II SA/Rz 561/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Joanna Zdrzałka /spr./ Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk NSA Małgorzata Wolska Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 lipca 2014 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wykonania obowiązku nałożonego decyzją -skargę oddala- II SA/Rz 561/14 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [.] marca 2014 r. nr [.][.] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [.], po rozpoznaniu odwołania A.G., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta [.] z dnia [.] listopada 2013 r. nr [.], stwierdzającą wykonanie obowiązku nałożonego uprzednio wydaną decyzją nakazująca doprowadzenie tarasu przy budynku mieszkalnym na działce 444/3 przy ul. [.] w [.] do stanu zgodnego z prawem. W podstawie prawnej organ powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.; dalej: "Kpa") oraz art. 51 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.). W toku prowadzonego postępowania Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta [.], po ustaleniu, że M.Z. wykonała roboty budowlane związane z remontem tarasu budynku przy ul. [.] w [.] bez wymaganego prawem zgłoszenia, postanowieniem z dnia [.] kwietnia 2012 r. wstrzymał roboty budowlane i zobowiązał inwestorkę do przedstawienia oceny technicznej dotyczącej jakości wykonanych robót i określającej sposób usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Po przedłożeniu takiej oceny technicznej sporządzonej przez Z.T. posiadającego stosowne uprawnienia budowlane, decyzją z dnia [.] czerwca 2012 r. nr [.], wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta [.] nakazał M.Z. wykonanie na tarasie budynku przy ul. [.] w [.] wykonanie robót budowlanych wyszczególnionych w sentencji decyzji. Decyzją z dnia [.] grudnia 2012 r. [.], wydaną w trybie odwoławczym, [.] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [.] uchylił decyzję organu I instancji i jednocześnie nakazał M. Z. doprowadzenie tarasu przy ww. budynku do stanu zgodnego z prawem, poprzez wykonanie w terminie do dnia 30 kwietnia 2013 r. robót budowlanych wyszczególnionych w sentencji decyzji w pkt 1 – 4. 11.04.2013 r. organ I instancji przeprowadził oględziny, podczas których stwierdzono, że taras budynku obłożony został płytkami ceramicznymi, na ścianach bocznych tarasu wykonano cokolik z płytek o wysokości 16,5 cm, zaś wokół tarasu zamontowano rynnę pomalowaną farbą. Podczas oględzin inwestorka okazała oświadczenie D.B. – osoby posiadającej stosowne uprawienia budowlane, stwierdzające, że roboty wymienione w pkt 2a – 2f oraz pkt 3 decyzji zostały wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną. W oświadczeniu wskazano ponadto, że izolację cieplną o grubości 8cm wykonano z twardego styropianu EPS-700 "Styrodur", co odpowiada warstwie grubości 12cm styropianu EPS-100, określonej w pkt 2d decyzji. M.Z. przedłożyła również oświadczenie autora orzeczenia technicznego – Z.T., w którym stwierdzono, że nie zerwano istniejącej warstwy papy termozgrzewalnej z płyty tarasu, jednakże nie miało to wpływu na jakość robót i spełnienie wymagań podstawowych określonych w art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy. W trakcie oględzin zobowiązana okazała ponadto ekspertyzę techniczną z dnia [.] czerwca 2013 r., sporządzoną przez K. Ś. – osobę posiadająca uprawnienia budowlane, z której wynika, że rynnę tarasu wyremontowano i w chwili obecnej jest ona wraz z obróbkami blacharskimi pasa nadrynnowego w dobrym stanie technicznym, wobec czego nie zachodzi już konieczność ich wymiany w myśl pkt 4 decyzji. Wobec powyższego organ nadzoru uznał, że pomimo niewykonania nakazu w sposób wskazany w pkt 1, 2d i 4 decyzji, taras budynku mieszkalnego został doprowadzony do stanu zgodnego z prawem, a zatem obowiązek nałożony decyzją organu II instancji z dnia [.] grudnia 2012 r. został wykonany. W tej