II SA/Rz 559/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Karina Gniewek - Berezowska Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa WSA Joanna Zdrzałka /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 września 2024 r. sprawy ze skargi D. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia 11 marca 2024 r. nr SKO.4120.27.590.2024 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zawiadomienia o zbyciu pojazdu I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Starosty [...] z dnia 29 stycznia 2024 r. nr KDR.5410.14.668.2023; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie na rzecz skarżącego D. M. kwotę 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 559/24 UZASADNIENIE Przedmiotem skargi D.M. (dalej: "skarżący") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie (dalej: "Kolegium", "SKO") z 11 marca 2024 r. nr SKO.4120.27.590.2024, sprostowana postanowieniem tego organu z 22 kwietnia 2024 r. nr SKO.4120.27.590A.2024 (w zakresie daty wydania decyzji), w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu naruszenia obowiązku zawiadomienia o zbyciu pojazdu. W podstawie prawnej decyzji organ powołał art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm. - dalej: "k.p.a.") i art. 78 ust. 2 pkt 1, art. 140 mb pkt 2, art. 140n ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1047 ze zm.; dalej: "P.r.d.") w zw. z art. 14 i art. 16 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia niektórych skutków kradzieży tożsamości (Dz. U. z 2023 r., poz. 1394 ze zm.). Jak wynika z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych sprawy Starosta [...] 30 listopada 2023 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej za niewykonanie przez skarżącego obowiązku zawiadomienia o zbyciu pojazdu w terminie 60 dni. W trakcie postępowania organ ustalił, że 11 grudnia 2021 r. skarżący zbył pojazd marki [....] nr VIN [...] o nr rej. [...], co wynika z przedłożonej faktury. Decyzją z 29 stycznia 2024 r. nr KDR.5410.14.668.2023 Starosta [...] nałożył na D.M. karę pieniężną w wysokości 700 zł z tytułu naruszenia obowiązku zawiadomienia organu o zbyciu wyżej wskazanego pojazdu, w terminie 60 dni od dnia jego zbycia. W uzasadnieniu organ wskazał, że zbycie pojazdu nastąpiło 11 grudnia 2021 r., a 60-dniowy termin do zawiadomienia organu o zbyciu pojazdu upłynął 9 lutego 2022 r. Wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 78 ust. 2 pkt 1 P.r.d. skarżący nie zawiadomił starosty o zbyciu pojazdu, w związku z tym organ uznał za zasadne nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 700 zł. Przy ustalaniu zasadności i wysokości kary wziął pod uwagę przesłanki wynikające z P.r.d. oraz fakt, że jest to kolejne naruszenie jakiego dopuścił się skarżący i z tego tytułu nie uzyskał żadnych korzyści. Od tej decyzji skarżący złożył odwołanie, domagając się jego uwzględnienia w trybie autokontroli, ewentualnie uchylenia decyzji i odstąpienia od ukarania lub uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Odwołujący zarzucił, że organ I instancji nie uwzględnił, że uchybienie terminu o zbyciu naczepy, wynikało z braku wiedzy o aktualnie obowiązujących przepisach i utrudnieniach w dostępie do organu w czasie pandemii. W jego ocenie decyzja jest niezgoda z prawem. Rejestrując czy wyrejestrowując wielokrotnie pojazdy nie był informowany o konieczności złożenia dodatkowego dokumentu. Po pierwszym błędnym zgłoszeniu nie został poinformowany o brakach celem uniknięcia kar w przyszłości. Wysokość kar jest dodatkowo za każdym razem podwyższana. Dodatkowo podał, że 12 października 2023 r. został powiadomiony o wyznaczeniu 30-dniowego terminu na złożenie wniosku o jego przywrócenie, ale jednocześnie poinformowano go o konieczności uprawdopodobnienia, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Wyjaśnił, że