II SA/Rz 548/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Paweł Zaborniak WSA Joanna Zdrzałka /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego M. M. kwotę 980 zł /słownie: dziewięćset osiemdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 548/20 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] Wójt Gminy [...] ustalił na rzecz MK warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z infrastrukturą towarzyszącą, na działce nr 196 w [...]. W dniu 26 lutego 2019 r. MM zwrócił się do Wójta Gminy [...] o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego opisaną wyżej decyzją. Jako podstawę wznowienia wskazał art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.) – dalej: "k.p.a.". Wnioskodawca podniósł, że właścicielka działki nr 1737, która nie stanowi drogi publicznej, a została wskazana przez inwestora jako dojazd do jego działki, zmarła w 2005 r. i zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] maja 2016 r. [...], spadek po ww. nabyli jej dzieci: [...]. W ocenie skarżącego, ww. osoby winny zostać uznane za stronę postępowania prowadzonego w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, natomiast zaniechanie powyższego daje podstawę do wznowienia postępowania. Odnosząc się natomiast do treści wydanej decyzji wnioskodawca podniósł, że inwestor nie posiada dostępu do drogi publicznej, jako że droga na działce nr 1737 nie jest drogą ogólnodostępną. Postanowieniem z dnia [...] marca 2019 r. nr [...], Wójt Gminy [...], działając na podstawie art. 149 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., wznowił postępowanie zakończone ostateczną własną decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...]. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] odmówił uchylenia spornej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, jednakże rozstrzygnięcie to zostało uchylone wydaną w postępowaniu odwoławczym decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...], a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji mógł odmówić uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. tylko w sytuacji, gdyby nie stwierdzono zaistnienia przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Tymczasem w opisywanej sprawie nie ulega wątpliwości, że postępowanie administracyjne było prowadzone z pominięciem spadkobierców po zmarłej JM. Oznacza to, że obowiązkiem organu I instancji było uchylenie decyzji objętej wnioskiem o wznowienie, a następnie ponowne merytoryczne rozpatrzenie wniosku inwestora. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] października 2019 r nr [...], wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oaz art. 1 ust. 2, art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 293 z późn. zm.) – dalej: "u.p.z.p.", Wójt Gminy [...]: 1. uchylił ostateczną decyzję własną z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...], wydaną w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy; 2. ustalił na rzecz MK warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z infrastrukturą towarzyszącą, na działce nr 196 w [...]. Uzasadniając wydaną decyzję organ podał, że wniosek inwestora był kompletny i spełniał wymogi określone u.p.z.p. Na terenie objętym wnioskiem nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a samo zamierzenie inwestycyjne wymaga ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji. Przeprowadzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu pozwoliła ustalić, iż planowana inwestycja spełnia przesłanki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 u.p.z.p., niezbędne do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Weryfikacja przeprowadzona w postępowaniu wznowieniowym pozwoliła z kolei ustalić, że decyzja wydana po ponownym rozpatrzeniu sprawy w swoich merytorycznych rozstrzygnięciach winna zachować treść decyzji z dnia [...] stycznia 2018 r. Na podstawie dokumentów będących w posiadaniu organu ustalono bowiem, że działka nr 1737, użytkowana jako droga wewnętrzna, znajduje się w posiadaniu samoistnym Gminy [...]. Teren objęty wnioskiem inwestora posiada zatem dostęp do drogi publicznej w rozumieniu art. 2 pkt 14 u.p.z.p. Wnioskodawca wznowienia nie przedstawił zaś jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego, że działka nr 1737 należała lub należy do spadkobierców JM, a korzystanie z niej przez osoby trzecie zależy wyłącznie od ich zgody. Odwołania od powyższej decyzji wnieśli [...]