II SA/Rz 552/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Joanna Zdrzałka Sędziowie WSA Paweł Zaborniak /spr./ WSA Piotr Godlewski Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2017 r. sprawy ze skargi J. P. i Z. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...]. Przedmiotem skargi J.P. i Z.P. jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R., zwanego dalej "PWINB" z dnia [...] marca 2017 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia obowiązku sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w N., dalej "PINB", decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 1 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm. dalej "P.b") nałożył na J. i Z.P. obowiązek sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego, zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych związanych z budową budynku mieszkalnego na działce numer ewidencyjny 4305/2 położonej w J. (4 egzemplarze) oraz wykonania określonych robót budowlanych celem doprowadzenia istniejącego budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce numer ewidencyjny 4305/2 położonej w J. do stanu zgodnego z przepisami tj.: obcięcie istniejącego okapu dachu i wykonanie od strony działki numer ewidencyjny 4306 ściany oddzielenia przeciwpożarowego z wysunięciem (wyprowadzeniem) ściany od odporności ogniowej minimum El 60 na wysokość co najmniej 0,30 m ponad istniejące pokrycie dachowe przy pozostawieniu obecnego kierunku spadku dachu w kierunku działki sąsiedniej numer 4306, co będzie wiązało się z wykonaniem kosza umożliwiającego odprowadzenie wód opadowych z dachu budynku mieszkalnego na teren działki własnej jak również zamontowaniem rynien i rur spustowych w celu odprowadzenia wód opadowych na teren działki własnej lub zamontowanie wzdłuż ściany od strony działki 4306 pod pokryciem z blachy pasa z materiału niepalnego o szerokości co najmniej 1,00 m i klasie odporności ogniowej El 60 (pas z materiału niepalnego należy zamontować na istniejącym okapie dachu od strony działki 4306 od dołu konstrukcji dachowej oraz pod pokryciem z blachy oraz dodatkowo w pasie minimum 1,00 m od lica muru zewnętrznego, mierząc tą odległość w rzucie pionowym dachu); jak również zamontowanie rynien i rur spustowych odprowadzających wody opadowe z dachu budynku mieszkalnego na teren działki własnej, w terminie do 31 sierpnia 2017 r. Zastosowanie przez organ nadzoru budowalnego procedury naprawczej było następstwem ustalenia, że budynek mieszkalny na działce nr 4305/2 został wybudowany z istotnymi zmianami w stosunku do projektu budowlanego w zakresie kubatury i kształtu budynku, jak też z naruszeniem przepisów przeciwpożarowych, a ponadto został usytuowany niezgodnie z projektem zagospodarowania działki. W związku z tym należało zobowiązać właścicieli budynku mieszkalnego do wykonania robót budowlanych określonych w sentencji decyzji w celu doprowadzenia budynku mieszkalnego do stanu zgodnego z przepisami. W odwołaniu od decyzji organu I instancji J. i Z.P. zakwestionowali prawidłowość zaskarżonej decyzji. Podali, że pozwolenie na budowę przewidywało lokalizację budynku w odległości 1 m od granicy działki J.R. oraz wykonanie okapu. Budynek jest użytkowany prawie 23 lata i nic złego się nie wydarzyło. Budynek jest dwukondygnacyjny o zróżnicowanych poziomach a nie jak ustalono 5-cio kondygnacyjny. Wskazali także, że organ powiatowy nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej "k.p.a."). Nie zawiadomił odwołujących o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym. PWINB działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w całości podzielając stanowisko organu I instancji. Podał, że z ustaleń dokonanych przez organ I instancji wynikało, że na działce nr 4305/2 położonej w J. należącej do J. i Z.P., usytuowany jest budynek mieszkalny jednorodzinny dwukondygnacyjny o zróżnicowanych poziomach, konstrukcji murowanej, o wymiarach 12,52 m x 12,57 m, przekryty