II SA/Rz 574/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A S.A. Oddział w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2014 r., Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za usunięcie drzew i krzewów bez wymaganego zezwolenia w związku z wnioskiem strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez A S.A. Oddział w [...], utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] listopada 2013 r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie bez wymaganego zezwolenia 13 sztuk drzew oraz krzewów rosnących na działce nr 1303/7 poł. w obr. ew. L. gm. [...], w łącznej w wysokości 52 067,22 zł. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie A S.A. Oddział w [...], poza zarzutami odnoszącymi się do zaskarżonej decyzji, zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Strona skarżąca podała, że zapłata kary pieniężnej w nałożonej wysokości mogłaby spowodować poważną szkodę majątkową, wynikającą z faktu późniejszego uznania skargi za uzasadnioną. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji umożliwi obronę własnych interesów przez skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Artykuł 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej "P.p.s.a."), stanowi, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje, co do zasady, wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże po przekazaniu skargi zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku wykonania aktu lub czynności zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Jak wyżej wskazano sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 P.p.s.a., ale tylko wówczas jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków - przy czym ocena tych przesłanek pozostawiona jest uznaniu Sądu. Powyższe oznacza, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę. W przedmiotowej sprawie wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej, zgłoszony na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. dotyczy nałożonej kary pieniężnej z tytułu usunięcia drzew i krzewów bez wymaganego zezwolenia. Rozpoznając zatem wniosek w zakresie przesłanek określonych cyt. wyżej przepisem Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Domagając się wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 14.11.2006 r., sygn. akt II FZ 585/06). Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest jednakże wystarczający sam wniosek strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia te powinny być natomiast poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. J. P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188, postanowienie NSA z dnia 11.12.2008 r. sygn. akt I FZ 393/08 oraz postanowienie NSA z 30.11.2004 r., GZ 120/04, niepubl.). Wnioskodawca poza ogólnymi twierdzeniami, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie poważnej szkody majątkowej (wynikającej z faktu późniejszego uznania skargi za uzasadnioną) oraz że wstrzymanie wykonania decyzji umożliwi obronę własnych interesów, nie wykazał na czym konkretnie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków miałoby polegać. Samo powoływanie się na treść przepisu, nie poparte żadnymi dokumentami, ani dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej skarżącego nie może stanowić podstawy udzielenia ochrony tymczasowej. Skarżąca Spółka nie udokumentowała także w jaki sposób wykonania decyzji wpłynie na jej sytuację finansową. Wprawdzie art. 61 § 3 P.p.s.a. nakłada na stronę jedynie obowiązek uprawdopodobnienia, a nie udowodnienia przesłanek tam wskazanych, nie oznacza to jednak, że strona może poprzestać na ogólnych stwierdzeniach. Sąd nie może bowiem domniemywać, że wykonanie określonego w zaskarżonej decyzji obowiązku wiąże się z zainwestowaniem kwoty, która będzie dla Spółki znacząca, niezależnie od wysokości nałożonej kary. Równocześnie Sąd nadmienia, że brak przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie przesądza o losie skargi. Zaskarżona decyzja zostanie poddana odrębnemu badaniu pod kątem zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.