. KS zakwestionował ustalenie organu, że Gmina [...] jest posiadaczem samoistnym drogi na działce nr 1737. Podniósł ponadto, że droga dojazdowa do nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym winna posiadać szerokość co najmniej 5 m, natomiast droga na ww. nieruchomości posiada szerokość 2 m. Podkreślił, że inwestor powinien uzyskać zgodę właścicieli działek przyległych do drogi, a sam dojazd do działki nr 196 powinien przebiegać w odległości co najmniej 6 m od istniejących budynków. MM zarzucił organowi I instancji błędne ustalenie stanu faktycznego spray poprzez przyjęcie, że na działce nr 1737 istnieje droga dojazdowa będąca w posiadaniu samoistnym Gminy [...], podczas gdy ww. nieruchomość od lat 60-tych XX wieku pozostaje nieprzerwanie w posiadaniu samoistnym rodziny odwołującego i jest wykorzystywana jako droga. Wniósł o zawieszenie postępowania administracyjnego do czasu prawomocnego zakończenia postępowań sądowych z wniosku MM o zasiedzenie oraz z powództwa Gminy [...] przeciwko skarżącemu o ochronę posiadania. Decyzją z dnia [...] stycznia 220 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] października 2019 r. nr [...]. W ocenie Kolegium, organ I instancji zasadnie przyjął, że wniosek inwestora był kompletny i podlegał rozpatrzeniu, a analiza funkcji i cech zabudowy została przeprowadzona prawidłowo pod względem formalnym i faktycznym. Słusznie uznano, że działka objęta wnioskiem inwestora posiada dostęp do drogi publicznej. Na podstawie znajdującej się w aktach sprawy informacji z ewidencji gruntów i budynków wynika, że działka nr 1737 stanowi drogę. Taki zapis jest natomiast wiążący dla organu prowadzącego postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Wynika to z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 276 z późn. zm.), zgodnie z którym podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Brak było również podstaw do kwestionowania parametrów drogi oraz zawieszenia postępowania, jako że organ związany jest stanem prawnym obowiązującym w dniu orzekania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, MM wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w zakresie pkt 2, przeprowadzenie dowodu z dokumentów wskazanych w skardze, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. oraz art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy i przyjęcie, że droga na działce nr 1737 w [...] znajduje się w samoistnym posiadaniu Gminy [...], a zatem działka inwestora posiada dostęp do drogi publicznej, w sytuacji, gdy na ww. działce nie istnieje droga, a sama nieruchomość znajduje się w samoistnym posiadaniu rodziny skarżącego od lat 60-tych XX wieku; 2. art. 136 § 1 w zw. z art. 75 w zw. z art. 85 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie przez organ odwoławczy uzupełniającego postępowania dowodowego w postacie oględzin nieruchomości; 3. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, w sytuacji, gdy istniały podstawy do jej uchylenia i umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego z uwagi na fakt, że działka objęta wnioskiem inwestora nie posiada dostępu do drogi publicznej; 4. § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065), poprzez nieuwzględnienie faktu, że działka nr 1737 ma szerokość 2 m, podczas gdy w świetle obowiązujących regulacji szerokość drogi dojazdowej winna wynosić co najmniej 5 m; 5. art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 470 z późn. zm.) poprzez niezasadne przyjęcie, że działka nr 1737 stanowi drogę wewnętrzną. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Sprawa niniejsza została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zss⁴ pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374), wobec uznania, ze względu na jej przedmiot, że jej rozpoznanie jest konieczne, a przeprowadzenie rozprawy mogłoby w obecnym stanie epidemii wywołać nadmierne zagrożenie dla osób w niej uczestniczących. Sprawowana przez Sąd, zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) ), kontrola działalności administracji obejmuje badanie legalności, czyli zgodności z prawem zaskarżonych aktów, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując takiej kontroli w niniejszej sprawie Sąd uznał skargę za zasadną. Skarga dotyczy decyzji wydanej w trybie wznowienia postępowania, który jest jednym z trybów nadzwyczajnych służących weryfikacji decyzji ostatecznej zapadłej w postępowaniu administracyjnym. Tryb ten wprowadza wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych, ustanowionej w art. 16 § 1 k.p.a. Ze względu na wyjątkowość i specyfikę trybu wznowienia, kodeks postępowania administracyjnego przewiduje szczególne jego uregulowanie, zawarte w art. 145-152 k.p.a. Badanie przyczyn wznowienia, a więc zaistnienia jednej z przesłanek