Przepis art. 37 k.p.a. nie określał w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia miał zażalenie to rozstrzygnąć. Natomiast zgodnie z utrwalonym poglądem prezentowanym zarówno w literaturze jak i orzecznictwie stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. przyjmowało formę postanowienia, na które nie służyło zażalenie. W myśl bowiem art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Zatem dopuszczalność zażalenia wymagała wyraźnego przepisu wskazującego na dopuszczalność zażalenia na konkretne postanowienie. W związku z powyższym wskazać należy, że postępowanie prowadzone w związku z wniesieniem zażalenia na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego, a jeżeli po jego rozpatrzeniu jest wydawane postanowienie, to ma ono charakter wpadkowy (incydentalny) i ani nie kończy ono jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego, ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Nie mieści się więc w zakresie orzeczeń wydawanych przez organy administracji publicznej o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a., a więc takich, które podlegają kontroli sądowoadministracyjnej. Stosownie więc do pouczenia, zawartego w zaskarżonym postanowieniu, nie podlega ono zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych (niże określone w pkt 1-5) przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. odrzucił skargę jako niedopuszczalną.