brak zgłoszenia wynika z braku wiedzy o aktualnych przepisach i braku informacji ze strony organu o jakichkolwiek błędach podczas wyrejestrowania pojazdu. Zdaniem odwołującego treść pisma jest sprzeczna sama w sobie, gdyż z jednej strony daje możliwość złożenia wniosku o przywrócenie terminu, a w dalszej części pisma informuje, że brak winy w niedopełnieniu czynności w terminie obejmuje istotne przeszkody nie do przezwyciężenia. Ponadto działanie Starosta narusza art. 2 Konstytucji RP i art. 8 k.p.a. Po rozpoznaniu odwołania SKO w Krośnie, wskazaną na wstępie decyzją z 11 marca 2024 r., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium stwierdziło, że w przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że skarżący 11 grudnia 2021 r. zbył własność pojazdu – marki [....] nr rej. [...], co wynika z przedłożonej faktury nr [...] z tej daty. Pomimo upływu wydłużonego terminu do dokonana zgłoszenia zbycia pojazdu, strona czynności tej do dnia wydania zaskarżonej decyzji nie wykonała, pozostając w stanie niezgodności z prawem. Zdaniem Kolegium prawidłowo organ I instancji uznał, że skarżący uchybił obowiązkowi zawiadomienia starosty o zbyciu pojazdu w terminie 60 dni od dnia jego zbycia, określonemu w art. 78 ust. 2 pkt 1 P.r.d. Jako bezskuteczne organ ocenił zarzuty o braku wiedzy odwołującego o nałożonym obowiązku zawiadomienia o zbyciu pojazdu. Wyjaśnił, że obowiązek ten został wprowadzony z dniem 1 stycznia 1999 r., zaś sankcja za niedostosowanie się do ww. obowiązku w postaci administracyjnej kary pieniężnej, z dniem 1 stycznia 2020 r. Odwołujący miał dużo czasu na nabycie wiedzy o ciążącym na nim obowiązku. Ponadto prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą [...] w szeroko rozumianej branży transportowej, obejmującej także obrót pojazdami samochodowymi (sprzedaż hurtowa i detaliczna samochodów osobowych i furgonetek), co wynika z danych CEiDG. Z racji prowadzenia działalności gospodarczej winien był zachować należytą staranność i winien znać uregulowania prawne związane z prowadzonym przez niego profilem działalności. SKO wyjaśniło, że czynności dokonania zgłoszenia zbycia czy nabycia pojazdu, a także rejestracji są to inne, niezależne od siebie czynności i organ nie ma prawnego obowiązku informowania danej strony o wszelkich obowiązkach. Ponadto z uwagi na stan pandemiczny ustawodawca wydłużył stronom termin do dokonania stosownych urzędowych czynności zgłoszenia zbycia czy nabycia pojazdów. Argument utrudnień w dostępie do organu nie może stanowić podstawy uchylania się od odpowiedzialności za brak realizacji wymogów prawa w tym zakresie. Kolegium jako zasadne oceniło stanowisko organu I instancji o braku podstaw do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestanie na pouczeniu strony. Okres uchybienia obowiązkowi jest znaczny, trwa nadal od 9 lutego 2022 r. Już tylko ta okoliczność uniemożliwiała przyjęcie spełniania dyspozycji art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Jako prawidłowe Kolegium oceniło także stanowisko, że organ I instancji wymierzając karę pieniężną w wysokości 700 zł uwzględnił wytyczne z art. 140n ust. 4 P.r.d. Jest to kolejne naruszenie odwołującego, nie uzyskał on z tego tytułu żadnej korzyści, a opóźnienie w realizacji obowiązku zawiadomienia było znaczne. Organ wskazał, że z urzędu jest mu wiadomym o pięciu naruszeniach prawa w zakresie niedopełnienia przez stronę obowiązku wynikającego art. 78 ust. 1 pkt 2 P.r.d. Obowiązek zawiadomienia starosty o zbyciu pojazdu w ustawowym terminie obciąża dotychczasowego właściciela – zbywcę pojazdu. Zbycie pojazdu stanowi podstawę do zaktualizowania danych zawartych w systemie informatycznym CEPIK. Obowiązek wynikający z art. 78 ust. 2 P.r.d. ma charakter porządkowy, a jego celem jest zapewnienie aktualizacji danych zawartych w ww. systemie z rzeczywistym stanem rzeczy. