II SA/Rz 578/06

Dnia 1 marca 2007 r. r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Zarębska-Kobak Sędziowie NSA Stanisław Śliwa /spr./ AWSA Jolanta Ewa Wojtyna Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe - postanawia – umorzyć postępowanie sądowe. do postanowienia z dnia 1 marca 2007 r. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r., Nr [...] Komendant Wojewódzki Policji na podstawie art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. Nr 7, poz. 58 z 2002 r. ze zm.) oraz art.138 § 1 pkt 2 KPA po rozpatrzeniu odwołania nadkom. J. M., funkcjonariusza Komendy Miejskiej Policji od rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...].05.2003 r. Komendanta Miejskiego Policji w sprawie mianowania na stanowisko specjalisty referatu do walki z przestępczością przeciwko życiu i zdrowiu oraz mieniu sekcji kryminalnej KMP uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji podano, że Komendant Miejski Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2003 r., zwolnił nadkom. J. M. z dniem 30 kwietnia 2003 r. ze stanowiska zastępcy naczelnika sekcji kryminalnej, zaszeregowanego do grupy 10 i z dniem 1 maja 2003 r. mianował go na stanowisko specjalisty referatu do walki z przestępczością przeciwko życiu i zdrowiu oraz mieniu sekcji kryminalnej KMP w 8 grupie zaszeregowania utrzymując jednocześnie prawo policjanta do zachowania 11 grupy uposażenia zasadniczego wraz z odpowiadającym tej grupie zaszeregowania mnożnikiem kwoty bazowej w wysokości 1,40. Policjant zachował także prawo do stopnia etatowego podinspektora. Sprawa przeniesienia J. M. na inne stanowisko służbowe była przedmiotem kilkakrotnej kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Uchylając po raz kolejny decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji wydaną w przedmiotowej sprawie wyrokiem z dnia 20.12.2005 r., sygn. akt II SA/Rz 511/06 Sąd wskazał na konieczność wykonania wytycznych WSA zawartych w wyroku z dnia 31.01.2005 r., sygn. akt II SA/Rz 1011/04. Na podstawie zebranego materiału dowodowego należało dokonać oceny możliwości merytorycznego załatwienia sprawy, czy też wobec stwierdzenia przesłanek wykluczających takie orzekanie (art. 15 i 136 KPSA) należało wydać decyzję na podstawie art. 138 § 2 KPA, która będzie spełniała wymogi przewidziane w art. 107 6 3 KPA. Organ II instancji ponownie rozpatrując odwołanie od orzeczenia I instancji stwierdził, że z uwagi na fakt, iż Komendant Wojewódzki Policji nie może merytorycznie rozstrzygnąć co do stanowiska, jakie może zajmować J. M. w Komendzie Miejskiej Policji, gdyż zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji to Komendant Miejski Policji jest organem właściwym do zwolnienia wymienionego z zajmowanego stanowiska i mianowania na inne stanowisko służbowe, zgodnie z przywołanym przepisem sprawę pozostawił do decyzji temu organowi. Organ uznał, że zastosowanie art. 138 § 2 KPA prowadziłoby w swej istocie do ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ I instancji na bazie tych samych dokumentów, które były podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Z uwagi na to, że organ odwoławczy nie może dokonać zmiany stanowiska J. M. poprzez mianowanie na inne stanowisko służbowe, które zadowalałoby odwołującego się, jak również nie jest w stanie wskazać jakie inne dowody i materiały w sprawie należy zebrać (inne niż te, którymi dysponował sąd) Komendant uznał za zasadne uchylić decyzję i umorzyć postępowanie pierwszoinstancyjne. Takie rozstrzygnięcie - zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji - otworzy organowi I instancji drogę do prawidłowego uregulowania sprawy mianowania J. M. na inne stanowisko służbowe. Powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zaskarżył J. M. zarzucając jej naruszenie przepisów art. 138 § 2 pkt 2, art. 105 § 1, art. 7 i art. 77 KPA. W uzasadnieniu skargi wskazał, że w sprawie nie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania określona w art. 105 § 1 KPA, a także okoliczności uzasadniające twierdzenie o niepełnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy przez organ. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn, które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Pismem z dnia 14.02.2007 r. J. M. cofnął skargę. Analizując sprawę Sąd stwierdził, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się rozkaz personalny [...] z dnia [...].06.2006 r. Komendanta Miejskiego Policji zgodnie z którym J. M. z dniem 30.06.2006 r. został zwolniony z dotychczas zajmowanego stanowiska i mianowany z dniem 1.07.2006 r. na stanowisko eksperta Sekcji Kryminalnej KMP. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do przepisu art. 60 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W związku z cofnięciem skargi przez J. M., Sąd stwierdził, że czynność ta nie zmierza do obejścia prawa ani nie powoduje utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności (aczkolwiek prawidłowość rozstrzygnięcia budzi poważne wątpliwości), dlatego cofnięciem tym Sąd jest związany. W takiej sytuacji należało na podstawie przepisu art. 161 § 1 pkt 1 ppsa umorzyć postępowanie sądowe.