dachem dwuspadowym pokrytym blachą. Budynek został wybudowany na podstawie decyzji wydanej przez Naczelnika Gminy J. z dnia [...] kwietnia 1989 r. nr [...] udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego o wymiarach 12,36 x 12,36 m wg projektu typowego W-0118 - dach dwuspadowy, budynku gospodarczego z garażem o wymiarach 18,0 x 6,0 m - dach dwuspadowy. Zgodnie z projektem zagospodarowania działki nr 4305/2 budynek mieszkalny winien być usytuowany w odległości 22,00 m od osi drogi głównej, 11,00 m od projektowanego budynku gospodarczo-garażowego na w/w działce własnej, 4,50 m od granicy z działką nr 4302. Odległość między przedmiotowym budynkiem mieszkalnym a budynkiem znajdującym się na działce sąsiedniej nr 4306 stanowiącej własność J.R. powinna wynosić 8,00 m. Z ustaleń organu dokonanych w trakcie kontroli i oględziny wynikało, że budynek ten znajduje się w odległości 0,65 m od ogrodzenia międzysąsiedzkiego z działką nr 4306, a okap dachu wystaje poza obrys budynku 0,30 m w stronę działki nr 4306, 19,73 m od osi drogi (działki nr 8991), 13,73 m od budynku gospodarczo-garażowego położonego na działce nr 4305/2, od 3,92 m do 4,35 m do granicy z działką nr 4302 należącą do gminy J. Budynek ten usytuowany jest także w odległości od 7,55 do 7,88 m od budynku mieszkalnego murowanego usytuowanego na działce nr 4306 i posiadającego w ścianie od strony działki nr 4305/2 cztery otwory okienne. Budynek został wybudowany z naruszeniem z § 12 ust. 1 obowiązującego w dacie jego budowy Rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17 poz. 62 z późn. zm.) określającego minimalną odległości pomiędzy budynkami, która powinna wynosić 8, 00 m. Zgodnie z § 17 ust. 1 pkt 3 w/w Rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki odległości między budynkami ze względu na potrzebę zapewnienia ochrony przeciwpożarowej powinny wynosić: między budynkami zaliczonymi do kategorii zagrożenia ludzi - 10 m. Dopuszczenie mniejszej odległości tj. 8,00 m jest możliwe z uwagi na to, że przedmiotowy budynek na działce nr 4305/2 jak i budynek mieszkalny na działce nr 4306 są budynkami zaliczonymi do klasy odporności E zgodnie z § 173 ust. 2 w/w rozporządzenia. Niezachowanie odległości 8,00 m między budynkiem mieszkalnym położnym na działce nr 4305/2 a budynkiem położonym na działce sąsiedniej o nr 4306 skutkowało naruszeniem warunków ochrony przeciwpożarowej, a to powoduje, że przedmiotowy obiekt stwarza zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia. Ponadto z akt sprawy wynika, że przedmiotowy budynek mieszkalny zrealizowany został niezgodnie z projektem typowym W-0118, gdyż posiada inną kubaturę i inny kształt niż projektowany, bowiem wg projektu winien być parterowy, a został wybudowany jako dwukondygnacyjny o zróżnicowanych poziomach oraz nie został formalnie oddany do użytkowania zgodnie z art. 41 ust. 2 Prawa budowlanego z 1974 r. Wobec powyższego należało stwierdzić, że budowa budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr 4305/2 w J. została zrealizowana z istotnym odstępstwem od warunków określonych w pozwoleniu na budowę. Stanowi to okoliczność, o której mowa w art. 50 ust. 1 pkt 4 P.b. tj. wykonanie robót budowlanych w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w pozwoleniu na budowę. Dopuszczalne jest stosowanie w niniejszej sprawie art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b., zgodnie z którym organ może nałożyć obowiązek przedstawienia projektu budowlanego zamiennego (oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem) - tak w odniesieniu do robót budowlanych "wykonywanych" (po uprzednim wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych postanowieniem), jak i do budowy już "zakończonej". Odnosząc się do argumentów odwołania organ wskazał, że termin przeprowadzenia oględzin na działce nr 4305/2 w J. został wyznaczony na dzień 25 października 2016 r., a nie jak wskazują odwołujący na dzień 26 października 2016 r. Wobec tego istniała możliwość uczestniczenia przez odwołujących w wyznaczonym oględzinach. Oprócz tych oględzin były przeprowadzane również inne czynności w sprawie tj. kontrola w dniu 9 kwietnia 2015 r. i oględziny w dniu 14 kwietnia 2016r. podczas których dokonano ustaleń w sprawie i w których uczestniczyli odwołujący. J. i Z.P. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na opisaną w sentencji decyzję zażądali uchylenia w całości rozstrzygnięć obu instancji. Podnieśli, że rozstrzygnięcia organów sformułowane są w sposób zupełnie niezrozumiały i niejednoznaczny. Treść nakazu zawartego w decyzji powinna bowiem wskazywać dla ściany oddzielenia przeciwpożarowego rodzaj materiału z którego ma być wykonana, grubość, określać czy ma być otynkowana i w jaki sposób, jeżeli tak to wskazać rodzaj zaprawy i grubość tynku. Brak czytelnie sformułowanego obowiązku lub sformułowanie go w sposób zawiły spowodowało, iż mimo tego, iż wykonali zabezpieczenie, okazało się, że nie tak jak oczekiwał organ. Zakwestionowali prawidłowość jednoczesnego zobowiązania do przedłożenia projektu budowlanego zamiennego i wykonania robót budowalnych, bowiem w ich ocenie najpierw powinien zostać sporządzony projekt budowlany zamienny, który wskaże nieprawidłowości i sposób ich usunięcia. Niezrozumiały jest dla skarżących nakaz odcięcia okapu. Jeżeli chodziło o naruszenie przepisów przeciwpożarowych, to tą "nieprawidłowość" można było usunąć w inny sposób poprzez odpowiednie zabezpieczenia. Przede wszystkim jednak w ocenie skarżących nie było podstaw do prowadzenia jakiegokolwiek postępowania. Podnieśli, że pozwolenie na budowę z 1989 r. przewidywało wykonanie okapu oraz lokalizację budynku w odległości 1 m od granicy działki J.R. Zatem punktem odniesienia do pomiaru powinna być granica działki, a nie ogrodzenie, które nie znajduje się w granicy. Poddali w wątpliwość realność zagrożenia oraz konieczność dokonania tak znacznych przeróbek, nawet gdyby odległość od granicy i od budynku została zmniejszona o 25 cm. Sformułowali pytanie co do tego jakie konkretnie przepisy zostały naruszone i na podstawie jakich przepisów wydano nakaz oraz do zgodności z jakim konkretnie przepisami na prowadzić wykonanie decyzji: czy nieobowiązującymi obecnie warunkami technicznymi z 1981 r. czy też z obecnie obowiązującymi. W ocenie skarżących z decyzji nie wynika jakie konkretnie przepisy ochrony przeciwpożarowej zostały naruszone. Przywołany § 12 warunków technicznych z 1981 r. nie jest przepisem przeciwpożarowym. Zarzucili organowi niewykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 10 k.p.a. poprzez niezawiadomienie skarżących o zgromadzonym materiale dowodowym z własnej inicjatywy, a przez co uniemożliwienie zapoznania się z nim i wypowiedzenia. Jest to naruszenie prawa mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga została uwzględniona, bowiem okazała się częściowo uzasadniona. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1660). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369; zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie Strony skarżące uczyniły decyzję PWINB o utrzymaniu w mocy decyzji PINB o nałożeniu obowiązku sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego oraz wykonania określonych robót budowlanych w celu doprowadzenia istniejącego budynku mieszkalnego do stanu zgodnego z przepisami. Wydanymi decyzjami w/w Organy dokonały władczej konkretyzacji art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b., który stanowi : Przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian. Zdaniem Sądu, Skarżący słusznie podnoszą w swej skardze niewłaściwe zastosowanie nieobowiązujących na chwilę wydawania decyzji przepisów rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki (Dz.U. nr 17, poz. 62 ze zm.; zwane dalej rozporządzeniem z 1980 r.). Organy obu instancji z treści tych regulacji, a w szczególności z § 12 ust. 1 i 2 w zw. z § 17 ust. 1 pkt 3 przytoczonego