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniósł D.M.. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1. art. 2 Konstytucji RP, art. 7, art. 7a, art. 8 i art. 9 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie; 2. art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez błędne ustalenie, że wystąpiły przesłanki nałożenia kary z art. 78 ust. 1 pkt 2 P.r.d. oraz, że nie wystąpiły przesłanki odstąpienia od nałożenia kary z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Wobec powyższych zarzutów skarżący zwrócił się o: - uwzględnienie skargi przez Kolegium w trybie autokontroli poprzez uchylenie zaskarżonych decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej według art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.; - uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji i umorzenie postępowania administracyjnego przez Sąd. Skarżący zarzucił, że Kolegium nie odniosło się w żaden sposób do argumentacji zawartej w odwołaniu oraz to przywołanych tam orzeczeń sądów administracyjnych. Jego zdaniem wydana decyzja jest oczywiści wadliwa. Skarżący podtrzymał w całości stanowisko i argumentację zawartą w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) obejmuje badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 – zwana dalej w skrócie "P.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ramach kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Dokonując takiej kontroli w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Została ona rozpoznana w trybie uproszczonym na wniosek skarżącego i wobec braku żądania przez organ przeprowadzenia rozprawy, na podstawie art. 119 pkt 2 P.p.s.a. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowi art. 78 ust. 2 pkt 1 P.r.d. zgodnie z którym właściciel pojazdu zarejestrowanego jest obowiązany zawiadomić starostę w terminie nieprzekraczającym 30 dni o nabyciu lub zbyciu pojazdu. Niedopełnienie tego obowiązku przez właściciela pojazdu zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości od 200 do 1 000 zł., zgodnie z art. 140mb pkt 2 P.r.d. W rozpoznawanej sprawie zbycie pojazdu przez skarżącego nastąpiło 11 grudnia 2021 r. i miało miejsce w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu pandemii Covid-19. Stan ten został ogłoszony od dnia 20 marca 2020 r. na mocy rozporządzenia Ministra Zdrowia z 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r. poz. 491 z późn. zm.) i trwał do dnia 16 maja 2022 r. w związku z jego odwołaniem na mocy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 12 maja 2022 r. w sprawie odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2022 r. poz. 1027). W czasie trwania stanu epidemii termin z art. 78 ust. 2 pkt 1 P.r.d., z dniem 31 marca 2020 r. został czasowo zmieniony na podstawie art. 31i ustawy COVID (dodanym przez art. 1 pkt 17 ustawy zmieniającej z dnia 31 marca 2020 r., Dz. U. z 2020 r. poz. 568). Zgodnie z brzmieniem art. 31i ust. 1, w okresie od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw do dnia 31 grudnia 2020 r.: 1) wydłuża się do 180 dni terminy określone w art. 71 ust. 7 i art. 78 ust. 2 pkt 1 P.r.d. 2) art. 140mb P.r.d., stosuje się z uwzględnieniem terminu określonego w pkt 1. (na mocy kolejnej ustawy z dnia 24 czerwca 2021 r. zmieniającej ustawę o COVID dodany został do niej art. 31ia, zgodnie z którym "w okresie od dnia ogłoszenia ustawy z dnia 24 czerwca 2021 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1192) do dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19: 1) wydłuża się do 60 dni terminy określone w art. 71 ust. 7 i art. 78 ust. 2 pkt 1 P.r.d. 2) art.140mb P.r.d., stosuje się z uwzględnieniem terminu określonego w pkt 1."; ogłoszenie ustawy