sytuacji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta [.] decyzją z dnia [.] listopada 2013 r. nr [.], w oparciu o art. 51 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane stwierdził wykonanie obowiązku nałożonego uprzednio wydaną decyzją nakazująca doprowadzenie tarasu przy budynku mieszkalnym do stanu zgodnego z prawem. W odwołaniu wniesionym od tej decyzji A.G. zarzuciła wydanie rozstrzygnięcia z naruszeniem szeregu przepisów K.p.a. Opierając decyzję na dokumentach okazanych przez zobowiązaną organ zaniechał obowiązku poczynienia własnych ustaleń, a tym samym nie dość dokładnie wyjaśnił stan faktyczny sprawy. Zdaniem odwołującej zaniechanie wykonania części robót wskazanych przez organ nadzoru budowlanego przesądza, że w istocie nie wykonano obowiązku nałożonego decyzją organu nadzoru. Po rozpatrzeniu tego odwołania, powołaną na wstępie decyzją z dnia [.] marca 2014 r. [.] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [.] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji W uzasadnieniu wskazał, że po otrzymaniu odwołania zlecił organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego i uzupełnienie materiału dowodowego w zakresie wykonania obowiązku określonego w pkt 4 decyzji (wykonanie rynny wraz z obróbkami blacharskimi), poprzez wyjaśnienie czy istniejąca rynna zapewnia prawidłowy sposób odprowadzania wód opadowych z powierzchni tarasu do rynny. Po przeprowadzeniu przez organ I instancji dodatkowych oględzin nieruchomości organ odwoławczy stwierdził, że ustalenia dokonane w sprawie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta [.] oraz dokumenty okazane przez inwestorkę potwierdzają wykonania obowiązku nałożonego decyzją z dnia [.] grudnia 2012 r. Rezygnacja z usunięcia warstwy papy termozgrzewalnej z tarasu (pkt 1 decyzji) oraz remont istniejącej rynny zamiast realizacji nowej rynny (pkt 4 decyzji) nie stanowią przeszkody do uznania całości obowiązku za wykonany. Przyczyną nałożenia obowiązku określonego w pkt 4 decyzji było podwyższenia poziomu powierzchni tarasu w związku z wykonaniem nowych warstw na jego płycie, a celem nakazanych robót zapewnienie prawidłowego odpływu wód opadowych z tarasu do rynny. Zakres tych robót wynikał z zaproponowanego rozwiązania przedstawionego w przedłożonym w trakcie postępowania orzeczeniu technicznym. Zastosowanie zaś innej technologii robót lub innych materiałów należy uznać za wystarczające i dopuszczalne, jeżeli zamierzony cel nakazanych robót i nałożonego obowiązku został osiągnięty. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, bowiem przekrój istniejącej, odnowionej rynny prostokątnej o wymiarach ok. 110 x 100 mm jest większy od rynny o podstawie okrągłej Ø 100mm. Oznacza to, że pojemność istniejącej obecnie rynny jest większa i korzystniejsza dla prawidłowości odprowadzenia wód opadowych z tarasu, a tym samym rynna ta lepiej i skuteczniej zabezpiecza przed przelewaniem się wód opadowych poza nią. Wskazano, że organ nadzoru sprawdza wykonanie obowiązku po zakończeniu robót i dokonuje ustaleń co do stanu faktycznego na podstawie oględzin co do robót i elementów widocznych w terenie. W zakresie elementów czy robót zakrytych, niewidocznych i niemożliwych do stwierdzenia na podstawie oględzin, organ uprawniony jest do uwzględnienia i oparcia się na dokumentach sporządzonych przez osoby uprawnione uczestniczące na bieżąco w procesie budowlanym. Roboty budowlane na przedmiotowym tarasie były prowadzone pod nadzorem osoby posiadającej uprawnienia budowlane, zaś w aktach sprawy znajdują sie dokumenty potwierdzające prawidłowość wykonanych robót oraz jakość zastosowanych materiałów budowlanych, zarówno w postaci ekspertyzy technicznej jak i pisemnych oświadczeń. Za treść takich dokumentów i prawdziwość informacji w nich zawartych ponoszą odpowiedzialność zawodową osoby je sporządzające, stąd brak jest podstaw do kwestionowania wykonania obowiązku w tym zakresie. Skargę na tę decyzje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożyła A.G., wnosząc o jej uchylenie i uchylenie poprzedzającej jej decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 51 ust. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie obowiązku za wykonany w sytuacji, gdy część prac nakazanych M.Z. nie została wykonana lub została zrealizowana w sposób odmienny niż nakazany; II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącej, nieustosunkowanie się do wszystkich jej zarzutów oraz niewskazanie przyczyn, z powodu których argumentom skarżącej odmówiono wiarygodności. Organ popełnił istotne błędy logicznego rozumowania oraz przekroczył granice swobodnej oceny dowodów poprzez przyjęcie, że obowiązek wykonania określonych robót budowlanych na tarasie został wykonany, w sytuacji gdy część nakazanych prac nie została zrealizowana lub też wykonano je w sposób odmienny niż określony w decyzji. W uzasadnieniu skargi podano, że zgodnie z treścią art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, właściwy organ nakłada obowiązek wykonania nie dowolnych, samodzielnie dobranych przez zobowiązanego, ale określonych, a więc konkretnych czynności lub robót budowlanych. Taki też enumeratywnie określony katalog koniecznych robót oraz technologia ich wykonania wskazane zostały w decyzji z dnia 12 grudnia 2012 r. Wbrew twierdzeniom organu zobowiązana winna doprowadzić obiekt do stanu zgodnego z przepisami nie w sposób dowolny, lecz konkretnie wskazany w treści decyzji wydanej na podstawie ww. regulacji. Stwierdzenie wykonania tego obowiązku w myśl art. 51 ust. 3 ustawy zachodzi wyłącznie w przypadku gdy roboty budowlane zostały wykonane w sposób zgodny z decyzją oraz gdy wykonanie tych robót doprowadziło do osiągnięcia stanu zgodnego z prawem. Rozpatrujący sprawę organ nie jest władny do oceny, czy zmianę technologii wykonania danych robót można uznać za wykonanie obowiązku, bowiem winien on tylko i wyłącznie sprawdzić czy wykonano dane roboty w sposób określony w decyzji. Tymczasem z treści zaskarżonej decyzji wynika, że zobowiązana odstąpiła od wykonania robót określonych w pkt 1 decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. (usunięciu warstwy papy termozgrzewalnej), zaś część robót określona w pkt 2d (wykonanie izolacji cieplnej ze styropianu grubości 12 cm) oraz w pkt 4 (wykonaniu nowej rynny wraz z obróbkami blacharskimi) decyzji została wykonana w sposób odmienny od tego, jaki został wskazany przez organ nadzoru. W istocie obecnie wykonana izolacja pogorszyła izolacyjność przegrody w stosunku do zakładanej, co w konsekwencji doprowadzi do wychłodzenia stropu nad pomieszczeniem mieszkalnym i kondensacji wilgoci na suficie. Renowacja rynny zamontowanej w 1960 r. jest natomiast działanie doraźnym i nie rozwiązuje istoty problemu odprowadzenia wód opadowych z tarasu. Wobec powyższego, zdaniem skarżącej brak było podstaw do uznania, że nałożony obowiązek został wykonany – inwestor podjął czynności niewątpliwie zmierzające do poprawy stanu technicznego tarasu, jednakże roboty budowlane wykonał w sposób niezgodny z nakazem sformułowanym w decyzji organu nadzoru budowlanego. Tym samym nie może być mowy o wykonaniu tej decyzji, a wobec powyższego organ nadzoru winien wydać jedną z decyzji, o których mowa w art. 51 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. W odpowiedzi na skargę [.] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [.] wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pismem procesowym z dnia [.] czerwca 2014 r. skarżąca podniosła, że jej lokal znajduje się poniżej remontowanego tarasu i jest zalewany pomimo wykonania robót naprawczych przez M.Z. Skarżąca dwukrotnie zgłaszała z tego powodu szkodę ubezpieczycielowi i dwukrotnie przyznano jej odszkodowanie z tego tytułu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wyeliminowanie zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego w ramach tej kontroli może nastąpić wyłącznie przy spełnieniu warunków określonych w art. 145 § 1 P.p.s.a. Przepis ten obliguje Sąd do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub gdy zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W rozpoznawanej sprawie Sąd tego rodzaju wad i uchybień nie stwierdził, co przesądziło o oddaleniu skargi. W niniejszej sprawie bezspornym pozostaje fakt wykonania przez M.Z. robót budowlanych związanych z remontem tarasu budynku mieszkalnego bez wymaganego zgłoszenia. Rozpatrujące sprawę organy nadzoru budowlanego prawidłowo ustaliły zakres wykonanych robót i właściwie zastosowały w sprawie przepisy art. 50 i art. 51 ustawy Prawo budowlane. Przepisy tej ustawy wyróżniają dwa zasadnicze tryby postępowań naprawczych prowadzonych w sprawach wykonanych samowoli budowlanej. Procedura określona w art. 48 ust. 2-5 ma zastosowanie w przypadku budowy obiektów budowlanych, których realizacja wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast art. 49b ust. 2-7 reguluje procedurę legalizacji w przypadku obiektów wykonanych bez wymaganego zgłoszenia w trybie art. 29 – 30 lub pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Do pozostałych robót budowlanych, których realizacja wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę lub dokonania przez inwestora zgłoszenia, zrealizowanych w warunkach samowoli budowlanej, zastosowanie ma drugi tryb – procedura naprawcza określona w art. 50 – 51 tej ustawy. W przypadku samowolnie realizowanych robót budowlanych wymagających zgłoszenia, tak jak w kontrolowanej sprawie, właściwy organ wydaje jeden z dwóch rodzajów decyzji (art. 51 ust. 1): 1) nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo 2) nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. W rozpoznawanej sprawie, po wstrzymaniu robót budowlanych i przedstawieniu oceny technicznej wykonanych samowolnie robót, organ wydał decyzję wskazaną w art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, tj. nałożył obowiązek wykonania określonych robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, a następnie zaskarżoną decyzją stwierdził wykonanie tego obowiązku. Skarżąca zarzuca wykonanie części robót budowlanych w sposób odmienny od tego jaki został określony w decyzji wydanej na podstawie art. 51 ustawy lub rezygnację z części robót, co jej zdaniem przesądza o uznaniu, że decyzja ta nie została wykonana Sąd nie podziela takiej oceny wykonanych robót, przychylając się tym samym do stanowiska organów. Poza sporem pozostaje, że inwestorka wykonała część robót przy tarasie budynku w sposób odmienny od wskazanego w decyzji z [...] grudnia 2012 r. nakładającej obowiązek wykonania robót. Odstępstwa polegają na pozostawieniu warstwy papy termozgrzewalnej, która miała być zgodnie z tą decyzją usunięta, wykonaniu izolacji cieplnej tarasu ze styropianu o grubości 8 cm, zamiast 12 cm, ale o lepszej jakości i współczynniku przenikania ciepła oraz pozostawieniu starej rynny, po jej wyremontowaniu, zamiast jej zdemontowania i wykonania nowej. Do wykonania każdej z tych robót w sposób odmienny organ odniósł się szczegółowo w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W stosunku do rynny [.] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [.] wskazał, że przyczyną nałożenia obowiązku w tym zakresie (pkt 4 decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r.) był fakt podwyższenia poziomu tarasu w związku z wykonaniem nowych warstw na płycie tarasu, a celem nakazanych robót było zapewnienie prawidłowego odpływu wód opadowych z tarasu poprzez m. in. dostosowanie miejsca zamontowania rynny oraz obróbki blacharskiej do nowo przewidzianych warstw izolacyjnych. Pozostawienie i wyremontowanie dotychczas istniejącej rynny o pojemności nawet większej niż wskazana w decyzji lepiej i skuteczniej zabezpieczy przed przelewaniem się wód poza rynnę. Swoje