II SA/Rz 558/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia SO (del.) Ewa Partyka po rozpoznaniu w dniu 16 sierpnia 2010r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ł. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2010r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania - postanawia – odrzucić skargę. Ł. B. zakwestionował w drodze skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2010r. znak: [...] stwierdzające niedopuszczalność odwołania wyżej wymienionego od pisma Starosty [...] z dnia [...] marca 2010r. znak: [...] w przedmiocie zwrotu części opłaty uiszczonej w związku z wydaniem karty pojazdu. Wobec faktu nieopłacenia skargi wezwano Ł. B. do uiszczenia kwoty 100 zł tytułem wpisu, zaznaczając, iż czynności tej należy dokonać w terminie 7 dni, licząc od dnia doręczenia wezwania i wskazując, iż w razie niezastosowania się do jego treści skarga zostanie odrzucona. Przedmiotowe wezwanie doręczono skarżącemu dnia 25 czerwca 2010r., o czym świadczy zwrotne potwierdzenie jego odbioru. Termin do uzupełnienia wskazanego wyżej braku skargi upłynął bezskutecznie względem składającego ją dnia 2 lipca 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określanej dalej P.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Składana do sądu administracyjnego skarga jest tego rodzaju pismem, na co wskazuje brzmienie § 2 powołanego artykułu. Zgodnie natomiast z art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Brak uiszczenia należnego wpisu pomimo wezwania w tym przedmiocie skutkuje koniecznością odrzucenia skargi – art. 220 § 3 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż skardze Ł. B. nie można nadać dalszego biegu. Nie została ona bowiem opłacona, mimo, iż wezwanie dotyczące podjęcia takiej czynności zostało skierowane do skarżącego wraz z pouczeniem o skutku w postaci odrzucenia skargi w wypadku nieuzupełnienia jej braku. Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 220 § 1 i § 3 w zw. z art. 230 P.p.s.a.