II SA/Rz 563/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Zarębska-Kobak Sędziowie NSA Jerzy Solarski WSA Zbigniew Czarnik /spr./ Protokolant: sek.sąd. Teresa Tochowicz po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie uznania się za organ niewłaściwy w sprawie rozgraniczenia nieruchomości oddala skargę II SA/Rz 563/04 U Z A S A D N I E N I E Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2004 r., [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy własne postanowienia z dnia [...] marca 2004 r., [...] o uznaniu się za organ niewłaściwy w sprawie rozgraniczenia nieruchomości i ustalenia przebiegu granicy pomiędzy działkami nr 1323 i nr 1362 położonymi w K. W uzasadnieniu skarżonego postanowienia Kolegium wskazało, że w postępowaniu o rozgraniczenie i ustalenie przebiegu granicy organy administracji publicznej nie orzekają w II instancji zatem strona takiego postępowania nie może skutecznie kwestionować odwołaniem rozstrzygnięć wydanych przez organ rozgraniczający. Swoich praw może dochodzić tylko w procesie przed sądem powszechnym, gdyż stronie niezadowolonej z rozgraniczenia przysługuje skarga do takiego sądu i żądanie rozpoznania sprawy przez sąd cywilny. Skoro przepisy prawa nie dają Kolegium możliwości prawnej rozstrzygania sprawy rozgraniczeniowej to wniosek J. K. jako osoby niezadowolonej z rozgraniczenia nie mógł być przez Kolegium merytorycznie rozpatrzony, a to zmuszało Kolegium do wydania na podstawie art. 66 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /t.j. Dz. U. nr 98 z 2000 r., poz. 1071 ze zm./ postanowienia o uznaniu się za organ niewłaściwy do załatwienia sprawy J. K. Z postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2004 r. nie zgodziła się J. K. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżąca zaskarżając postanowienie wskazała, że domaga się rozpoznania ponownego swojej sprawy przez Sąd, gdyż w istocie nie wie jakich działek dotyczy postanowienie Kolegium, bowiem wszystkie działki będące przedmiotem jej sprawy zostały przez organy błędnie wykazane, a postępowanie rozgraniczeniowe, w którego wyniku ustalono przebieg granicy jej nieruchomości, przeprowadzono z naruszeniem prawa, zwłaszcza błędnie ustalono przebieg granicy. W skardze strona nie sformułowała wniosków co do sposobu rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odpowiadając na skargę wniosło o oddalenie skargi przywołując argumentację jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Istotą kontroli sądowej sprawowanej nad administracją publiczną jest badanie zgodności działań administracji z przepisami prawa. Tak ustalony zakres kontroli wynika wprost z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270/, dalej: prawo o p.s.a. Kontrolując zaskarżone postanowienie w takim zakresie Sąd stwierdza, że nie narusza ono prawa w taki sposób, aby musiało być usunięte z obrotu prawnego. Sąd na podstawie art. 134 § 1 prawa o p.s.a. kontrolując zaskarżone rozstrzygnięcie nie jest związany zarzutami skargi, jej podstawą prawną, ani wnioskami formułowanymi przez stronę skarżącą. Treść tego przepisu oznacza, że Sąd z urzędu jest zobowiązany wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, nawet te, których strona w skardze nie podniosła. W zaskarżonej sprawie analiza skarżonego postanowienia prowadzi do wniosku, że Kolegium uznając się za organ niewłaściwy do załatwienia wniosku skarżącej działało zgodnie z prawem. Z treści skargi i innych pism kierowanych do Kolegium przez skarżącą wynika, że domaga się ona merytorycznego rozpoznania sprawy rozgraniczenia jej nieruchomości z nieruchomością sąsiadującą. Rozgraniczenie, z którego skarżąca jest niezadowolona dokonane zostało decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2003 r.,[...]. W decyzji tej strona został pouczona o dalszej drodze prawnej, w sytuacji gdyby nie była zadowolona z rozgraniczenia. Organ rozgraniczający poprawnie wskazał, że w takich przypadkach należy występować z żądaniem skierowania sprawy do sądu powszechnego, gdyż tylko ten może rozstrzygać spory powstałe na tle rozgraniczenia. Mimo takiego pouczenia skarżąca wystąpiła z wnioskiem o merytoryczną ocenę rozgraniczenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Rozpatrując sprawę organ ten poprawnie uznał się za niewłaściwy do załatwienia wniosku /sprawy/ skarżącej. Obowiązujące prawo nie daje podstaw do orzekania w formie decyzji w sprawach o rozgraniczenie, zatem skarżąca w sposób niezasadny domagała się od Kolegium rozstrzygnięcia merytorycznego o rozgraniczeniu. Również sądy administracyjne nie są kompetentne, aby orzekać o żądaniach skarżącej, które odnoszą się do ustalenia przebiegu granicy na skutek rozgraniczenia. Sąd orzekając na skutek skargi J. K. zbadał tylko, czy zaskarżone postanowienie znajduje oparcie w przepisach prawa. Nie czynił natomiast przedmiotem rozważań argumentów merytorycznych podnoszonych w skardze. Mając na uwadze powyższe Sąd skargę oddalił, przyjmując że w świetle obowiązującego porządku prawnego nie może ona zostać uwzględniona, stosownie do treści art. 151 prawa o p.s.a.