II SA/Rz 544/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Anna Lechowska (spr.), Sędziowie NSA Ryszard Bryk, AWSA Jolanta Ewa Wojtyna, Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc, po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 26 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi J. K. i D. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości -skargę oddala- Decyzją z dnia [...] marca 2006r. Nr [...] Wojewoda - po rozpatrzeniu odwołania J. K. od decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] stycznia 2006r. nr [...] orzekającej o odmowie zwrotu nieruchomości położonej w obr. 207 R.-Ś., stanowiącej część dz. nr 567/33 będącej własnością Województwa P. oraz o umorzeniu jako bezprzedmiotowego postępowania o zwrot nieruchomości położonej w obr. 207 R.-Ś., stanowiącej część dz. nr 579/1 będącej własnością R.Z.S.P.R. w R. -utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jako jej podstawę prawną wskazał art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2000 r. Nr 98, póz. 1071, ze zm.) W uzasadnieniu decyzji podniósł, że J. K. w imieniu własnym i D. L., M. W., Z. G., J. G., S. G., Z. G., G. P., M. K., K. K. oraz B. D. wystąpili do Prezydenta Miasta R. z wnioskiem o zwrot działek ozn. 3161/2 i 3162/1 położonych przy ul. T. w R. Wobec faktu, że wchodzą one obecnie w skład między innymi działek o nr 581/6, 581/7, 567/23 i 567/37 , które stanowią własność Gminy – Miasta R. Wojewoda postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2005r. wyłączył Prezydenta Miasta od prowadzenia sprawy w tym zakresie, przekazując ją Staroście R.. Odnośnie pozostałych części działek nr nr 567/33 i 579/1 wchodzących uprzednio w skład nieruchomości objętych wnioskiem, Prezydent Miasta R. ustalił, że orzeczeniem Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Wydziału Społeczno -Administracyjnego z dnia [...] marca 1954r. nr [...] wywłaszczone zostały m. in. pgr. l.kat. [...]. Z wnioskiem o wszczęcie i przeprowadzenie postępowania wywłaszczeniowego wystąpiło T. B. M. B. P. w R., jako wykonawca narodowych planów gospodarczych. Działki te stanowiące współwłasność K. z P. G. w 2/4 części, W. R. w 1/4 części i W. z Ł. R. w 1/4 części zostały przejęte w trybie art. l, 10 i 21 dekretu o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych, jako niezbędne Skarbowi Państwa pod budowę obiektów szkolnych T. B. Na podstawie odpisów z ksiąg wieczystych Kw nr [...] ustalono, że działka nr 579/1 stanowi własność R. Z. S. P. R. w R. a na podstawie Kw nr [...] ustalono, że działka nr 567/33 stanowi własność Województwa P. Podczas przeprowadzonych w dniu 22 września 2005r. oględzin nieruchomości stwierdzono, że wnioskowana do zwrotu część działki nr 579/1 zabudowana jest częścią budynku murowanego - dwukondygnacyjnego, który istniał już wcześniej, zaś część działki nr 567/33 zagospodarowana jest częścią trzykondygnacyjnego budynku byłego Internatu Zespołu Szkół nr [...] oraz infrastrukturą niezbędną do korzystania z tego budynku. W uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji podał, iż ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego w świetle obowiązujących przepisów pozwala na stwierdzenie, że nie zachodzą przesłanki do zwrotu działki nr 567/33 , gdyż została ona w całości wykorzystana na realizację celu wywłaszczenia czyli budynku internatu T. B. wraz z jego infrastrukturą towarzyszącą, niezbędną do prawidłowego funkcjonowania obiektu. Organ I instancji stwierdził również, iż wykluczona jest możliwość zwrotu działki nr 579/1 z uwagi na regulację zawartą