II SA/Rz 568/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak Sędziowie NSA Małgorzata Wolska NSA Stanisław Śliwa /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2019 r. sprawy ze skargi W. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zobowiązania właściciela gruntu do przywrócenia stanu poprzedniego na gruncie lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom -skargę oddala- Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO) z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] utrzymująca w mocy – na skutek odwołania W. D. i R. D. – decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zobowiązania właściciela gruntu do przywrócenia stanu poprzedniego na gruncie czy też wykonania urządzeń zapobiegającym szkodom, w podstawie prawnej powołująca art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), zwanej w dalszej części "K.p.a." oraz art. 29 ust. 1, ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1121 ze zm.), określanej następnie jako "P.w.". Prowadząc postępowanie na wniosek W. D. i R. D. Burmistrz [...] zakończył je decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] o odmowie zobowiązania właściciela gruntu tj. działki nr 160/1 – Gminy Miasta [...] [w trwałym zarządzie Miejskiego Zarządu Dróg (MZD) w [...]] do przywrócenia stanu poprzedniego na gruncie czy też wykonania urządzeń zapobiegającym szkodom. Rozstrzygnięcie to, na skutek odwołania W. D. i R. D., zostało uchylone, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia decyzją SKO z dnia [...] marca 2015 r. nr [...]. Kolegium zwróciło uwagę na brak ustalenia istotnych dla sprawy faktów. Wskazało na nienależyte przeprowadzenie środka dowodowego w postaci oględzin, których celem jest naoczne stwierdzenie stanu faktycznego panującego na gruncie. Zdaniem SKO, organ I instancji oparł swoje stwierdzenia co do faktu braku zmiany stanu wody na gruncie na oświadczeniach samego zainteresowanego tj. MZD w [...] co do realizacji inwestycji drogowej zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym. Ponadto, powierzchownie potraktował kwestię ewentualnych szkód. Zasadne jest także, w ocenie organu II instancji, powołanie w sprawie biegłego – specjalisty z zakresu hydrologii. Po przeprowadzeniu ponownego postępowania Burmistrz [...] po raz kolejny, decyzją z dnia [...] listopada 2018 r., odmówił zobowiązania właściciela gruntu – dz. nr 160/1 do przywrócenia stanu poprzedniego na gruncie czy też wykonania urządzeń zapobiegających szkodom. Organ wskazał, że postępowanie zainicjował wniosek W. D. i R. D. z dnia 2 lipca 2013 r. o przywrócenie poprzednio występujących stosunków wodnych i wykonanie odpowiednich urządzeń, a to w związku z budową ul. S. i związaną z tym likwidacją rowu, co spowodowało spływ wody opadowej na teren należących do nich działek. Organ przeprowadził dowód z opinii biegłego, z którego wynikało, że teren działek stanowiących własność wnioskodawców tj. nr 157/2 (własność R. D.) oraz nr 160/2 i nr 159 (własność W. D.) przylega od strony południowo-zachodniej do ulicy S. Na działkach tych znajdują się budynki mieszkalne i budynki gospodarcze. Nieruchomości są uzbrojone (sieć kanalizacji sanitarnej, gazowej i wodociągowej). Brak jest natomiast kanalizacji deszczowej. Wody opadowe z powierzchni dachowych spływają na teren przyległy do budynków. Teren działek nr 159 oraz nr 157/2 jest terenem płaskim o nieznacznym nachyleniu w stronę północno-wschodnią. W odległości ok. 80-90 m od budynków mieszkalnych na przedmiotowych działkach przebiega rów otwarty ze spadkiem w stronę południowo-wschodnią. Część działek jest pokryta powierzchnią szczelną jak podjazdy do ulicy, miejsca postojowe dla pojazdów. Teren działek jest położony niżej od ulicy S. średnio o ok. 0,40 m. Biegły stwierdził, że w związku z realizacją inwestycji pn. "Rozbudowa ulicy S." przez Gminę Miasto [...] na dz. nr 160/1 – ul. S. na odcinku wzdłuż działek nr 160/2,159 i 157/2 nastąpiła zmiana sposobu odwodnienia ulicy. Przed inwestycją wzdłuż ulicy przebiegał rów otwarty. W ramach inwestycji wykonano zaś kanalizację