wyżej rozporządzenia, wyprowadziły względem przedmiotowej sprawy wniosek o niezachowaniu przy wzniesieniu budynku mieszkalnego J.P. i Z.P. warunków związanych z bezpieczeństwem przeciwpożarowym. Sąd nie przesądzając w tym miejscu o kwestii niezachowania przez skarżących przepisów prawa budowlanego o ochronie przeciwpożarowej, zobligowany jest wskazać, że ocena naruszenia tych przepisów winna przebiegać w oparciu o aktualnie obowiązujące regulacje rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.; zwane dalej rozporządzeniem z 2002 r.), nie zaś w oparciu o przepisy nieobowiązujące. Ten oczywisty wniosek wypływa z treści § 330 rozporządzenia z 2002 r., który stanowi : Przepisów rozporządzenia nie stosuje się, z zastrzeżeniem § 2 ust. 1 i § 207 ust. 2, jeżeli przed dniem wejścia w życie rozporządzenia: 1) został złożony wniosek o pozwolenie na budowę lub odrębny wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i wnioski te zostały opracowane na podstawie dotychczasowych przepisów; 2) zostało dokonane zgłoszenie budowy lub wykonania robót budowlanych w przypadku, gdy nie jest wymagane uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Przytoczony przepis intertemporalny dotyczy sytuacji wyłącznie przejściowej, tj. takiej kiedy inwestor przed dniem 16 grudnia 2002 r. (data wejścia w życie rozporządzenia z 2002 r.) złożył wniosek o pozwolenie na budowę lub odrębny wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego, który został opracowany jeszcze na podstawie przepisów wykonawczych rozporządzenia z 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140 z późn. zm.). Otóż dopiero wówczas, i z zastrzeżeniem § 2 ust. 1 i § 207 ust. 2, miałyby zastosowanie przepisy poprzedniego rozporządzenia, nie zaś rozporządzenia z 1980 r. Taka sytuacji nie zachodzi w odniesieniu do robót wykonanych przez skarżących, względem których wdrożono postępowanie naprawcze (art. 50 – 51 P.b.), które nie jest równoznaczne z postępowaniem o udzielenie pozwolenia na budowę lub zatwierdzenie projektu budowlanego. Na marginesie wskazać należy, iż przepisy rozporządzenia z 2002 r. bez jakichkolwiek wyjątków winny być stosowane w zakresie stwierdzonych odstępstw od przepisów dotyczących bezpieczeństwa przeciwpożarowego, co z kolei wynika z przepisu odesłania jakim jest w niniejszej sprawie § 207 ust. 2 rozporządzenia z 2002 r. Na jego mocy przepisy rozporządzenia z 2002 r. dotyczące bezpieczeństwa pożarowego, wymiarów schodów, o których mowa w § 68 ust. 1 i 2, a także oświetlenia awaryjnego, o którym mowa w § 181, stosuje się, z uwzględnieniem § 2 ust. 2 i 3a, również do użytkowanych budynków istniejących, które na podstawie przepisów odrębnych uznaje się za zagrażające życiu ludzi. Dlatego w postępowaniu prowadzonym wobec skarżących muszą mieć zastosowanie przepisy aktualnie obowiązującego rozporządzenia z 2002 r. (por. wyroki NSA z 24 sierpnia 2007 r., II OSK 1144/06, z 14 listopada 2008 r., II OSK 1423/07, z 26 lipca 2016 r., II OSK 276/14, CBOSA). Zastosowanie przepisów nieobowiązujących świadczy o nielegalności wydanych w niniejszej sprawie decyzji administracyjnych ze względu na naruszenie przepisów o postępowaniu wyjaśniającym w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Organy nie wyjaśniły bowiem czy stwierdzone odstępstwa od projektu budowlanego rzutują na kwestie zachowania bezpieczeństwa pożarowego w świetle aktualnie obowiązujących regulacji prawnych. Sąd administracyjny, jako sąd prawa, nie może w tym względzie zastępować organów administracji publicznej. Sąd dostrzegł także istotne rozbieżności w ocenie materiału dowodowego pomiędzy decyzjami obu instancji w zakresie określonych w nich ilości kondygnacji budynku Stron skarżących. Otóż Organ odwoławczy stwierdził w uzasadnieniu skarżonej decyzji, iż przedmiotowy budynek został wybudowany jako dwukondygnacyjny o zróżnicowanych poziomach, przez co jest niezgodny z projektem typowym W-0118. Z kolei PINB przyjmuje, iż