II SA/Rz 559/09

Dnia 23 września 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 23 września 2009 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku O. K. reprezentowanego przez matkę A. W. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2008 roku, nr [...] w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do opuszczenia terytorium RP - postanawia - odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 roku, nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej w B. z dnia [...] marca 2008 roku Nr [...] zobowiązującej cudzoziemca – O. K. – do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie do dnia 27 marca 2008 roku. Decyzja została doręczona pełnomocnikowi O. K. – jego matce A. W. – w dniu 6 maja 2008 roku. W dniu 22 kwietnia 2009 roku O. K., działając przez matkę A. W. wniósł skargę od powołanej na wstępie decyzji Wojewody. Poza argumentami mającymi świadczyć o jej wadliwości skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Jako okoliczności uzasadniające jego uwzględnienie wskazano, że skarżący oraz jego matka zostali błędnie poinformowani przez urzędnika Urzędu Wojewódzkiego o niecelowości kwestionowania decyzji z [...] kwietnia 2008 roku przed sądem administracyjnym. Wskazano im alternatywny kierunek postępowania, którego efektem miało być wykreślenie O. K. z wykazu osób, których pobyt na terenie Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany. Jak wynika z dołączonych do akt kserokopii dokumentów A. W. jeszcze w maju 2008 roku wystąpiła do Urzędu do Spraw Cudzoziemców o wydanie wizy pobytowej dla syna oraz wykreślenie jego danych z wykazu osób, których pobyt na terenie Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany. Postanowienie w przedmiocie wykreślenia danych z wykazu zostało wydane w dniu 5 lutego 2009 roku. Ponadto wskazano, na ciężką chorobę matki skarżącego (dowody w postaci kserokopii zaświadczeń lekarskich oraz karty szpitalnej k. 44-47 akt sądowych.), która uniemożliwiła jej podejmowanie działań zmierzających do legalizacji jego pobytu. Podano również, że O. K. od listopada 2007 roku jest leczony psychiatrycznie a przyjmowane przez niego leki znacznie ograniczają możliwość jego samodzielnej egzystencji. Aktualnie O. K. przebywa na Ukrainie, gdzie nie ma rodziny, znajomych, nie może kontynuować nauki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 86 i art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako P.p.s.a. do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu konieczne jest łączne spełnienie następujących przesłanek: uchybienie terminowi, brak winy w niniejszym uchybieniu, ujemne skutki spowodowane uchybieniem, złożenie wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, dokonanie uchybionej czynności równocześnie z wnioskiem. W przypadku dekompletacji wskazanych powyżej przesłanek wniosek nie może być uwzględniony. Jak z powyższego wynika przywrócenia terminu może domagać się strona, która przyznaje, iż nie dokonała czynności w terminie i jest w stanie uprawdopodobnić, że stało się tak bez jej winy ze względu na wystąpienie okoliczności od niej niezależnych, którym pomimo dołożenia należytej staranności nie była w stanie przeciwdziałać (por. postanowienie NSA z 25 maja 2004 r., FZ 63/04, niepubl.). Odnosząc powyższe do naprowadzonych na wstępie okoliczności Sąd stwierdza, iż wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie. Bezsporne jest, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu. Przyczyna nieterminowego wniesienia skargi jest jednak zawiniona. W ocenie sądu, nie zasługuje na uwzględnienie tłumaczenie o błędnym pouczeniu przez urzędnika oraz chorobie skarżącego i jego matki. Z podanych w skardze okoliczności potwierdzonych dokumentami wynika, że skarżący wraz z działającą w jego imieniu matką niezwłocznie po wydaniu przez Wojewodę decyzji z [...] kwietnia 2008 roku podjęli działania zmierzające do umożliwienia mu legalnego pobytu na terenie Rzeczypospolitej Polskiej – np. wniosek skierowany do Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców z dnia 12 maja 2008 roku. Oznacza to, że w terminie właściwym do wniesienia skargi do sądu byli w stanie podejmować działania o charakterze urzędowo-procesowym, a więc w tym i działania zmierzające do zakwestionowania decyzji Wojewody. O możliwości zaskarżenia tej decyzji zostali poinformowani w zawartym w niej pouczeniu. Bezrefleksyjne zawierzenie urzędnikowi pracującemu w organie, który wydał decyzję, której skutki chce się kwestionować i prawie roczne uchybienie terminu do wniesienia skargi, nie pozwala sądowi stwierdzić, że spóźnienie zaskarżenia decyzji Wojewody wynika z okoliczności, których nie dało się przezwyciężyć nawet przy dołożeniu należytej staranności. Uwzględniając te okoliczności Sąd na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.