zmieniającej nastąpiło 1 lipca 2021 r.). W okolicznościach niniejszej sprawy do zbycia pojazdu doszło 11 grudnia 2021 r. r., a więc w okresie, w którym nie obowiązywał już art. 31i ust. 1 ustawy COVID (obowiązywał do 31.12.2020 r., wydłużając do 180 dni termin na zawiadomienie o nabyciu pojazdu), natomiast obowiązywał art. 31ia ustawy COVID, wprowadzony ustawa nowelizującą z dnia 24 czerwca 2021 r. Co do zasady więc Skarżącego obowiązywał 60-dniowy termin do zrealizowania obowiązku zgłoszenia zbycia pojazdu. W okolicznościach sprawy nie ulega wątpliwości, że skarżący naruszył art. 78 ust. 2 pkt 1 P.r.d., bowiem nie poinformował właściwego organu (Prezydenta [....]) w przewidzianym w tym przepisie terminie o fakcie zbycia pojazdu. Zdaniem Sądu, zasadniczą kwestią w odniesieniu do opisanego wyżej terminu na zawiadomienie o zbyciu pojazdu jest sposób wykładni i stosowania przepisu art. 15zzzzzn2 ust. 1 i 2 ustawy COVID. W myśl bowiem art. 15zzzzzn2 ust. 1 ustawy COVID, w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów: 1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej, 2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki, 3) przedawnienia, 4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie, 5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony, 6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju - organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu. W zawiadomieniu organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu (ust. 2). Stosownie zaś do ust. 3 w przypadku, o którym mowa w art. 58 § 2 k.p.a., prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w terminie 30 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Przytoczony przepis art. 15zzzzzn2 ustawy Covid-19 znajduje zastosowanie w stanach faktycznych zaistniałych w okresie obowiązywania epidemii COVID-19 (jak wyżej wskazano stan epidemii został ogłoszony 20 marca 2020 r. i został odwołany z dniem 16 maja 2022 r.). Przepis ten znajduje zastosowanie niezależnie od tego czy zawiadomienie o zbyciu pojazdu zostało dokonane po odwołaniu stanu epidemii, w sytuacji, gdy jego uchybienie miało miejsce w czasie jego obowiązywania. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, m. in. wyroku NSA z 20 stycznia 2023 r., sygn. II GSK 821/22, że wyjątkowość wskazanych regulacji wynikała ze szczególnej sytuacji faktycznej. Celem jej było zagwarantowanie stronie prawa do bezpiecznego pod kątem zdrowia udziału w postępowaniu administracyjnym oraz zapewnienie skutecznej ochrony obywateli przed negatywnymi skutkami uchybienia terminom w czasie pandemii koronawirusa. Zamiarem ustawodawcy było stworzenie w okresie trwania stanu epidemii dodatkowej, szerokiej ochrony prawnej w postępowaniu administracyjnym dla stron, które nie dochowały terminom przewidzianym prawem administracyjnym. NSA kierując się wykładnią celowościową i funkcjonalną przyjął, że przepis art. 15zzzzzn² ustawy COVID-19, wprowadzający szczególny tryb przywrócenia terminu w okresie trwania stanu epidemii, powinien mieć zastosowanie do regulacji zawartych w prawie administracyjnym w szerokim znaczeniu, a zatem także do przepisów ustawy P.r.d. Podkreślił, że intencją ustawodawcy było objęcie zakresem art. 15zzzzzn² ustawy COVID-19 wszystkich przepisów, w tym również prawa materialnego, które regulują relacje pomiędzy obywatelem a organami państwa, aby obywatel nie ponosił negatywnych konsekwencji nieterminowego dopełnienia obowiązków. Analiza treści tego przepisu wskazuje, zdaniem NSA, że z woli ustawodawcy w okresie stanu epidemii dopuszczalne stało się przywrócenie terminów materialnych, które zgodnie z obowiązującym systemem prawa nie można przywrócić i których upływ oznacza utratę roszczenia, czy ochrony prawnej. Oznacza to, że w każdym przypadku niezachowania przez