II SA/Rz 565/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Śliwa /spr./ Sędziowie WSA Robert Sawuła NSA Małgorzata Wolska Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. M. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania - postanawia - umorzyć postępowanie sądowe. Komendant Wojewódzki Policji postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008r. Nr [...] znak: [...] działając na podstawie art. 135k ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2007r. Nr 43 poz. 277) odmówił przyjęcia odwołania A. M. od orzeczenia Nr [...] Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] maja 2008r. ze względu na to, że odwołanie to wniesione zostało po terminie. W uzasadnieniu podniósł, iż postanowieniem Nr [...] z dnia [...] kwietna 2008r. Komendant Miejski Policji wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko mł. asp. A. M. – pomocnikowi Dyżurnego Zespołu Dyżurnych Komisariatu Policji Komendy Miejskiej Policji. Postępowanie to zakończyło się wydaniem przez Komendanta Miejskiego Policji wskazanego na wstępie orzeczenia Nr [...], w którym uznano A. M. za winnego popełnienia zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych szczegółowo opisanych w pkt 1 – 3 orzeczenia i wymierzono równocześnie – na podstawie art. 134 pkt 1 ustawy o Policji - karę dyscyplinarną nagany. Tym samym orzeczeniem wyżej wymieniony został uniewinniony od popełnienia przewinień dyscyplinarnych wskazanych w pkt 4-6 orzeczenia. Od powyższego orzeczenia odwołanie, opatrzone datą 10 czerwca 2008r., złożył A. M., wnosząc o jego uchylenie w zakresie uznania winnym wskazanych w nim przewinień dyscyplinarnych i uniewinnienie od tych przewinień. Wpływ powyższego odwołania w Komendzie Miejskiej Policji odnotowano dnia 11 czerwca 2008r., na co wskazuje stosowna pieczęć. Motywując rozstrzygnięcie (z dnia [...] czerwca 2008r.), Komendant Wojewódzki Policji wskazał na art. 135k ust. 1, 2 i 3 ustawy o Policji, w świetle których od wydanego w postępowaniu dyscyplinarnym w pierwszej instancji orzeczenia przysługuje obwinionemu odwołanie, które składa się w terminie 7 dni od daty doręczenia tegoż orzeczenia do wyższego przełożonego dyscyplinarnego za pośrednictwem przełożonego dyscyplinarnego, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji. Konsekwencją złożenia odwołania po upływie wskazanego wyżej terminu jest odmowa przyjęcia tego środka zaskarżenia. Zdaniem organu drugoinstancyjnego, odwołanie A. M. wniesiono bez dotrzymania siedmiodniowego terminu z art. 135k ust. 1 ustawy o Policji. Orzeczenie organu I instancji doręczono bowiem obwinionemu w dniu 3 czerwca 2008r. (wraz z pouczeniem o sposobie i terminie zaskarżenia), zaś odwołanie złożono dnia 11 czerwca 2008r. A. M. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] czerwca 2008r., wnosząc o jego uchylenie i zarzucając niesłuszne przyjęcie, iż jego odwołanie od orzeczenia Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] maja 2008r. złożono po upływie terminu do dokonania tej czynności. Na poparcie swojego stanowiska wskazał na kopię odwołania z oznaczoną datą wpływu do Komendy Miejskiej Policji - 10 czerwca 2008r. Odpowiadając na skargę Komendant Wojewódzki Policji uznał ją za uzasadnioną w całości, zwracając uwagę, iż oznaczenie na zalegającym w aktach sprawy odwołaniu A. M. jako daty jego wpływu dnia 11 czerwca 2008r. nastąpiło omyłkowo, na skutek nieprawidłowego zastosowania przez pracownika Komendy Miejskiej Policji Instrukcji Kancelaryjnej Komendanta Miejskiego Policji (decyzja Nr [...]). Organ podkreślił, iż w związku z powyższym – w oparciu o art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - w dniu [...] sierpnia 2008r. wydał decyzję znak: [...], którą uchylił swoje postanowienie Nr [...] z dnia [...] czerwca 2008r. Wojewódzki sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U> Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości, do dnia rozpoczęcia rozprawy. Powyższy przepis reguluję instytucję tzw. autokontroli, której celem jest umożliwienie organowi administracji publicznej ponownej weryfikacji własnego działania lub też jego braku, bez konieczności angażowania sądu administracyjnego w ocenę jego zgodności z prawem. W niniejszej sprawie zaistniała sytuacja określona w powołanym art. 54 § 3 P.p.s.a., bowiem Komendant Wojewódzki Policji działając w oparciu o ten właśnie przepis, decyzją z dnia [...] sierpnia 2008r. znak: [...] uchylił swoje postanowienie nr [...] z dnia [...] czerwca 2008r., które stanowi przedmiot skargi A. M. Powyższe skutkuje zaś koniecznością umorzenia postępowania sądowego, wobec jego bezprzedmiotowości. Stanowi o tym art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. wedle którego sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1 i 2 wskazanego paragrafu (w razie skutecznego cofnięcia skargi –pkt 1, w razie śmierci strony, jeśli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków związanych ściśle z osobą zmarłego – pkt 2). Bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego "z innych przyczyn" w rozumieniu cytowanego wyżej art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a występuje m. in. wówczas, kiedy w toku tego postępowania, a przed wydaniem wyroku, przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Taka sytuacja zaistnieje w szczególności, kiedy zaskarżona decyzja zostanie pozbawiona bytu prawnego w rezultacie skorzystania przez organ, którego akt został zaskarżony, z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 P.p.s.a (tak np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2006 r. II SA/Wa 191/2006). Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 3 w zw. z art. 54 § 3 P.p.s.a.