w art. 229 ustawy o gospodarce nieruchomościami, jako że prawo własności w stosunku do tej działki na rzecz R. Z. S. P. R. zostało ujawnione w księdze wieczystej Kw nr [...] w dniu 17 czerwca 1994r. Od decyzji Prezydenta Miasta R. odwołanie złożył J. K., twierdząc, iż została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa i jest krzywdząca. Zarzucił, iż następcy prawni byłych właścicieli nie zostali powiadomieni o zamierzeniach administracyjnych a w momencie powzięcia wiadomości z mediów złożyli stosowne dokumenty o zwrot nieruchomości lub odszkodowanie. Wojewoda nie uwzględnił odwołania i decyzją opisaną na wstępie utrzymał w mocy decyzję nim zaskarżoną. W jej motywach stwierdził, że problematykę zwrotu wywłaszczonych nieruchomości reguluje art. 136 ust. 3 w powiązaniu z art. 216 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004r. Nr 261, póz. 2603ze zm. ), który stanowi, iż nieruchomość wywłaszczona lub jej część podlega zwrotowi na rzecz poprzedniego właściciela, jeżeli stosownie do art. 137 stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości. Wymieniony art. 137 ust. l zawiera dwie normatywne przesłanki zbędności nieruchomości, mianowicie: 1) pomimo upływu 7 lat od dnia , w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją celu wywłaszczenia albo 2) pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel ten nie został zrealizowany. Tak sformułowana treść art. 137 ust. l pozwala wywieść wniosek, że dla postępowania o zwrot nieruchomości wywłaszczonej nie ma znaczenia obecne jej wykorzystanie, jeżeli cel wywłaszczenia został zrealizowany. Wobec powyższego organ, rozpatrujący wniosek o zwrot przedmiotowej nieruchomości winien poczynić ustalenia, czy wystąpiły przesłanki określone w cyt. art. 137 ust. 1. W związku z treścią tegoż artykułu w dniu 22 września 2005r. organ I instancji przeprowadził oględziny nieruchomości oraz zgromadził dokumentację, na podstawie której ustalono terminy mające istotne znaczenie dla sprawy. Mianowicie, z akt sprawy oraz protokołu z oględzin wynika jednoznacznie, iż działka nr 567/33 odpowiadająca części wywłaszczonej działki zabudowana jest budynkiem byłego internatu wraz z wejściem głównym do budynku, wejściem gospodarczym i infrastrukturą niezbędną do jego prawidłowego funkcjonowania. Takie przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości zostało objęte wnioskiem T. B. M. B. P. w R. i orzeczeniem o wywłaszczeniu nieruchomości z dnia [...] marca 1954r. nr [...] sprostowanym decyzją z dnia [...] maja 1954r. nr [...]. Sposób obecnego zagospodarowania i korzystania z nieruchomości w świetle obowiązujących przepisów w tej materii nie ma znaczenia. Natomiast odnosząc się do części działki nr 579/1 przed podjęciem rozważań, co do możliwości jej zwrotu w trybie cyt. wyżej przepisów należy zwrócić uwagę na stan prawny wnioskowanej do zwrotu nieruchomości, ponieważ uprawnienie przysługujące poprzedniemu właścicielowi wynikające artykułu nakłada obowiązek zwrotu nieruchomości przez podmiot, na rzecz którego nastąpiło wywłaszczenie czyli Skarb Państwa lub gminę. Postępowanie administracyjne o zwrot wywłaszczonej nieruchomości może się toczyć, jeżeli istnieje niebudzący wątpliwości stan prawny, z którego wynika, że Skarb Państwa lub gmina jest właścicielem nieruchomości. Tylko wówczas może być rozważana sprawa zwrotu, a więc przeniesienia własności nieruchomości na rzecz poprzedniego właściciela. Ponadto należy zwrócić uwagę na przepis zawarty w art. 229 ustawy o gospodarce nieruchomościami, który ogranicza możliwość stosowania przepisu