deszczową, która zbiera wody opadowe z nawierzchni ulicy. Na przedmiotowym odcinku ulicy wykonano odwodnienie w formie wpustów ulicznych w ilości czterech sztuk. Wzdłuż ulicy wybudowano chodnik asfaltowy ze spadkiem w stronę ulicy. W miejsce rowu otwartego wybudowano drenaż odwadniający Ø=110 mm. Drenaż odprowadza wody gruntowe. Działki nr 160/2 i 159 oddzielone są od ulicy ogrodzeniem posadowionym na fundamencie o wysokości 0,45 m ponad przyległy teren. Analizując przesłanki wydania decyzji w oparciu o art. 29 ust. 3 P.w. Burmistrz [....] stwierdził, że nie zostały one w warunkach sprawy spełnione. Zaistniała zmiana stanu wody na gruncie - polegająca na podniesieniu jezdni ulicy S., wybudowaniu kanalizacji deszczowej w ulicy, likwidacji rowu przydrożnego na długości ok. 77 m, wykonaniu drenażu odwadniającego na długości ok. 100 m - nie spowodowała szkód na przyległych działkach sąsiednich tj. nr 157/2, nr 159 i nr 160/2, bowiem nie są one na skutek powyższych prac zalewane. Zdaniem organu, zgłaszane przez wnioskodawców kwestie okresowego pojawiania się wody w piwnicach należących do nich budynków nie są związane z sąsiedztwem ulicy S. Wody gruntowe z pasa drogowego są bowiem przechwytywane przez drenaż odwadniający. Ponadto, posesje nr 11 i nr 11a nie są uzbrojone w kanalizację deszczową, a przedmiotowe piwnice położone są w odległości odpowiednio ok. 20m i 16 m od ulicy S. W. D. i R. D. wnieśli wspólne odwołanie od decyzji Burmistrza [...]. Zarzucili, że organ oparł się na niepełnej i niejasnej opinii, która nie została oceniona pod względem rzetelności, zupełności i logiczności w zakresie jej twierdzeń i wniosków. Odwołanie stawia także zarzut przeprowadzenia oględzin z udziałem biegłego w terminie, który nie odpowiadał celowi, w jakim dowody te miały być przeprowadzone (okres panującej suszy). Odwołujący się podnieśli, że na granicy pomiędzy ich gruntami a ul. S. nie znajdują się studzienki kanalizacji deszczowej, które mogłyby spełniać zadanie takie, jak poprzednio istniejący rów. SKO nie uwzględniło powyższego środka zaskarżenia i decyzją z dnia [...] marca 2019 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie Burmistrza z dnia [...] listopada 2018 r. Organ II instancji stwierdził, że z mającego w sprawie zastosowanie art. 29 ust. 3 P.w. wynika, że wydanie na jego podstawie decyzji nakazującej właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegającym szkodom wymaga uprzedniego wykazania, że właściciel gruntu istotnie zmienił stan wód na gruncie, a nadto, że zmiana ta szkodliwie wpływa na grunty sąsiednie. W ocenie Kolegium, Burmistrz w uzasadnieniu swojej decyzji przywołał przekonującą argumentację, opartą głównie o opinię biegłego S. N.. SKO oceniło przedmiotową opinię jako wiarygodną, rzetelną, zupełną i logiczną. Kolegium podzieliło pogląd Burmistrza, że wprawdzie na skutek dokonanej przez Gminę Miasto [...] inwestycji doszło do zmiany ukształtowania terenu ulicy S. oraz zmiany warunków spływu wód opadowych, jednakże nie miały one szkodliwego wpływu na stosunki wodne i warunki gruntowo-wodne w obrębie spornych działek. Zdaniem SKO, art. 29 ust. 3 P.w. nie obliguje organu administracji publicznej do badania wszelkich przyczyn negatywnego spływu wód na terenie nieruchomości sąsiedniej, lecz zobowiązuje do zbadania, czy spływ ten pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z działaniem konkretnego właściciela innej działki. Ze względu na fakt, że związku takiego w niniejszej sprawie nie wykazano, nie zaistniały podstawy do wydania decyzji, o której mowa w powołanym art. 29 ust. 3 P.w. W. D. i R. D. zaskarżyli decyzję SKO do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, jak też o zasądzenie kosztów postępowania. Skarga podnosi argumenty tożsame z tymi przedstawionymi uprzednio w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Postanowieniem z dnia 12 czerwca 2019 r. Sąd odrzucił skargę R. D. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Decyzje administracyjne stanowią jeden z przedmiotów kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny, a to z mocy art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Kryterium tej kontroli to zgodność decyzji z prawem, o czym stanowi z kolei art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.). Stwierdzenie przez sąd uchybień wskazanych w art. 145 § 1 pkt 1, pkt 2 P.p.s.a. obliguje do usunięcia decyzji z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie jej nieważności bądź uchylenie (w obydwu przypadkach w całości lub części). Bezzasadność skargi skutkuje z kolei jej oddaleniem na podstawie art. 151 P.p.s.a. W niniejszej sprawie Sąd analizował postępowanie administracyjne prowadzone w trybie art. 29 ustawy Prawo wodne i kończącą go decyzję SKO utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza [...] o odmowie zobowiązania właściciela działki nr 160/1 w Rzeszowie tj. Gminy Miasta [...] do przywrócenia stanu poprzedniego na gruncie bądź wykonania urządzeń zapobiegających szkodom. Postępowanie to wszczęte zostało na wniosek W. D. i R. D. zgłaszających pojawienie się wód opadowych na należących do nich działkach i podtapianie fundamentów budynków usytuowanych na tych działkach jako skutek likwidacji rowu w związku z rozbudową ul. S. w R. Pierwotna odmowna decyzja Burmistrza [...] (z [...] czerwca 2014r.) została uchylona decyzją organu odwoławczego z dnia [...] marca 2015 r. wobec stwierdzenia braku ustalenia wszystkich istotnych w sprawie faktów, a wynikających z treści mającego w sprawie zastosowanie art. 29 ust. 3 P.w. SKO zwróciło też uwagę na skomplikowany co do zasady charakter spraw w przedmiocie stosunków wodnych i zasugerowało zasięgnięcie opinii biegłego. Stosując się do zaleceń Kolegium, Burmistrz [...] uzupełnił postępowanie dowodowe w sprawie. W dniu 29 sierpnia 2018 r. przeprowadzona została bowiem rozprawa administracyjna, w której brał udział wyznaczony biegły S. N., natomiast dnia 12 września 2018 r. do Burmistrza [...] wpłynęła sporządzona przez tego biegłego opinia. W następstwie powyższego, decyzją z dnia [...] listopada 2018 r., Burmistrz [...] powtórnie odmówił zobowiązania właściciela działki nr 160/1 w Rzeszowie tj. Gminy Miasta [...] do przywrócenia stanu poprzedniego na gruncie bądź wykonania urządzeń zapobiegających szkodom, a rozstrzygnięcie to utrzymało w mocy Kolegium zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2019 r. W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że organ I instancji prawidłowo wziął w sprawie pod uwagę art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne z dnia 18 lipca 2001 r., a to z uwagi na brzmienie art. 545 ust. 4 nowej ustawy Prawo wodne tj. z dnia 20 lipca 2017r., który do tego rodzaju spraw jak niniejsza, wszczętych, a niezakończonych przed dniem wejścia w życie tego nowego aktu tzn. przed 1 stycznia 2018 r. nakazał stosowanie dotychczasowych przepisów. W świetle więc treści powołanego art. 29 ust. 3 P.w., jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom. Regulację powyższą poprzedza art. 29 ust. 1, kierujący do właściciela gruntu określone zakazy. Mianowicie, nie może on zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej, ani kierunku odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich (pkt 1), jak też odprowadzać wód oraz ścieków na grunty sąsiednie (pkt 2). Ponadto, na właścicielu gruntu ciąży obowiązek usunięcia przeszkód oraz zmian w odpływie wody, powstałych na jego gruncie wskutek przypadku lub działania osób trzecich, ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Z jednoznacznego brzmienia powołanego art. 29 ust. 3 P.w. wynika, że czynności organu prowadzącego postępowanie administracyjne w oparciu o to unormowanie winny dotyczyć ustalenia, czy właściciel gruntu dokonał zmiany stanu wody na gruncie, a jeśli tak, to czy zmiany te szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie. Konieczne jest zatem wyjaśnienie, czy w razie stwierdzenia zmiany stanu wody na gruncie oraz szkód na gruntach sąsiednich istnieje pomiędzy tymi dwoma elementami stanu faktycznego związek przyczynowo-skutkowy. Zaistnienie zaś określonych w art. 29 ust. 3 P.w. okoliczności