II SA/Rz 561/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak /spr./ Sędziowie NSA Małgorzata Wolska WSA Joanna Zdrzałka Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi M. I. i Z. I. na uchwałę Rady Miejskiej w Radomyślu Wielkim z dnia 19 grudnia 2018 r. nr III/21/18 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego -skargę oddala- Przedmiotem swej skargi M.I. oraz Z.I. uczynili uchwałę Rady Miejskiej w Radomyślu Wielkim z dnia 19 grudnia 2018 r., nr III/21/18, wydaną w sprawie uchwalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego o nazwie "Osiedle Kościuszki 2". W dniu 19 grudnia 2018 r. Rada Miejska w Radomyślu Wielkim, działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r., poz. 994 ze zm.; dalej zwana u.s.g.) oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1945; dalej zwana u.p.z.p.) oraz po wyraźnym stwierdzeniu, że plan nie narusza ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy i Miasta Radomyśl Wielki, przyjętego uchwałą nr XX/142/200 ze zm., podjęła uchwałę o nr III/21/18 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Osiedle Kościuszki 2". W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) M.I. i Z.I., powołując się na art. 28 u.p.z.p. zawnioskowali o stwierdzenie nieważności w całości powyżej opisanej uchwały oraz o zasądzenie na swą rzecz kosztów postępowania. Kwestionowanej uchwale zarzucili istotne naruszenie zasad oraz trybu przyjęcia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Istotne naruszenie zasad sporządzania planu skarżący upatrują w wytyczeniu drogi publicznej, które jest równoznaczne z wywłaszczeniem faktycznym (pozbawieniem ekonomicznej i użytkowej wartości nieruchomości stanowiącej ich własność). Natomiast istotne naruszenie trybu przyjęcia uchwały skarżący wywodzą z niewłaściwego przeprowadzenia konsultacji i braku przekazywania mieszkańcom gminy informacji w toku procedury przygotowania miejscowego planu zagospodarowania. Skarżący wskazali, że jako właściciele nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] nr ewid. [....], objętej zaskarżonym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, legitymują się interesem prawnym do wniesienia skargi. Natomiast projektowany przebieg drogi 1KDD poprzez poszerzenie jej o część ich działki jest nie tylko niezgodny ze sztuką planistyczną, ale także narusza interes prawny i majątkowy każdoczesnych właścicieli. Podczas sesji Rady Miejskiej dnia 19 grudnia 2018 r. radni nie zostali poinformowani o podstawowym zarzucie wobec tego rozwiązania, tj. uniemożliwieniu podziału tej nieruchomości a tym samym i utracie znacznej wartości tej nieruchomości. Przekazano im natomiast nieprawdziwą informację o polepszeniu sytuacji tych osób w wyniku poszerzenia drogi. Skarżący zauważyli, że w treści załącznika do uchwały podano nieprawdziwą informację o poparciu poszerzenia drogi przez innych zainteresowanych właścicieli nieruchomości. Tymczasem brak zgłoszonych uwag do tego rozwiązania był konsekwencją naruszenia obowiązku rzetelnego informowania o procedurze planistycznej. Skarżący zarzucili, że uchwała została przyjęta w wyniku wadliwie przeprowadzonej procedury planistycznej. W sposób niewłaściwy zrealizowano obowiązki informacyjne, o których mowa w art. 17 u.p.z.p. O procedurze informowani byli tylko niektórzy mieszkańcy legitymujący się interesem prawnym. Natomiast publikowane w internecie dokumenty związane z projektem uchwały są niekompletne. Brak jest załączników mapowych do tekstu projektu uchwały. Wskazali, że tożsame co do zastrzeżeń uwagi (oznaczone w załączniku jako nr 6) zgłoszone zostały dwukrotnie (12 lipca 2018 r. oraz we wrześniu 2019 r.). Dopiero dnia 12 września 2018 r. skarżący zostali poinformowaniu o przyszłych pracach planistycznych, bez ich harmonogramu. Równocześnie organ nie