obiekt posiada 5 kondygnacji, a powinien posiadać 3 zgodnie z zatwierdzonym projektem budowalnym. Organ odwoławczy nie wyjaśnia przyczyn tych rozbieżności, a w szczególności dlaczego w jego przekonaniu budynek skarżących posiada dwie kondygnacje. PWINB nie przeprowadził w tym względzie żadnego postępowania wyjaśniającego, przez co nie zanegował w sposób wymagany przez K.p.a. budzących istotne wątpliwości twierdzeń przeprowadzonych przez PINB w oparciu o oględziny budynku mieszkalnego w J. [...] w dniu 25 października 2016 r. Organ drugiej instancji nie dostrzegł bowiem, że w protokole z tej czynności opisano istnienie aż pięciu poziomów budowli, nie ustalając w sposób wymagany prawem faktycznej ilości kondygnacji w/w budowli. W tym stanie przeprowadzonych dowodów oraz opartych na nich twierdzeń organów, nie można było bez zastrzeżeń przyjąć powstania przy wykonanych robotach istotnych odstępstw, co do ilości kondygnacji w stosunku do ilości przewidzianej w zatwierdzonym projekcie budowlanym – art. 36a ust. 5 pkt 1 P.b.. Odpowiadając na zarzuty skargi wyjaśnić należy skarżącym, iż Organy w sposób wymagany prawem wykazały przesłanki do wszczęcia postępowania naprawczego, a więc postępowania normowanego w art. 50 – 51 P.b.. Znajdujący się w aktach szkic zabudowy na działkach 4305/1 i 4305/2 w J., załączony do protokołu z oględzin budynku mieszkalnego z 25 października 2016 r., dowodzi, iż przedmiotowy obiekt został wzniesiony niezgodnie z planem zagospodarowania działki nr 4305/2, stanowiącym załącznik do decyzji Naczelnika Gminy J. o pozwoleniu na budowę z [...] kwietnia 1989 r., nr [...]. Stwierdzone odstępstwa dotyczą odległości budynku : 1) od osi drogi, 2) granicy z działką nr 4306, 3) od projektowanego budynku gospodarczego na działce własnej inwestorów, 4) od granicy z działką nr 4302, 5) od budynku mieszkalnego na działce 4306. Tak udokumentowane odstępstwa, świadczą o wystąpieniu istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego w rozumieniu art. 36a ust. 5 pkt 1 P.b. Za zgodne z prawem Sąd uznaje także stanowisko PWINB co do możliwości zastosowania względem robót zakończonych przepisu art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b. Ta regulacja w sposób wyraźny pozwala organowi nadzoru budowlanego na jednoczesne nałożenie na inwestora, który dopuścił się odstępstw, obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego oraz wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Skierowanie obowiązku wykonania określonych czynności i robót, musi być przy tym uzasadnione przez organ. Do takich okoliczności należy z pewnością potrzeba pilnego zapewnienia bezpieczeństwa przeciwpożarowego, która to winna być należycie przez Organ dowiedziona zarówno w sferze faktów i obowiązującego prawa. Przedstawione przyczyny świadczące o braku dostatecznego wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, musiały zadecydować o uchyleniu decyzji Organów obu instancji na podstawie art. 134, 135 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., ze względu na możliwości wpływu tych naruszeń na ustalony wynik postępowania. Organy ponownie rozpoznając sprawę winny kierować się obowiązującymi regulacjami prawnymi dotyczącymi warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a także ustalić w oparciu o obowiązujące regulacje definiujące kondygnacje w budynkach, ilość kondygnacji w budynku mieszkalnym stron skarżących. Dokonane ustalenia będą mieć przełożenie na ewentualny rodzaj i zakres obowiązków stron skarżących w postępowaniu naprawczym. Przedstawione motywy zadecydowały o uwzględnieniu skargi na podstawie powołanych wyżej regulacji p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego nie orzeczono ze względu na brak wniosku o zwrot tych kosztów stron skarżących. Według art. 210 § 1 p.p.s.a. strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów, o czym skarżący zostali pouczeni w doręczonym im zawiadomieniu o terminie rozprawy.