II SA/Rz 549/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Józefczyk (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Wolska Sędzia WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] Szpitala [...] w R. o dokonanie wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 2 lutego 2017 r. sygn. akt II SA/Rz 549/16 w sprawie ze skargi [...] Szpitala [...] w R. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie konkursu ofert w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń z opieki zdrowotnej - postanawia - odmówić dokonania wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 2 lutego 2017 r. sygn. akt II SA/Rz 549/16 Wyrokiem z dnia 2 lutego 2017 r. sygn. akt II SA/Rz 549/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą jej wydanie decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie konkursu ofert w sprawie zawarcia umów o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej. Wnioskiem z dnia 20 marca 2017 r. [...] Szpital [...] w R. wystąpił o dokonanie wykładni ww. wyroku przytaczając treść art. 154 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r. poz. 581 ze zm., dalej "ustawa") wskazując, że na stronie 7 uzasadnienia wskazano, że "Przepis art. 154 ustawy stanowi, że świadczeniodawca biorący udział w postępowaniu może w terminie 7 dni złożyć odwołanie dotyczące rozstrzygnięcia postępowania do Prezesa Funduszu za pośrednictwem dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu. W przypadku jego nieuwzględnienia dyrektor oddziału przekazuje je do Prezesa Funduszu i on wydaje decyzję administracyjną, od której przysługuje skarga do sądu administracyjnego (art. 154 ust. 8 ustawy)." Na str. 8 uzasadnienia wyroku wskazano, że "Ustawa wyraźnie stanowi, że po rozpoznaniu odwołania Prezes Funduszu wydaje decyzję administracyjną (art. 154 ust. 6 ustawy), natomiast na str. 9 uzasadnienia wyroku wskazano, że "natomiast w przypadku uwzględnienia odwołania przez Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia postępowanie przeprowadza się ponownie (art. 154 ust. 7)". W nawiązaniu do powyższych fragmentów uzasadnienia wnioskodawca przytoczył treści art. 154 ustawy w brzmieniu obowiązującym od dnia 21 listopada 2013 r. i w okresie, w którym miały miejsce zdarzenia objęte postępowaniu skargowym, po myśli którego ust. 1. Świadczeniodawca biorący udział w postępowaniu może wnieść do dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu, w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia o rozstrzygnięciu postępowania, odwołanie dotyczące rozstrzygnięcia postępowania. Odwołanie wniesione po terminie nie podlega rozpatrzeniu; 2. Odwołanie rozpatrywane jest w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania. Wniesienie odwołania wstrzymuje zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej do czasu jego rozpatrzenia; 3. Po rozpatrzeniu odwołania dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu wydaje decyzję administracyjną uwzględniającą lub oddalającą odwołanie. Decyzja jest zamieszczana w terminie 2 dni od dnia jej wydania, na tablicy ogłoszeń oraz na stronie internetowej właściwego oddziału wojewódzkiego Funduszu; 4. Od decyzji dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu świadczeniodawcy przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy; 5. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, o którym mowa w ust. 4, składa się do dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu w terminie 7 dni od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 3; 6. Dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu rozpatruje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, o którym mowa w ust. 4, w terminie 14 dni od dnia jego otrzymania i wydaje decyzję administracyjną w sprawie. Decyzja dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu wydana na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy podlega natychmiastowemu wykonaniu; 6a. Stronami postępowania, o którym mowa w ust. 1-6, są świadczeniodawca, który złożył odwołanie, o którym mowa w ust. 1, lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, o którym mowa w ust. 4, oraz świadczeniodawcy, którzy zostali wybrani do udzielania świadczeń opieki zdrowotnej w danym postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej; 7. W przypadku uwzględnienia odwołania dotyczącego rozstrzygnięcia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, przeprowadza się postępowanie w trybie rokowań ze świadczeniodawcą, który złożył wskazane odwołanie, chyba że z opisu przedmiotu zamówienia wynika, że umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zawiera się z jednym świadczeniodawcą na danym obszarze. W takim przypadku dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu ponownie przeprowadza postępowanie w sprawie zawarcia umowy; 8. Od decyzji, o której mowa w ust. 6, świadczeniodawcy przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Mając na uwadze powyższe rozbieżności, zdaniem wnioskodawcy wniosek o wykładnię jest konieczny i uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718; zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści i takie postanowienie może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Cytowany przepis określa sposób dokonywania wykładni wyroków, której podlega zarówno sentencja wyroku, jak i jego uzasadnienie. W orzecznictwie i piśmiennictwie zgodnie się wskazuje, iż wykładnia orzeczenia powinna zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków, jakie to orzeczenie ma wywołać (por. postanowienia NSA z dnia 13 marca 2012 r., II GSK 1121/11, z dnia 17 kwietnia 2008 r., II SA/WA 2015/07, z dnia 20 czerwca 2008 r., II FSK 299/07, z dnia 23 czerwca 2008 r., I OZ 406/08s, Komentarz do art. 158 p.p.s.a. pod red. R. Hausera, Legalis). Sąd dokonuje zatem wykładni autentycznej wydanego przez siebie orzeczenia, jeżeli budzi ono wątpliwości. Tym samym art. 158 p.p.s.a. znajduje zastosowanie w przypadku sformułowania wyroku w sposób niejednoznaczny, zawiły, niejasny lub utrudniający uchwycenie istoty rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z dnia 9 stycznia 2008 r., II OZ 1364/07). Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (T. Ereciński, J. Gudowski, M. Jędrzejewska, Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego). NSA w postanowieniu z dnia 22 stycznia 2015 r., II OZ 22/15 stwierdził, że potrzeba wyjaśnienia treści sentencji wyroku lub jego uzasadnienia zachodzi wówczas, gdy jest ono dotknięte zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy. Strona składająca wniosek o wykładnię ma obowiązek wykazać, jakie ma wątpliwości w zrozumieniu uzasadnienia. Wykładnia nie może zmierzać do reinterpretacji uzasadnienia. Wniosek o wykładnię nie może zmierzać także do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów bądź prostowania błędów (post. NSA z dnia 12 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 502/13, z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt I GSK 148/10, z dnia 30 listopada 2012 r. sygn. akt I FSK 1656/10, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Strona wnioskująca o wykładnię orzeczenia ma obowiązek wskazać, które konkretne elementy sentencji postanowienia lub jego uzasadnienia są dla niej niezrozumiałe, bądź nasuwają określone wątpliwości i dlaczego. Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że uzasadnienia wyroku nie nasuwa żadnych wątpliwości, nie zawiera niejasności co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej a także sposobu wykonania wyroku. Wyrok jest kompletny, zawiera rozstrzygnięcie, a jego uzasadnienie nie budzi wątpliwości określonych w art. 158 p.p.s.a. Procedura przewidziana w tym przepisie nie może służyć korygowaniu treści zacytowanych przepisów. Oznacza to, że wniosek nie może zostać uwzględniony, o czym Sąd orzekł w sentencji postanowienia.