poinformował ich o wyłożeniu planu. Zdaniem skarżących kwestionowana uchwała była procedowana w sposób nie pozwalający na przyjęcie, że uwagi zgłoszone do projektu zostały należycie rozpatrzone. Uwagi nie były odczytane a ustne ich omówienie pomijało istotę ich zarzutów. Rada Miejska w Radomyślu Wielkim reprezentowana przez Burmistrza Gminy wniosła o oddalenie opisanej wyżej skargi. W odniesieniu do poszczególnych zarzutów skargi podkreślono, iż projektowana droga klasy D oznaczona w planie symbolem 1 KDD została zaprojektowana przez zespół autorski, jako poszerzenie istniejącej drogi polnej będący własnością gminy Radomyśl Wielki ze względu na jej położenie przy granicy planu miejscowego. We wszystkich przewidzianych wariantach droga posiada ten sam przebieg oraz tą samą szerokość w liniach rozgraniczających wynoszącą 10 m. Zaprojektowane obustronne poszerzenie drogi o części działek przylegających, jest zgodne ze sztuką planistyczną i zarazem najbardziej sprawiedliwe społecznie. Zaprojektowana droga nie narusza interesu prawnego i majątkowego każdoczesnego właściciela działki o nr. [....] w zakresie możliwości podziału działki. Wg pomiarów przeprowadzonych przez urbanistę projektanta planu na niezabudowanej części działki można wydzielić 3 nowe działki budowlane o szerokości 18 do 20 m front, głębokości ok. 42 - 45 m i powierzchni każdorazowo większej niż 800 m². Ze względu na parametry działki oraz przepisy dotyczące lokalizacji nowej zabudowy na działce budowlanej, nawet przy pozostawieniu działki w całości bez poszerzenia pod drogę nie byłoby możliwości wydzielenia 4 działek budowlanych. Nie jest prawdą, że utworzenie drogi umożliwia przeznaczenie na cele budowlane nieruchomości należących przynajmniej do jednego z radnych. Nie jest prawdą, że podczas prowadzenia procedury formalno - prawnej naruszono obowiązek informowania o procedurze planistycznej. Zgodnie z obowiązującymi przepisami Burmistrz Radomyśla Wielkiego ogłosił poprzez obwieszczenie na tablicy informacyjnej Urzędu Miejskiego oraz na terenie miejscowości Radomyśl Wielki i Partynia na lokalnych tablicach informacyjnych, ogłoszenie w prasie lokalnej na stronie internetowej urzędu w wymaganym terminie 7 dni przed dniem wyłożenia o wyłożeniu projektu planu wraz prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu na okres 21 dni, to jest od 2 sierpnia 2018 r., do 23 sierpnia 2018 r., oraz zorganizował w czasie wyłożenia dyskusję publiczną nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami, to jest w dniu 21 sierpnia 2018 roku. Te działania wyczerpują katalog czynności zapisanych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Autorzy skargi nie podali żadnych przykładów na to, że uchwała została przyjęta w wyniku informowania tylko selektywnie skazanych mieszkańców. Opublikowane w BIP informacje na temat wyłożenia projektu planu są kompletne i dostępne dla każdego do dnia dzisiejszego i znajdują się w linku mpzp7z miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego osiedle Kościuszki 2 w miejscowości Radomyśl Wielki i Partynia. Pismo z dnia 12 lipca 2018 r., wpłynęło 20 dni przed rozpoczęciem wyłożenia projektu Planu do publicznego wglądu projektu planu zaś pismo z dnia 24 września 2018 r., wpłynęło 16 dni po upływie terminu przewidzianego do wniesienia uwag, który kończył się 7 września 2018 r. Pismo z dnia 12 lipca 2018 roku projektant otrzymał dnia 12 lipca 2018 r. i w ciągu 1-2 dni przygotował projekt odpowiedź i wysłał pocztą elektroniczną do Urzędu Miejskiego. Rozpatrzenie uwag nastąpiło mocą zarządzenia burmistrza Radomyśla wielkiego nr 118/2018 z dnia 28 listopada 2018 r. Nie zgodzono się także z zarzutem, iż przedmiotowa uchwała nie była procedowana w sposób pozwalający na przyjęcie, że uwagi zgłoszone projektu uchwały zostały rozpatrzone należycie. Rozpatrzenie uwag zawarto bowiem w rozstrzygnięciu Rady Miejskiej o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowiącym załącznik nr 2 do uchwały nr 3/21/18. Każdorazowo sposób rozpatrzenia uwag w tym załączniku brzmi: uwagi nie uwzględnia się w projekcie planu. Z tych przyczyn Burmistrz podniósł, iż nie doszło do zarzucanego naruszenia prawa, a tym samym skarga powinna zostać przez sąd oddalona. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje : Skarga jako niezasadna, została przez Sąd oddalona w całości. Na wstępie wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Należy dodać, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Opisana na wstępie skarga została wniesiona do Sądu na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. Aktualnie powołany przepis stanowi : Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Z przesłanych do WSA akt administracyjnych sprawy wynika, że przedmiotowa uchwała przewidując swymi postanowieniami poszerzenie istniejącej drogi polnej o część działki o nr [....], stanowiącej przedmiot własności skarżących Stron, dla potrzeb lokalizacji drogi dojazdowej oznaczonej w planie symbolem 1KDD, narusza ich interes prawny. Jego źródłem jest art. 140 K.c., który określa treść oraz granice prawa własności stanowiąc : W granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Konsekwencją mocy obowiązującej unormowań zaskarżonego Planu, właściciele działki nie będą mogli korzystać z całego obszaru swej własności w sposób przez siebie przewidziany. Ta część działki o nr [...], która została przeznaczona pod budowę drogi publicznej nie może być zabudowana trwale w inny sposób niż poprzez wzniesienie określonego w Planie rodzaju publicznej infrastruktury komunikacyjnej. Należy wyjaśnić stronom, iż w myśl art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2068; zwana dalej u.d.p.) w planach zagospodarowania przestrzennego województwa i miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego przeznacza się pod przyszłą budowę dróg pas terenu o szerokości uwzględniającej ochronę użytkowników dróg i terenu przyległego przed wzajemnym niekorzystnym oddziaływaniem. W pasie terenu, o którym mowa w 35 ust. 2 w/w ustawy, mogą być wznoszone tylko tymczasowe obiekty budowlane oraz urządzenia budowlane związane z obiektami budowlanymi. Ich usunięcie w wypadku budowy drogi następuje na koszt właściciela, bez odszkodowania. Dlatego nie może budzić wątpliwości, że zaskarżona do WSA uchwała narusza interes prawny skarżących, co oczywiście nie jest równoznaczne z uwzględnieniem ich skargi. Wykazanie przez strony naruszenia ich własnego interesu prawnego, otworzyło Sądowi dopiero możliwość merytorycznej kontroli przedmiotu skargi. Uwzględnienie skargi wniesionej na akty prawa miejscowego nie nastąpi jeżeli kwestionowany akt nie narusza w sposób istotny obowiązujących regulacji prawnych. Innymi słowy, samo naruszenie interesu prawnego osób wnoszących skargę jest niewystarczające do stwierdzenia nieważności kwestionowanych przepisów. Naruszenie interesu prawnego jest w świetle art. 101 u.s.g. warunkiem dopuszczalności skargi na uchwałę lub zarządzenie organu jednostki samorządu terytorialnego. Orzeczenie stwierdzające nieważność uchwały w całości lub w części może zapaść tylko wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego bądź uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (norm prawa materialnego). Obowiązku takiego nie ma więc, gdy wprawdzie naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienie skarżącego, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie władztwa planistycznego. Wówczas, mimo naruszenia prawem chronionego interesu skarżącego, w szczególności interesu wynikającego z uprawnień właścicielskich, skarga nie może być uwzględniona (tak słusznie WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 12 czerwca 2019 r., sygn. II SA/Gd 736/18, LEX). Dodatkowe ograniczenia sądowej kontroli miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynikają z treści art. 28 ust. 1 u.p.z.p. W świetle tej regulacji jedynie istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie będą powodować nieważność uchwały rady w całości lub w części. Inne postacie naruszeń prawa nie mogą więc skutkować stwierdzeniem nieważności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w całości lub w części. Zarzut skargi, w którym podkreśla się rażące naruszenie interesu prawnego i majątku każdoczesnych właścicieli działki o nr [....] nie mógł zostać przez Sąd zaakceptowany. Strony skarżące nie wyrażają zgody na poszerzenie istniejącej drogi o część nalężących do nich działki o nr [...] dla lokalizacji drogi oznaczonej symbolem w planie 1KDD. Skarżący twierdzą, iż planowane poszerzenie drogi uniemożliwi im w przyszłości podział nieruchomości, co tym samym skutkuje znaczną utratą jej wartości. Skarżący nie podają jakie konkretne przepisy prawa zostały uchwałą naruszone zatem kwestionowane ustalenia planu, opierają się na naruszeniu przez organ interesu wywodzonego z regulacji przewidujących ochronę prawa własności. W odpowiedzi na tak postawione zarzuty stwierdzić wypada, iż NSA w wyroku z 27 kwietnia 2018 r., sygn. II OSK 2869/17, podkreślił, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ze swojej istoty narusza prawo własności, gdyż - jak stanowi się o tym w art. 6 ust. 1 u.p.z.p. - ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują wraz z innymi przepisami sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Z powołanego przepisu wynika, że plan miejscowy przede wszystkim narusza prawo własności nieruchomości, które są objęte bezpośrednio ustaleniami tego planu, tak jak w niniejszej sprawie. Plan miejscowy określa zarówno społeczno-gospodarcze przeznaczenie nieruchomości, jak i jest elementem stosunków miejscowych. Fakt, że plan miejscowy narusza prawo własności nieruchomości, sam w sobie nie jest powodem uznania, że jest on niezgodny z prawem. Jak już wspomniano, do istoty planu miejscowego należy to, że narusza on prawo własności, gdyż kształtuje wraz z innymi przepisami sposób jego wykonywania. Ponadto z art. 36 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że sam ustawodawca zakłada, iż plan miejscowy może negatywnie wpływać na dotychczasowy sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, gdyż przewiduje odpowiednie roszczenia odszkodowawcze na wypadek, gdy w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone. W ten sposób ustawodawca zapewnia właścicielom gruntów przeznaczonych w Planie pod publiczną infrastrukturę zrekompensowanie utraconej przez nieruchomość wartości. Twierdzenia skargi oparte na naruszeniu prawa własności stron skarżących nie mogą być powodem do uznania, że uchwalony przez Radę MPZP jest niezgodny z prawem w sposób określony w art. 28 ust. 1 w/w ustawy. Otóż z istoty planu miejscowego wynika, że jego postanowienia naruszają prawo własności, kształtując wraz z innymi regulacjami sposób wykonywania tego prawa. Właśnie z tej przyczyny ustawodawca przewiedział w art. 36 ust. 3 u.p.z.p. możliwość domagania się przez właściciela albo użytkownika wieczystego odszkodowania jeżeli wartość nieruchomości uległa obniżeniu na skutek wejścia w życie uchwały wprowadzającej dla danego terenu miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego lub wprowadzającej zmiany do tego planu. Uchwalone przez radnych ograniczenia prawa własności do nieruchomości muszą mieścić się w koncepcji władztwa planistycznego gminy. Wyposażenie organów gminy w środki władztwa planistycznego oznacza, że w określonych przypadkach ustalenia planu mogą ingerować w interesy właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości znajdujących się w jego obszarze. Prawo własności jest co prawda najsilniejszym prawem rzeczowym, nie ma ono jednak charakteru absolutnego i nieograniczonego. Przekonuje już o tym powołany wyżej art. 140 Kodeksu cywilnego, który jako granice uprawnień właściciela wskazuje ustawy oraz zasady współżycia społecznego. Zdaniem Sądu wprowadzone względem działki skarżących ograniczenia prawa mieszczą się w koncepcji władztwa planistycznego. Ustalenia planu zmierzają bowiem do podniesienia klasy technicznej istniejącej drogi polnej do parametrów gminnej drogi dojazdowej. Droga 1KDD, jak wynika z przesłanych do WSA dokumentów, została zaprojektowana wzdłuż zachodniej granicy osiedla, poprzez obustronne proporcjonalne poszerzenie istniejącej drogi polnej należącej do gminy. Projektowana droga ma łączyć istniejącą ul. L. Lonczaka z projektowaną drogą lokalną 1 KDL i przez nią z drogą wojewódzką ul. Firleja. Rada Miejska w rozstrzygnięciu z dnia 19 grudnia 2018 r., o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stanowiącym załącznik nr 2 do uchwały nr III/21/18, nie uwzględniając wniesionych uwag Skarżących stwierdziła, iż projektowana droga 1 KDD jest niezbędna do obsługi komunikacyjnej osiedla i nie może być usunięta z projektu planu. Radni, uchwalając plan wskazali w uzasadnieniu uchwały, iż ma on porządkować powstającą zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z uwzględnieniem prawidłowej obsługi komunikacyjnej i powiązanie jej z istniejącym układem dróg. Nie może ulegać wątpliwości, iż tego rodzaju zmiany w planowaniu przestrzennym gminy, mieszczą się w koncepcji władztwa planistycznego. Do zadań organów gminy należy bowiem dbanie o rozwój obszarów mieszkaniowych, a tym samym rozwój istniejącej siatki połączeń komunikacyjnych obszarów mieszkaniowych. Zatem nie można było stwierdzić o naruszeniu zasad sporządzania planu miejscowego poprzez wykroczenie poza granice władztwa planistycznego gminy. Dodać należy, iż w myśl art. 1 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. do obligatoryjnych elementów planu należy budowa systemów komunikacji infrastruktury technicznej, zatem pominięcie budowy dróg dojazdowych dla obszarów o przeznaczeniu mieszkalnym stanowiłoby oczywiste naruszenie tej regulacji prawnej. Jest też logiczne oraz uzasadnione zaprojektowanie drogi publicznej w ciągu istniejącej drogi polnej należącej jak w analizowanym przypadku do samorządu gminnego. Strony skarżące podnoszą także, iż przedmiotowa uchwała została przyjęta w wyniku wadliwie przeprowadzonej procedury przygotowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ich zdaniem, w sposób niewłaściwy zrealizowano obowiązki informacyjne, o których mowa w art. 17 u.p.z.p., bowiem o procedurze informowani byli selektywnie jedynie niektórzy mieszkańcy. Publikowane na stronach BIP Urzędu Miasta dokumenty związane z projektem uchwały są niekompletne, gdyż zawierają braki w postaci załączników mapowych do tekstu projektu uchwały. W odniesieniu do tak skonstruowanego zarzutu należy podnieść, iż art. 17 u.p.z.p. wskazuje na istnienie po stronie organu prowadzącego procedurę planistyczną obowiązku informowania lokalnej wspólnoty o realizowanych pracach nad planem. Po pierwsze, po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego organ wykonawczy gminy ogłasza w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, określając formę, miejsce i termin składania wniosków do planu, nie krótszy niż 21 dni od dnia ogłoszenia. Z treści przesłanych do Sądu dokumentów wynika, iż w dniach od 26 kwietnia 2016 r. do 27 maja 2016 r. na tablicy ogłoszeń Urzędu było zamieszczone ogłoszenie Burmistrza Radomyśla Wielkiego o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w Radomyślu Wielkim osiedle Kościuszki 