wskazanych w art. 145 § 1 k.p.a następuje w toku wznowionego postępowania, które kończy się wydaniem decyzji. Rodzaje rozstrzygnięć jakie mogą zapaść we wznowionym postępowaniu wymienia art. 151 § 1 k.p.a. Może to być : 1) odmowa uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy organ stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo 2) uchylenie decyzji dotychczasowej, gdy organ stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydanie nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy. Art. 151 § 2 k.p.a. reguluje kwestie braku możliwości uchylenia decyzji (upływ określonego w przepisach czasu, bądź sytuacja, gdy w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej), wówczas organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. W wydanej w trybie wznowienia decyzji organ musi zatem odnieść się do przesłanek wznowienia wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. , a w przypadku uznania, że zaistniała któraś z nich – do decyzji źródłowej zapadłej w postępowaniu podlegającym wznowieniu. W rozpoznawanej sprawie kluczowe więc było ustalenie, czy zaistniała wskazana w postanowieniu Wójta Gminy [...] z dnia [...] marca 2019 r. jako podstawa wznowienia przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (brak udziału w postępowaniu następców prawnych zmarłej JM) i w zależności od tych ustaleń wydanie jednej z decyzji wymienionych w art. 151 § 1 k.p.a. W tej kwestii prawidłowo uznano, że spadkobiercy JM, która zmarła w 2005 r. i była właścicielką działki nr 211/4 bezpośrednio graniczącej z terenem inwestycji objętym decyzją o ustaleniu warunków zabudowy, nie brali udziału w postępowaniu i nie doręczono im decyzji organu I instancji, a niewątpliwie przysługiwał im status strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla działki nr 196 (zostało wszczęte 23.11.2017 r.). Skarżący spełnił także warunek formalny – złożył wniosek o wznowienie w ciągu miesiąca od daty kiedy dowiedział się o wydaniu decyzji ustalającej warunki zabudowy na działce nr 196. Te ustalenia obligowały organ do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, o czym stanowi art. 149 § 2 k.p.a. Należy przy tym zauważyć, że wszczęcie postępowania w trybie wznowienia rozpoczyna nowe postępowanie administracyjne w stosunku do postępowania zwykłego, a zatem w odniesieniu do przepisów prawa materialnego zasadą jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium postępowania zwykłego (M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wolters Kluwer 2011 wydanie 4, str. 892). Również w orzecznictwie podkreśla się, że "rozstrzyganie o istocie sprawy" obejmuje stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydawania orzeczenia. W przeciwnym wypadku należałoby przyjąć, że postępowanie wznowione ogranicza się wyłącznie do oceny wpływu przyczyny wznowienia na prawidłowość wydanej wcześniej decyzji ostatecznej (wyrok WSA w Krakowie z dnia 17.12.2018 r., II SA/Kr 1294/16). NSA w wyroku z dnia 31.05.2995 r., III SA 430/94 stwierdził, że logiczną konsekwencją poszczególnych etapów postępowania wznowieniowego, którego celem jest ponowne rozpoznanie sprawy, jest w przypadku istnienia podstaw wznowienia uchylenie decyzji dotychczasowej i wydanie w tym samym postępowaniu nowej decyzji merytorycznej (art. 151 § 1 pkt 2). To zaś wymaga stosowania przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. - obligujących organy do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a następnie jego kompleksowej oceny przy zapewnieniu udziału wszystkim stronom postępowania. Istotę sporu w rozpoznawanej sprawie stanowią okoliczności, które podlegają ocenie organu w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy, a co do których pojawiły się istotne wątpliwości w toku wznowienia postępowania. Chodzi o kwestię dostępu do drogi publicznej, która jest jedną z zasadniczych przesłanek wymienionych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. (w pkt 2) – determinujących wydanie decyzji o warunkach zabudowy. W rozpoznawanej sprawie przyjęto w analizie urbanistycznej stanowiącej załącznik do decyzji źródłowej z dnia 8 stycznia 2018 r., że działka nr 196 posiada dostęp do drogi publicznej gminnej przez drogę wewnętrzną. Z załącznika graficznego do decyzji wynika, że droga publiczna gminna to działka nr 1758, zaś droga wewnętrzna – działka nr 1737 W ewidencji gruntów w przypadku obu tych działek wpisana jest Gmina [...] jako posiadacz samoistny. Jednocześnie z materiału dowodowego nie wynika jakie parametry ma działka 1737 oznaczona jako droga. Jedynie w treści analizy wskazano, ze "kontynuacja