II SA/Rz 58/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Ewa Wojtyna po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2008 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. H. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] listopada 2007r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w związku z wykonywaniem przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia oraz w związku z wykonywaniem przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych - postanawia - odrzucić skargę. W dniu 24 grudnia 2007r. D. H. - prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...]- wniósł do tut. Sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] listopada 2007r., Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] września 2007r., Nr [...], która nakładała na wyżej wymienionego karę pieniężną w wysokości 2 000 zł (w związku z wykonywaniem przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia) oraz w wysokości 3 000 zł (w związku z wykonywaniem przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych). Skarga powyższa nie była opłacona, w związku z czym wezwano D. H. do uiszczenia kwoty 200 zł tytułem wpisu sądowego obowiązującego w przedmiotowej sprawie – w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 30 stycznia 2008r., na co wskazuje podpis dorosłego domownika – żony wyżej wymienionego - na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wskazanej korespondencji. Natomiast termin do jego wykonania upłynął wobec skarżącego bezskutecznie w dniu 6 lutego 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Warunkiem merytorycznego rozpoznania skargi złożonej do sądu administracyjnego jest jej opłacenie w prawidłowej wysokości, o czym mowa w art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., stanowiącym iż Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. Z kolei stosownie do § 3 powołanego przepisu w razie nieuiszczenia należnego wpisu, skarga podlega odrzuceniu. Uwzględniając powyższe Sąd uznał, iż D. H. nie wniósł skutecznie skargi do tut. Sądu. W terminie wskazanym w wezwaniu nie uiścił on bowiem stosownej kwoty, odpowiadającej wysokości wpisu w niniejszej sprawie. Dlatego też orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 220 § 1 i § 3 P.p.s.a.