stwarza po stronie organu obowiązek wydania nakazu, o którym mowa w tym przepisie. Decyzja wydawana w oparciu o powyższą regulację ma bowiem charakter rozstrzygnięcia związanego. Organ ma jedynie możliwość wyboru pomiędzy różnymi środkami ochrony poszkodowanego tj. może albo nakazać przywrócenie stanu poprzedniego albo też wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że ratio legis tego przepisu to wyeliminowanie szkodliwych zmian wprowadzonych na gruncie, a więc organ powinien nakazać taki sposób zapobieżenia szkodom, jaki w okolicznościach danej sprawy będzie najskuteczniejszy i najprostszy do wykonania [por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) w Lublinie z 22.01.2008 r. II SA/Lu 912/07]. Ponadto, w orzecznictwie tym zwraca się też uwagę, że postępowanie, którego rezultatem może być wydanie decyzji o nałożeniu jednego z dwóch wskazanych wyżej nakazów wymaga często wiedzy specjalistycznej, przekraczającej wiedzę wynikającą z doświadczenia życiowego organów administracji o właściwości ogólnej, co oznacza konieczność zasięgnięcia opinii biegłego z zakresu hydrologii, zawierającej ocenę zaistniałych na gruncie stosunków wodnych (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19.12.2012 r. II OSK 1538/11, wyrok WSA w Białymstoku z 21.02.2019 r. II SA/Bk 766/18). Mając więc na uwadze powyższą okoliczność, jak też zalecenia wynikające z kasacyjnej decyzji Kolegium z dnia [...] marca 2015 r. Burmistrz [...] przeprowadził dowód z opinii takiego specjalisty. Jej lektura nie pozostawia wątpliwości co do tego, że w związku z realizacją inwestycji w postaci rozbudowy ul. S. na działce nr 160/1 na odcinku wzdłuż działek nr 160/2 i 159 (własność W. D.) oraz działki nr 157/2 (własność R. D.) nastąpiła zmiana stosunków wodnych. Nastąpiło bowiem podniesienie nawierzchni przedmiotowej ulicy do 0,40 m przy południowej granicy działki nr 159. Wykonana została także kanalizacja deszczowa, której rolą jest zbieranie wód opadowych z nawierzchni ulicy. Na przedmiotowym odcinku ulicy wykonano odwodnienie w formie wpustów ulicznych w ilości czterech sztuk. Wzdłuż ulicy wybudowano chodnik asfaltowy ze spadkiem w stronę ulicy. Ponadto, w miejsce poprzednio istniejącego rowu otwartego o długości ok. 77 m wybudowano drenaż odwadniający o długości ok. 100 m, odprowadzający wody gruntowe. Ilość odprowadzanej wody powierzchniowej nie uległa zmianie. Równocześnie jednak opisane zmiany nie spowodowały szkód na sąsiednich wymienionych wyżej działkach należących do W. D. i R. D. Nawierzchnia ulicy i chodnika jest bowiem odwadniana przez kanalizację deszczową, natomiast pas gruntu między krawędzią chodnika i granicą pasa drogowego o szerokości 1,3 m odwadniany jest przez drenaż, którego oddziaływanie szersze jest niż wskazany odcinek gruntu. Działki wnioskodawców oddzielone są od pasa drogowego betonową podmurówką pod ogrodzenie, o wysokości ok. 0,45 m. Podmurówka ta wyklucza przepływ powierzchniowy wód z pasa drogowego na teren tych działek. W czasie oględzin nie stwierdzono wody w piwnicach. Do treści sporządzonej opinii W. D. i R. D. zgłosili swoje uwagi (w piśmie z dnia 28 września 2018 r.), na które odpowiedzi udzielił im biegły w opinii uzupełniającej z dnia 3 października 2018 r. W świetle art. 84 § 1 K.p.a., gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Z uwagi na brak wiedzy, z powodu którego przeprowadza się powyższy dowód organ nie ma możliwości wkraczania w merytoryczną treść sporządzonej opinii. Nie oznacza to jednocześnie, że powinien ją automatycznie w pełni zaaprobować. Jego zadaniem jest więc dokonać oceny tego dowodu pod względem formalnym, a zatem zbadać, czy biegły dostatecznie wyczerpująco odpowiedział na zadane mu pytania, czy zawarta w opinii konkluzja została wystarczająco uzasadniona, czy wywód biegłego nie zawiera niejasności i pomyłek. W razie zaś ewentualnych zarzutów stron, konieczne jest bądź uzupełnienie dotychczas sporządzonej opinii bądź zasięgnięcie dowodu z opinii innego biegłego. Rozpoznające niniejszą sprawę organy opinię S. N. i jej uzupełnienie uznały