linii zabudowy na działce sąsiedniej niej jest wskazana z uwagi na parametry drogi, która może wymagać poszerzenia; nowa linia zabudowy min. 6,0 m od granicy obecnej działki drogowej", a w decyzji ustalono w pkt II.1.ppkt a) nieprzekraczalną linię zabudowy – 6,0 m od granicy drogi nr ewid.1737. Skarżący kwestionuje możliwość dostępu działki 196 do drogi publicznej przez działkę nr 1737, wskazując, że działka ta stanowi własność skarżącego , a wcześniej jego matki , nie została na niej urządzona droga, choć wykorzystywana jest do przejazdu do położonych dalej działek skarżącego. Organowi odwoławczemu znany jest też fakt, że aktualnie przed Sądem Rejonowym w [...] toczą się równolegle 2 postepowania dotyczące działki nr 1737 – z wniosku skarżącego o zasiedzenie i z powództwa Gminy [...] o ochronę posiadania. Nie ma zatem jakichkolwiek wątpliwości, że sporna jest kwestia własności, a także w ocenie Sądu sporna jest kwestia uznania działki 1737 za szlak drożny. Kwestie te są istotne z punktu widzenia ustalenia warunków zabudowy. Na obecnym etapie, kiedy toczą się postepowania przed sądem powszechnym stanowi to zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., które ujawniło się po wniesieniu odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej wydanej we wznowionym postępowaniu.. Przez zagadnienie wstępne rozumie się zagadnienie prawne o charakterze materialnym, które wyłoniło się w toku postępowania w sprawie administracyjnej i do którego rozstrzygnięcia nie jest właściwy organ prowadzący postępowanie, ale inny organ lub sąd, i rozstrzygnięcie tego zagadnienia jest koniecznym warunkiem wydania decyzji przez organ administracji (por. W. Dawidowicz, Zarys procesu ..., s. 127-128); (szerzej na ten temat - zob. art. 100). W literaturze stwierdza się także, że rozstrzygnięcie to może dotyczyć uprawnienia lub obowiązku, stosunku lub zdarzenia prawnego albo innych jeszcze okoliczności mających znaczenie prawne, zarówno o charakterze materialnym, jak i procesowym (G.Łaszczyca, Pojęcie zagadnienia wstępnego w kodeksie postępowania administracyjnego, PiP 2002, nr 7, s. 63). Kwestia prejudycjalna ma charakter materialnoprawny, a nie procesowy, skoro w wyniku jej zaistnienia lub ujawnienia się nie może być rozstrzygnięta sprawa administracyjna (W. Jakimowicz, O kwestii prejudycjalnej w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym, Sam.Teryt. 2003, nr 10, s. 29). Zdaniem Sądu wyrażone w zaskarżonej decyzji stanowisko organu odwoławczego o braku podstaw do zawieszenia postępowania jest zatem błędne, a tym samym zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 97 § 1 k.p.a. oraz powołanych wcześniej art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.- obligujących organy do kompleksowego wyjaśnienia sprawy, także we wznowionym postepowaniu. W odniesieniu natomiast do zarzutów skargi dotyczących dostępu planowanej inwestycji do drogi publicznej, stwierdzić należy, zgodnie z art. 2 pkt 14 u.p.z.p. przez "dostęp do drogi publicznej" rozumie się bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Tylko przy ocenie bezpośredniego dostępu danego terenu do drogi publicznej należy mieć na uwadze przepisy ustawy o drogach publicznych. W przypadku natomiast innego dostępu, ustawodawca nie stawia wymagań co do rodzaju szlaku komunikacyjnego, który ten dostęp realizuje. W orzecznictwie podkreśla się, że bez znaczenia dla ustalenia warunków zabudowy jest więc okoliczność czy dostęp do drogi publicznej odbywa się za pośrednictwem drogi o odpowiednich parametrach technicznych, czy też np., za pomocą drogi w ogóle nieutwardzonej (por. wyroki WSA w Białymstoku z dnia 23.09.2010 r., I SA/Bk 426/10, Lex Nr 752310, wyrok WSA w Lublinie z dnia 22.10.2009 r., I Sa/Lu 446/09, Lex Nr 573790, wyrok WSA w Warszawie z dnia 26.11.2009 r., IV SA/Wa 1433/09, Lex Nr 589444, wyrok NSA z dnia 2.11.2010 r., I OSK 1625/09, Lex Nr 746693). Kwestia szerokości szlaku drożnego podlega badaniu na późniejszym etapie procesu inwestycyjnego – w postępowaniu o pozwolenie na budowę, wtedy bowiem stosowane będą przepisy techniczne – rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które określają parametry dojścia i dojazdu do działki budowlanej i do budynków. Z tych przyczyn, uznając, że stwierdzone naruszenia przepisów postepowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach Sąd orzekł w oparciu o przepis art. 200 P.p.s.a. w zw. z art. 209 P.p.s.a. oraz art. 205 § 2 P.p.s.a., uwzględniając w tym zakresie wniosek zawarty w skardze. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z treści niniejszego uzasadnienia.