stronę terminów przewidzianych przepisami prawa administracyjnego, od zachowania których uzależniona jest m.in. ochrona prawna przed organem administracji publicznej, organ taki w okresie epidemii powinien zastosować się do treści art. 15 zzzzzn² ust. 1 ustawy COVID-19 i wynikającego z niego obowiązku zawiadomienia strony o przekroczeniu terminu i wyznaczeniu terminu trzydziestu dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Nie oznacza to jednak, że już sam stan epidemii zobowiązywał organ do przywrócenia terminu, w każdym przypadku stwierdzenia jego uchybienia. Omawiany przepis nie wskazuje też, aby intencją ustawodawcy było automatyczne przeniesienie na organ ciężaru inicjatywy dowodowej związanej z przywróceniem uchybionego terminu. Chociaż ustawodawca wprost nie wskazał w ww. przepisie, to przyjąć trzeba, że rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu w postępowaniu administracyjnym, poprzedzone zawiadomieniem organu w trybie art. 15 zzzzzn² ust. 2 ustawy COVID-19, powinno być prowadzone przez organ w trybie art. 58 i nast. k.p.a. z uwzględnieniem modyfikacji wprowadzonej przez art. 15 zzzzzn² ustawy COVID -19, jedynie w zakresie terminu do złożenia wniosku o przewrócenie terminu. Podobne stanowisko zostało zaprezentowane także m. in. w wyroku WSA w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2022 r., sygn. V SA/Wa 3550/21, wyroku WSA w Opolu z dnia 7 czerwca 2022 r., sygn. II SA/Op 127/22 i z dnia 7 czerwca 2022 r., II SA/Op 123/22 oraz w wyrokach WSA w Rzeszowie z dnia 13 września 2023 r., II SA/Rz 502/23, z dnia 9 października 2023 r., II SA/Rz 777/23, z dnia 25 października 2023 r., II SA/Rz 778/23 – wydanych w odniesieniu do tego samego skarżącego. Reasumując, w przedmiotowej sprawie organ stwierdzając uchybienie przez skarżącego terminu na zgłoszenie faktu zbycia pojazdu, był zobowiązany przepisami ustawy o COVID-19 w pierwszej kolejności zawiadomić stronę o tym uchybieniu, wyznaczając jej termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu (zob. wyrok WSA w Rzeszowie z 16 lutego 2023 r., sygn. I SA/Rz 760/22; wyrok WSA w Poznaniu z 23 lutego 2023 r., sygn. III SA/Po 930/22). Czynności umożliwiające przywrócenie terminu powiadomienia właściwego starosty o dokonaniu zbycia pojazdu nie zostały jednak podjęte, co spowodowało istotne naruszenie art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19 oraz art. 7, art. 8 § 1 i art. 9 k.p.a. w sposób który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ewentualne przywrócenie terminu spowodowałoby bowiem, że stronie nie będzie można przypisać naruszenia art. 78 ust. 2 pkt 1 P.r.d. i w konsekwencji zastosować sankcji administracyjnej z art. 140mb P.r.d. W tych okolicznościach Sąd za przedwczesne uznał odnoszenie do pozostałych zarzutów sformułowanych w skardze, a zmierzających w istocie do zakwestionowania wymiaru nałożonej kary oraz potrzeby odstąpienia od jej wymierzenia. Ponownie rozpoznając sprawę organ w pierwszej kolejności umożliwi skarżącemu złożenie wniosku o przywrócenie terminu z art. 78 ust. 2 pkt 1 P.r.d. i w razie złożenia takiego wniosku - rozstrzygnie w sprawie tego przywrócenia. Dopiero od złożenia takiego wniosku i wyniku jego rozpoznania zależeć będzie tok dalszego procedowania. Mając powyższe na uwadze koniecznym stało się uchylenie nie tylko zaskarżonej decyzji SKO, ale także decyzji organu I instancji w celu umożliwienia realizacji ustawowych gwarancji przywrócenia uchybionego terminu w czasie pandemii COVID-19 (art. 135 P.p.s.a). Z tej przyczyny Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a. orzekł jak w pkt I wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy kierując się normą określoną w art. 153 P.p.s.a., uwzględnią wyrażoną przez Sąd ocenę prawną oraz wytyczne co do dalszego postępowania.