jako wiarygodne, rzetelne, zupełne i logiczne, a Sąd ocenę tę podziela. Biegły odpowiedział bowiem konkretnie i w sposób pełny na wszystkie pytania wynikające z zawartej z Gminą [...] umowy o dzieło dotyczącej opracowania opinii w sprawie. Analiza tych pytań i odpowiedzi skłania do wniosku, że przedmiotowa opinia sporządzona została poprawnie i brak jest okoliczności wskazujących na potrzebę jej zakwestionowania. Twierdzenia biegłego wyjaśniają w sposób zgodny z logiką kwestie stosunków wodnych w niniejszej sprawie. Tożsamą ocenę należy odnieść do uzupełniających stwierdzeń biegłego będących następstwem zarzutów stron, bowiem biegły odniósł się do nich w sposób przekonujący. Podkreślić należy, że biegły uczestniczył w rozprawie administracyjnej w dniu 29 sierpnia 2018 r., podczas której poczynił obserwacje potrzebne mu do zajęcia stanowiska w sprawie. W. D. i R. D. podnosząc określone zarzuty nie przedstawili natomiast żadnego kontrdowodu w stosunku do opinii, który podważałby wynikające z niej ustalenia czy też szczegółowej argumentacji w tym zakresie. Dlatego też podniesiony w skardze argument o niepełności i niejasności opinii należy uznać za zupełnie chybiony. Niezasadne jest też stwierdzenie skarżącej, iż organy nie dokonały oceny tej opinii pod względem rzetelności, zupełności i logiczności. Biegły w sposób jasny przedstawił, że zgłaszana szkoda w piwnicach budynków wnioskodawców nie ma związku z pracami wykonanymi przy ul. S., bowiem piwnice te są znacznie oddalone od tej ulicy tj. znajdują się w odległości 16 m i 20 m. Na działkach stron, na których znajdują się budynki mieszkalne i gospodarcze brak jest zaś kanalizacji deszczowej, a wody opadowe z powierzchni dachowych spływają na teren przyległy do tych obiektów i wnikają w grunt. To samo dotyczy topniejącego śniegu znajdującego się na tych nieruchomościach. Odnośnie zaś do zarzutu dotyczącego terminu przeprowadzenia oględzin stwierdzić należy, że biegły jako specjalista w swojej dziedzinie uznał, że wiedza uzyskana w trakcie takich oględzin jest wystarczająca do zajęcia stanowiska w istotnych dla sprawy kwestiach. Ze stwierdzeniem tym trudno polemizować. Uznając zatem opinię S. N. jako sporządzoną profesjonalnie, kompetentną i rzeczową słusznie rozpoznające sprawę organy uznały, że mogła ona stanowić wiarygodny dowód w sprawie, a w konsekwencji podstawę wydania decyzji o odmowie zobowiązania właściciela gruntu do przywrócenia stanu poprzedniego na gruncie czy wykonania urządzeń zapobiegającym szkodom. Skoro bowiem materiał dowodowy zebrany w sprawie, w szczególności zaś przedmiotowa opinia wykazał, że prace dokonane na działce nr 160/1 nie spowodowały szkód na gruntach sąsiednich tj. działkach nr 157/2, 159 i 160/2, to brak było podstaw do wydawania decyzji o wystosowaniu do właściciela działki nr 160/1 nakazu, o którym mowa w art. 29 ust. 3 P.w. Zakres postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez organy determinują zawsze określone unormowania materialnoprawne, mające w danej sprawie zastosowanie. W rozpoznawanej sprawie jest to art. 29 P.w. Jak już wyżej podniesiono, czynności właściciela gruntu, które powodują zmiany stanu wody na gruncie sąsiednim są zabronione tylko wtedy, jeśli przynoszą szkodę właścicielowi gruntu sąsiedniego. Przy czym – co słusznie podkreśliło SKO - powołany art. 29 P.w. nie nakłada na organ prowadzący postępowanie obowiązku ustalenia wszelkich przyczyn danego stanu wody na gruncie zgłaszającego roszczenie, ale nakazuje wyjaśnienie, czy powstałe szkody mogą być następstwem zmiany stanu wody na gruncie sąsiednim, co do którego zgłoszono roszczenie (tak wyrok WSA w Szczecinie z 27.07.2011 r. II SA/Sz 36/11). Brak więc stwierdzenia, że działania właściciela działki nr 160/1 szkodliwie oddziaływują na działki nr 157/2, 159 i 160/2 wykluczał decyzję zawierającą nakaz z art. 29 ust. 3 P.w. W stwierdzonych zatem w sprawie okolicznościach zasadne są wydane w niej rozstrzygnięcia organów obydwu instancji, co przesądzało o konieczności oddalenia skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a.