wynikającego z art. 136. ust. 3. Według art. 229 roszczenie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości nie przysługuje, jeżeli przed dniem wejścia w życie ustawy o gospodarce nieruchomościami tj. przed l stycznia 1998r. nieruchomość została sprzedana albo oddana w użytkowanie wieczyste osobie trzeciej, a prawa nabywcy zostały ujawnione w księdze wieczystej. Dokonane ustalenia wskazują jednoznacznie, że w sprawie w stosunku do działki nr 579/1 zastosowanie art. 136 ust.3 ustawy o gospodarce nieruchomościami jest wyłączone z uwagi na regulację zawartą w art. 229 ponieważ prawo własności tejże działki na rzecz Regionalnego Związku Spółdzielni Produkcji Rolnej zostało ujawnione w księdze wieczystej Kw nr [...] w dniu 17 czerwca 1994r. Odnosząc się do zarzutu rażącego naruszenia prawa decyzją Prezydenta Miasta R. Wojewoda uznał, iż nie jest on uzasadniony i nie ma oparcia w zebranym materiale dowodowym, zaś obecna dyspozycja nieruchomością pozostaje bez znaczenia przy udowodnionym argumencie wykorzystania nieruchomości zgodnie z celem wywłaszczenia. Zgodnie z wyjaśnieniem Prezydenta Miasta R. sprawa poruszona w odwołaniu a dotycząca odszkodowania prowadzona jest w odrębnym postępowaniu administracyjnym. Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie imieniem własnym i współuczestniczki sporu D. L. złożył J. K. zarzucając jej naruszenie prawa materialnego - art. 119, 136, 137 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie , naruszenie przepisów postępowania - art. 80 kpa i 7kpa a także błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na ustaleniu, że cel wywłaszczenia został zrealizowany w sytuacji , gdy nie był on określony w decyzji o wywłaszczeniu. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi rozbudował te zarzuty stwierdzając , że organy obu instancji pominęły fakt , że ani orzeczenie o wywłaszczeniu, ani decyzja sprostowawcza z dnia [...] maja 1954r. nie określają celu wywłaszczenia, co czyni ustalenia organu dotyczące jego realizacji oraz terminów , w jakich to nastąpiło chybionymi. Terminy te bowiem odnoszą się do celu określonego w decyzji wywłaszczeniowej. Powoływanie się w tym zakresie na wniosek o wywłaszczeniu jest nieuzasadnione. Skarżący powołując się w sposób ogólny na orzeczenie NSA z dnia 28 listopada 2000 r. wydane w sprawie o sygn . akt I SA 1650/99 podniósł, że decyzja wywłaszczeniowa musi zawierać wskazanie celu wywłaszczenia. Stwierdził też, iż orzecznictwo sądowe w kwestii znaczenia wykorzystania wywłaszczonej nieruchomości po realizacji celu wywłaszczenia dla istnienia przesłanek zwrotu nie jest jednolite , bowiem oprócz poglądu, do którego odwołał się organ I instancji, NSA w wyroku z dnia 28 listopada 2000r. I S.A. 1650/99 stwierdził, że wykonanie inwestycji w sytuacji , gdy nie jest ona wykorzystywana na cel wywłaszczenia , bądź została przeznaczona na inny cel nie stanowi przeszkody do zwrotu. Oznacza to , że nawet jeśli zrealizowano cel wywłaszczenia a następnie tak jak w sprawie sprzedano nieruchomość w roku 2004r., to jej zwrot jest dopuszczalny. Konkludując, skarżący uważa , że te okoliczności uzasadniają żądanie skargi , bowiem sprawa powinna być przedmiotem powtórnej analizy opartej na prawidłowo ustalonym stanie faktycznym W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej uchylenie z przyczyn , które legły u podstaw zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podniósł, że kwestia związana z brakiem określenia celu wywłaszczenia była przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie, który w wyroku z dnia 14 lipca 1999r. sygn. akt SA/Rz 1166/97 stwierdził, że choć istotnie nie wskazano go w orzeczeniu o wywłaszczeniu to jednak wobec stwierdzenia w tym orzeczeniu , że wywłaszczenie polega na odjęciu własności z dniem złożenia wniosku wywłaszczeniowego, to właśnie we wniosku należy poszukiwać tego celu. Wniosek zaś określa go jako budowę budynków szkolnych T. B. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Po myśli art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§1). Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§2). Oznacza to, że Sąd - o ile inne kryteria kontroli nie wynikają z przepisów szczególnych - bada, czy zaskarżony akt, w tym także decyzja administracyjna odpowiada przepisom prawa . Oceny tej Sąd dokonuje, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji ostatecznej. Zgodnie z art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany wnioskami i zarzutami skargi. W myśl art. 145 tej ustawy Sąd jest zobowiązany do uchylenia decyzji lub stwierdzenia jej nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest ona naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy lub jeśli zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji przewidziane art. 156 kpa lub innych przepisach. Dokonawszy w sprawie takiej właśnie kontroli, Sąd doszedł do wniosku, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób opisany wyżej. Decyzja ta utrzymuje w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Kwestię zwrotu nieruchomości wywłaszczonej w dacie wydania tej decyzji regulowała ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. nr 261, poz. 2603, ze zm. - ostatnia zm. Dz.U.05, nr 175, poz.1459), zwana dalej ustawą o g.n. Art. 136 ust. 3 tej ustawy stanowi, iż poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części, jeżeli stosownie do przepisu art. 137, stała się ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Podług art. 137 ust. l nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu jeżeli: 1) pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu albo, 2) pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel ten nie został zrealizowany. Po myśli ust. 2 tego przepisu, jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt2 , cel wywłaszczenia został zrealizowany tylko na części wywłaszczonej nieruchomości zwrotowi podlega pozostała część, jeżeli istnieje możliwość jej zagospodarowania zgodnie z planem miejscowym obowiązującym w dniu złożenia wniosku o zwrot a w przypadku braku planu miejscowego, zgodnie z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu albo jeśli przylega do nieruchomości stanowiącej własność osoby wnioskującej o zwrot. Z przepisów tych wynika, że przesłanką warunkującą zwrot jest zbędność nieruchomości wywłaszczonej na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Chodzi jednak nie o zbędność faktyczną, jak miało to miejsce w uregulowaniach poprzednich a o zbędność w znaczeniu normatywnym zdefiniowaną w art. 137 ust. 1 ustawy o g.n. Oznacza to, w ocenie Sądu, że prawidłowy jest pogląd organu, iż przy ocenie "zbędności" bez znaczenia jest dyspozycja wywłaszczoną nieruchomością i związana z tym zmiana jej przeznaczenia, która nastąpiła po realizacji celu wywłaszczenia w rozumieniu art. art. 137 ust. 1 ustawy o g.n. Stanowisko Sądu w tej mierze znajduje wsparcie w poglądach orzecznictwa ( patrz; wyroki WSA Białystok z dnia 2.03.2004r sygn. akt SA/Bk 1444/03 komputerowy system orzecznictwa "LEX"nr173693 i SA/Bk 461/03 "LEX" nr 173689, oraz NSA z 26.06.2001r. ISA 1973/99 "LEX" nr 55331, z 4.04.2005r. ISA 2400/03, II SA/ Po 2563/03, II SA/Kr 2173/01 nie publ.) i doktryny ( patrz; Łukasz Strzępek - Przesłanki zwrotu wywłaszczonej nieruchomości - Rejent nr 2/2003 str.94). Z kolei art. 229 ustawy o g.n. stanowi , że roszczenie , o którym mowa w art. 136 ust. 3 nie przysługuje, jeżeli przed dniem wejścia w życie ustawy nieruchomość została sprzedana lub ustanowiono na niej użytkowanie wieczyste na rzecz osoby trzeciej i prawo to zostało ujawnione w księdze wieczystej. Zapis ten przesądza o niemożności skutecznego zrealizowania żądania zwrotu nieruchomości wywłaszczonej w przypadku, gdy w toku postępowania administracyjnego okaże się, iż zachodzą wskazane w nim przesłanki , tj. gdy przed dniem wejścia w życie ustawy nieruchomość wywłaszczona a objęta wnioskiem została sprzedana albo ustanowiono na niej prawo wieczystego użytkowania wieczystego na rzecz osoby trzeciej a prawa nabywcy zostały ujawnione w księdze wieczystej. W sprawie organy ustaliły prawidłowo, że nieruchomości o nr pgr.kat [...] w R. zostały wywłaszczone orzeczeniem Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Wydziału Społeczno -Administracyjnego z dnia [...] marca 1954r. nr [...]. Orzeczenie to, co wynika z akt organu I instancji, zostało sprostowane decyzją tegoż Prezydium z dnia [...] maja 1954r., co do powierzchni wywłaszczonej parceli lkat 3161/2 oraz co do nazwy wnioskodawcy poprzez wpis "D. T. B. w R." miast "D. T. M. w R.". Z wnioskiem o wszczęcie i przeprowadzenie postępowania wywłaszczeniowego wystąpiło T. B. M. B. P. w R., jako wykonawca narodowych planów gospodarczych. We wniosku tym, w pkt. 4 określono cel wywłaszczenia i przeniesienia prawa własności na rzecz wspomnianego Technikum, jako "umożliwienie budowy budynków szkolnych T. B.". Samo orzeczenie, ani decyzja sprostowawcza nie określa tego celu , stwierdza jednak, że wywłaszczenie polega na odjęciu własności z dniem złożenia przez D. T. B. wniosku wywłaszczeniowego, tj. z dniem [...] stycznia 1954r. W sprawie zostało wykazane , że wniosek o zwrot wywłaszczonych na podstawie tego orzeczenia nieruchomości złożyli skarżący; J. K. i D. L. oraz M. W., Z. G., J. G., S. G., Z. G., G. P., M. K., K. K. i B. D., będący spadkobiercami wywłaszczonych wspomnianym orzeczeniem, jak również, że ich wniosek z uwagi na fakt , iż część wywłaszczonych nieruchomości stanowi własności Gminy Miasta R został w tej części przekazany przez Wojewodę Staroście R. D. L., J. K., Z. G. , S. G., G. P., M. K. i K. K. sformułowali również wniosek o odszkodowanie, który według wyjaśnień Prezydenta Miasta R. jest przedmiotem odrębnego postępowania. Ostatecznie przedmiotem postępowania administracyjnego w sprawie stała się kwestia zwrotu części działek oznaczonych nr 567/33, i 579/1 odpowiadających częściom parcel wywłaszczonych. Organ I instancji wykazał na podstawie odpisu z ksiąg wieczystych Kw nr [...], że działka nr 579/1 stanowi własność R. Z. S. P. R. w R. i prawo to został wpisane w księdze wieczystej w dniu 17 czerwca 1994r. a więc przed dniem wejścia w życie ustawy o g.n , co miało miejsce w dniu 1 stycznia 1998r. Oznacza to świetle wcześniejszych wywodów Sądu , że roszczenie o zwrot części tej działki 579/1, która odpowiada części wywłaszczonej nieruchomości, w świetle art. 229 ustawy o g.n. nie przysługuje, niezależnie od niespornego faktu , że nie została ona użyta na cel wywłaszczenia . To zaś czyni decyzję zaskarżoną umarzającą postępowanie o jej zwrot odpowiadająca prawu. W odniesieniu natomiast do części działki nr 567/33 odpowiadającej części wywłaszczonej nieruchomości , fakt jej zagospodarowanej