II SA/Rz 572/11

16 stycznia 2012 r. POSTANOWIENIE Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Referendarz sądowy Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2012 r., na posiedzeniu niejawnym wniosku W. W., o ustanowienie radcy prawnego z urzędu, w sprawie ze skargi wyżej wymienionego oraz M. W., na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, z dnia [...] maja 2011 r., nr [...], wydaną w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków, - postanawia – odmówić ustanowienia radcy prawnego z urzędu. W. W.(zwany dalej skarżącym) po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej WSA) wyroku z 30 listopada 2011 r., o sygn. II SA/Rz 572/11, zwrócił się o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego. Z treści wniosku PPF wynika, że wnioskodawca wraz żoną tworzy dwuosobowe gospodarstwo domowe. Podstawą utrzymania tych osób jest dochód z emerytury M. W. w kwocie 1477 zł oraz renta W. W. w wysokości 843 zł. Ponadto wnioskujący są właścicielami lokalu o pow. 141m² i ½ prawa własności działki o pow. 10,60 a. W uzasadnieniu wniosku nie wskazano wydatków, które mogłyby w istotny sposób zaciążyć na budżecie rodziny. Nie wspomniano także o tym, że wydatki te spowodują obniżenie poziomu życia rodziny wnioskującego o prawo pomocy. Skarżący opisał stan faktyczny sprawy oraz błędy, jakich miały jego zdaniem dopuścić się organ nadzoru geodezyjnego i kartograficznego. W końcowym zadaniu uzasadnienia podniesiono, że strona nie może znaleźć w miejscu swego zamieszkania adwokata, który mógłby podjąć się prowadzenia sprawy przed NSA. Stwierdzono, co następuje: Na wstępie wymaga wyjaśnienia, że skarżący wnosząc o ustanowienie radcy prawnego z urzędu, ubiega się o przyznanie prawa pomocy w częściowych granicach tej instytucji. Obejmują one pokrycie z budżetu państwa wynagrodzenia przysługującego fachowemu pełnomocnikowi. Wobec tego żądanie skarżącego w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu zostanie odniesione do treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej p.p.s.a.). W myśl tej regulacji, przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, jeżeli wnioskujący wykaże (udowodni), że poniesienie kosztów postępowania spowoduje uszczerbek w poziomie utrzymania koniecznego. W ten sposób, prawodawca stara się chronić podstawy zachowania minimalnej egzystencji osoby fizycznej. Skarżący z uzyskiwanych miesięcznych zasobów jest w stanie pokryć koszty wynagrodzenia radcowskiego. Dochody rodziny podzielone na liczbę członków gospodarstwa domowego dają kwotę oscylującą w granicach wynagrodzenia minimalnego. Wynagrodzenie z tytułu sporządzenia skargi kasacyjnej, nie jest na tyle wysokie, aby mogło zaciążyć negatywnie na poziomie bieżącego utrzymania. Należy wyraźnie zaznaczyć, iż ciężary z tym związane nie będą obciążać strony skarżącej, jeżeli skarga kasacyjna sporządzona w jej imieniu zostanie przez Naczelny Sąd Administracyjny uwzględniona. W takich okolicznościach, koszty zastępstwa pełnomocnika zostaną zasądzone na rzecz strony od organu administracji publicznej. Skarżący potwierdza swą zdolność do pokrycia wynagrodzenia radcowskiego bądź adwokackiego z posiadanego majątku, skoro stwierdza że żaden adwokat w miejscu jego zamieszkania czyli w K., nie zgadza się podjąć zastępstwa procesowego. Jest oczywistym, że strona może skorzystać z usług pomocy prawnej adwokatów czy radców prawnych np. z terenu R. Reasumując, ze względu na zasadę odpowiedzialności strony za koszty finansowe wszczętej sprawy oraz wyjątkowy charakter prawa pomocy, należy odmówić ustanowienia radcy prawnego z urzędu. Związane z tym koszty w sposób nieuzasadniony obciążyłyby budżet państwa. Niespełnienie warunków do uzyskania prawa pomocy, nakazuje rozstrzygnąć wniosek skarżącego na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. w sposób określony w treści sentencji niniejszego postanowienia.