2. Treścią tego ogłoszenia poinformowano zainteresowanych o możliwości składania wniosków do planu miejscowego na piśmie w terminie 21 dni, licząc od dnia ukazania się ogłoszenia. Dnia 25 kwietnia 2016 r., na stronach internetowych Urzędu Miasta Radomyśl Wielki została wprowadzona informacja w postaci obwieszczenia Burmistrza Radomyśl Wielkiego o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w Radomyślu Wielkim Osiedle Kościuszki 2. Także w tym obwieszczeniu poinformowano zainteresowanych o możliwości składania na piśmie wniosków do planu w terminie 21 dni, licząc od dnia ukazania się ogłoszenia. Przedłożono również Sądowi potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopie ogłoszenia opublikowanego w prasie lokalnej z dnia 26 kwietnia 2016 r., o treści informującej o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego obszar położony w północnej części Miasta Radomyśl Wielki oraz w miejscowości Partynia w gminie Radomyśl Wielki oraz o możliwości składania wniosków do Planu w terminie 21 dni, licząc od dnia ukazania się ogłoszenia. Zatem obowiązek poinformowania o przystąpieniu do sporządzenia planu został przez organ stosownie do treści art. 17 pkt 1 u.p.z.p. Na kolejnych etapach opracowywania projektu planu obowiązek dokonania ogłoszeń o sporządzeniu projektu planu wynika z treści art. 17 pkt 9 u.p.z.p. W myśl tego przepisu wójt ogłasza, w sposób określony w art. 17 pkt 1 w/w ustawy, o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu na co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia i wykłada ten projekt wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu na okres co najmniej 21 dni oraz organizuje w tym czasie dyskusję publiczną nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami. Z nadesłanej do Sądu w dokumentacji wynika, że obwieszczenia o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko, dokonano dnia 24 lipca 2018 r., poprzez wywieszenie na tablicy ogłoszeń Urzędu w dniach od 24 lipca 2018 roku do 17 września 2018 r. W treści wywieszonego obwieszczenia poinformowano zainteresowanych, iż wyłożenie do publicznego wglądu odbędzie się w dniach od 2 sierpnia 2018 r. do 23 sierpnia 2018 r. w siedzibie Urzędu Miejskiego w Radomyślu Wielkim w godzinach pracy urzędu. Publiczna dyskusja nad przyjętymi w trakcie w projekcie planu rozwiązaniami odbędzie się w dniach 21 sierpnia 2018 r., w siedzibie budynku Sokół w Radomyślu Wielkim o godzinie 8.00. Poinformowano jednocześnie o możliwości składania uwag w nieprzekraczalnym terminie do 7 września 2018 roku. Obwieszczenia o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla Kościuszki 2 na stronach internetowych urzędu gminy Radomyśl Wielki dokonano dnia 24 lipca 2018 r. Również w treści tego obwieszczenia poinformowano o możliwości składania uwag oraz o publicznej dyskusji nad przyjętymi w projekcie rozwiązaniami, która miała odbyć się z dnia 21 sierpnia 2018 roku w siedzibie budynku Sokół w Radomyślu. Nie budzi też wątpliwości, iż wraz z obwieszczeniem umożliwiono pobranie samego obwieszczenia, wykazu opinii i uzgodnień jak również projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla Kościuszki 2. Organ wykazał również, iż opublikował treść obwieszczenia o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu planu o terminie składania uwag do tego projektu jak również o publicznej dyskusji w prasie miejscowej dnia 24 lipca 2018 r. Ogłoszeń, o jakich mowa dokonano na 7 dni przed dniem wyłożenia projektu do publicznego wglądu to jest 24 lipca 2018 roku. Wykazano również fakt odbycia się publicznej dyskusji nad przyjętymi rozwiązaniami zarówno w projekcie studium jak i o projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla Kościuszki 2. W trakcie publicznej dyskusji osoby zainteresowane (w liczbie 13) zabierały głos w dyskusji (w