w chwili przeprowadzania przez organ I instancji oględzin częścią trzykondygnacyjnego budynku byłego Internatu Zespołu Szkół nr [...] oraz urządzeniami niezbędnymi do korzystania zeń ( dojścia i dojazd do budynku , elementy zieleni ) nie został zakwestionowany przez uczestniczących w tej czynności wnioskodawców. Nie kwestionują go również skarżący. Okoliczność realizacji takiej zabudowy poparta dowodami z wpisu w książce obiektu budowlanego , w której podano rok zakończenia budowy Internatu (1957r.) oraz z kart meldunkowych zamieszkałych nim nauczycieli poświadczające , że wykonanie budynku Internatu miało miejsce przed upływem terminów przewidzianych w art. 137 czyni prawidłowym stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji , iż w odniesieniu do tej części wywłaszczonej nieruchomości cel wywłaszczenia został zrealizowany. Sąd nie podziela poglądu skargi, iż nie wskazanie w orzeczeniu w sposób wyraźny tego celu winno skutkować zwrotem nieruchomości. Wprawdzie powoływany w skardze art. 119 ust. 1 pkt 1 ustawy o g.n. istotnie stanowi , że decyzja o wywłaszczeniu zawierać musi ustalenie, na jaki cel nieruchomość jest wywłaszczana, pamiętać jednak należy, że wywłaszczenie w niniejszej sprawie miało miejsce na podstawie innych przepisów a to wspomnianego wcześniej dekretu z dnia 26 kwietnia 1949r. i tylko według przepisów tego dekretu mogłoby być to orzeczenie oceniane. Ten zaś akt prawny w art. 21 ust. 2 wylicza , co orzeczenie winno zawierać w szczególności i w wyliczeniu tym brak wskazania celu wywłaszczenia. Zauważyć przy tym wypadnie , że organ orzekający w sprawie o zwrot nieruchomości nie jest uprawniony do kontroli prawidłowości ostatecznej decyzji wywłaszczeniowej. W przypadku wad takiej decyzji aktualne może być wzruszenie samego nabycia nieruchomości - w trybach nadzwyczajnych przewidzianych dla uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznych. Nie określenie celu wywłaszczenia wprost w orzeczeniu oznaczało natomiast po stronie organu obowiązek jego poszukiwania w innych dokumentach zebranych w sprawie ( patrz; uzasadnienie wyroku NSA z dnia 28 listopada 2000r. I S.A. 1650/99"Lex" nr 54429 powołanego skardze, wyrok WSA w Krakowie z dnia 31 marca 2005r. II SAKr 1405/01, nie publ). Tak też uczynił organ poszukując celu wywłaszczenia we wniosku wywłaszczeniowym wobec odesłania w orzeczeniu do tego właśnie wniosku. Ponieważ tak ustalonym celem była budowa budynków szkolnych T. M., wybudowanie na części działki wywłaszczonej objętej żądaniem zwrotu budynku internatu szkoły wraz z infrastrukturą odpowiada temu celowi. Oczywiste jest bowiem , że internat jest potrzebny dla funkcjonowania szkoły , w której pobierają naukę uczniowie spoza miejscowości, w której szkoła jest usytuowana. Skoro, co wynika z ustaleń postępowania administracyjnego na objętej żądaniem zwrotu części działki nr 567/33 zrealizowano cel wywłaszczenia przed upływem terminów określonego w art. 137 ust. 1 pkt 2 ustawy o g.n, zaskarżona decyzja odmawiająca jej zwrotu nie narusza prawa. Przeniesienie własności działki nr 567/33 na Województwo w dniu 12 lutego 2004r. i zmiana jej przeznaczenia dokonana po realizacji celu wywłaszczenia z przyczyn wywiedzionych wcześniej jest bez znaczenia dla oceny jej zbędności na cel wywłaszczenia Sąd będąc ograniczony przedmiotem sprawy nie mógł odnieść się do zarzutów dotyczących wadliwości wywłaszczenia , jak również okoliczności zbycia działki o nr 579/1. Mając powyższe na względzie , Sąd w oparciu o art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę jako nieuzasadnioną