ustalenia i wnioski organ oparł na oględzinach, w stosunku do rynny przeprowadzonych jeszcze dodatkowo w toku postępowania odwoławczego w dniu 24.01.2014 r., a także na oświadczeniach osób posiadających wymagane uprawnienia budowlane, potwierdzających prawidłowość wykonanych robót i zastosowanych materiałów. W ocenie organu wykonanie pewnych prac w sposób inny niż wskazany w decyzji nie stanowi przeszkody do uznania całości obowiązku nią nałożonego za wykonany, jeśli cel nakazanych robót został osiągnięty. Sąd akceptuje taki pogląd, zwracając uwagę na cel wydania decyzji z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Jest nim doprowadzenie dotychczas zrealizowanych robót budowlanych do stanu zgodnego z przepisami. Wskazanie poszczególnych robót budowlanych czy czynności do wykonania jest tylko środkiem do osiągnięcia tego celu i ta istotna okoliczność nie może umknąć przy kompleksowej ocenie legalności dokonywanej przez organy nadzoru budowlanego. Sąd nie kwestionuje co do zasady konieczności precyzyjnego wykonania obowiązków nałożonych w decyzji, jednakże nie można wykluczyć sytuacji, że pewne odstępstwa co do sposobu wykonania niektórych robót czy użycia konkretnych materiałów, czy nawet zaniechanie wykonania pewnych prac spowodują finalnie osiągnięcie zasadniczego celu czyli doprowadzenie do stanu legalności. Przypomnieć zresztą należy, że na gruncie ustawy Prawo budowlane ustawodawca przewidział możliwość takich odstępstw. W przypadku realizowania robót budowlanych w oparciu o pozwolenie na budowę, które również nakłada na inwestora pewne obowiązki, uprawnienie takie zostało określone w art. 36a ust. 5 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z tym przepisem nieistotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę nie wymaga uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę i jest dopuszczalne, o ile nie dotyczy kwestii enumeratywnie w nim wymienionych. Skoro zatem ustawodawca umożliwił inwestorom pewne modyfikacje w zakresie zatwierdzonego projektu budowlanego i realizacji robót budowlanych, nie ma podstaw do przyjęcia, że modyfikacji takiej kategorycznie nie można zastosować w przypadku wykonywania obowiązku nałożonego na inwestora decyzją wydaną na podstawie art. 51 ust 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Słusznie też w zaskarżonej decyzji organ odpiera zarzuty skarżącej, która domagała się sprawdzenia prawidłowości wykonania obowiązku przez M.Z. poprzez szczegółowe badania organu lub powołanych przez niego biegłych. Pracownicy organów nadzoru budowlanego posiadają stosowną wiedzę w dziedzinie budownictwa, niezbędną do realizacji zadań, o których mowa w art. 84 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, w szczególności zadań kontrolnych określonych w pkt 1 i 2 ww. – tj. kontroli przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego oraz kontroli działania organów administracji architektoniczno-budowlanej. Brak jest tym samym podstaw by podważać ich ustalenia dokonane w toku oględzin i ocenę przeprowadzoną na ich podstawie. Reasumując, Sąd nie stwierdził, aby w prowadzonym postępowaniu naruszone zostały przepisy postępowania regulujące postępowanie dowodowe. Stan faktyczny ustalono zgodnie z wymogami K.p.a. i w pełni mógł stanowić podstawę orzekania, ocena dowodów została przeprowadzona prawidłowo i nie nosi cech arbitralności, a w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśniono przesłanki, którymi kierował się organ przy rozstrzyganiu sprawy. Legalności zaskarżonej decyzji nie mogą też podważyć przedstawione przez skarżącą w toku postepowania przed Sądem dokumenty z PZU potwierdzające wypłatę odszkodowania z tytułu ubezpieczenia mieszkania, nie wynika z nich bowiem żaden związek z tą decyzją. Z wszystkich tych przyczyn Sąd uznał, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza, co skutkowało oddaleniem skargi w oparciu o art. 151 P.p.s.a.