liczbie 6), co zostało należycie odnotowane w protokole; załączono także listę obecności osób biorących udział w spotkaniu z dnia 21 sierpnia 2018 r. Protokół przeznaczono do publicznego wglądu. Należy w tym miejscu nadmienić, że w powyższym spotkaniu oraz dyskusji pomimo dokonanych prawidłowo ogłoszeń nie brali udziału Skarżący. Oznacza to, że organ nie uchybił obowiązkom związanym z informowanie członków wspólnoty o poszczególnych etapach przygotowywania projektu m.p.z.p. Nie może być zatem mowy o tym, iż o prowadzonej procedurze byli informowani jedynie selektywnie niektórzy mieszkańcy. Podnoszony w skardze brak załączników mapowych do tekstu projektu uchwały publikowanej w Internecie nie może stanowić naruszenia prawa bowiem art. 17 u.p.z.p. wymaga dokonania ogłoszenia o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu, co mogło nastąpić w budynku urzędu gminy w godzinach pracy urzędu. Przepis ten nie wymaga, aby samo ogłoszenie zawierało projekt uchwały jak również część graficzną tego projektu. W odniesieniu do podnoszonych w skardze nieprawidłowości co do sposobu rozpatrzenia uwag, stwierdzić zaś należało że Organ jako uwagę mógł potraktować jedynie pismo skarżących datowane na dzień 25 września 2018 r., jako że zostało ono złożone po dokonaniu przez organ obwieszczenia o włożenie do publicznego wglądu projektu planu. Natomiast pismo z 12 lipca 2018 r. nie mogło zostać przez organ potraktowane jako uwaga, skoro wpłynęło przed datą wyłożenia planu do publicznego wglądu. Na marginesie należało zauważyć, iż Organ rozpatrzył pismo stron skarżących, pomimo że wpłynęło ono już po dacie zgłaszania uwag, bo po dniu 7 września 2018 r. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że przekroczenie wyznaczonego w trybie art. 17 pkt 11 u.p.z.p. terminu do składania uwag skutkuje pozostawieniem ich bez rozpoznania. Obowiązek dochowania terminu przy składaniu uwag potwierdza także przepis art. 18 ust. 2 u.p.z.p., który stanowi, iż uwagi do projektu planu należy wnieść na piśmie w terminie wyznaczonym w ogłoszeniu, o którym mowa w art. 17 pkt 11 u.p.z.p. Nierozpatrzenie spóźnionych uwag przez prezydenta (burmistrza, wójta) oraz nieprzedłożenie takich uwag do oceny rady nie stanowi istotnego naruszenie trybu sporządzenia planu miejscowego, czyli kwalifikowanego naruszenia postępowania, powodującego nieważność uchwały, jak tego wymaga art. 28 ust. 1 u.p.z.p. (tak słusznie WSA w Olsztynie w wyroku z dnia 9 października 2013 r., sygn. II SA/Op 301/13, LEX). Nie nastąpiło istotne naruszenie procedury sporządzania planu w zakresie rozpatrzenia uwag już choćby z tej przyczyny, że zostały one zgłoszone po terminie wyznaczonym przez Organ w obwieszczeniu z dnia 24 lipca 2018 r. Akta sprawy zawierają prawidłowe po względem formalnym rozstrzygnięcie Rady Miejskiej o sposobie rozpatrzenia uwag mieszkańców zgłoszonych do projektu MPZP. W pkt 6 rozstrzygnięcia Rady Miejskiej stanowiącym załącznik nr 2 do uchwały numer III/21/18 uwypuklono istotę uwagi wskazując, iż dotyczy ona niewyrażenia zgody na poszerzenie istniejącej drogi polnej o część działki o numerze ewidencyjnym 263 dla lokalizacji drogi dojazdowej. Jako sposób rozpatrzenia uwagi wskazano, iż nie uwzględnia się tej uwagi w projekcie planu. Rozstrzygnięcie zawiera również stosowne uzasadnienie. Dlatego również i ten zarzut nie mógł zostać przez Sąd uwzględniony poprzez stwierdzenie nieważności zaskarżonej do WSA uchwały Rady. Ponieważ zaskarżona do WSA uchwała nie narusza prawa w sposób określony w powołanym wyżej art. 28 ust. 1 u.p.z.p., to rozpoznana skarga nie mogła zostać uwzględniona przez Sąd na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. Z powyższych przyczyn należało orzec na podstawie art. 151 P.p.s.a. o oddaleniu skargi, co uczyniono w sentencji niniejszego wyroku.