II SA/Rz 581/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Sędzia NSA Małgorzata Wolska po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. C. na postanowienie Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia za bezzasadne - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę. Pismem z dnia 10 kwietnia 2015 r. K. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na postanowienie Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] lutego 2015 r. Nr [...] znak: [...], którym uznano zażalenie wyżej wymienionego na bezczynność i przewlekłość Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] w wydaniu żądanych materiałów i informacji publicznej oraz decyzji odmownej w ramach przepisów ustawy z dnia 6.09.2001 r. o dostępie do informacji publicznej, za bezzasadne. Skarżący zawnioskował o jego uchylenie, rozpoznanie wezwania do usunięcia naruszenie prawa przez organ I instancji w przedmiocie uzupełnienia protokołu z kontroli weterynaryjnej z dnia [...].10.2014 r. Zarzucił błędne ustalenie stanu formalno-prawnego oraz naruszenie prawa wynikającego z art. 7, art. 77, art. 107 i art. 10 i art. 37 K.p.a. oraz ustawy o dostępie do informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Lekarz Weterynarii w [...] wniósł o jej oddalenie. Podał, że wbrew zarzutom skargi K. C. jednoznacznie sformułował treść pisma z dnia [...] stycznia 2015 r. wskazując, że składa zażalenie na bezczynność i przewlekłość Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...]. Pismo to zostało skierowane do organu wyższego stopnia za pośrednictwem Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...]. W tym stanie prawnym i faktycznym prawidłowym było rozpatrzenie zażalenia i uznanie, że organ I instancji nie pozostawał w bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sprecyzowanie zakresu kontroli nastąpiło w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – zwana dalej w skrócie "P.p.s.a."). Stosownie do treści tego przepisu kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Nadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrole i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.) Zatem podstawową przesłanką dopuszczalności skargi jest wymóg, by zaskarżona forma działania administracji publicznej należała do kategorii takich aktów lub czynności, które są kontrolowane przez sądy administracyjne. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] lutego 2015 r., którym uznano zażalenie K. C. na bezczynność i przewlekłość Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] w wydaniu żądanych materiałów i informacji publicznej oraz decyzji odmownej w ramach ustawy z dnia 6.09.2001 r. o dostępie do informacji publicznej za bezzasadne. Stwierdzić bowiem należy, że zaskarżone postanowienie nie należy do żadnej z wymienionych wyżej form działania administracji publicznej, objętych kontrolą sądu administracyjnego, w szczególności nie jest postanowieniem wskazanym w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – zwana dalej w skrócie "K.p.a.") stronie w trakcie postępowania administracyjnego służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia w sytuacji, gdy właściwy w sprawie organ nie załatwi sprawy w terminie określonym przepisami K.p.a. oraz na przewlekłe prowadzenie sprawy, a jeżeli nie ma takiego organu – stronie służy wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Organ wyższego stopnia rozpatruje zażalenie w granicach określonych art. 37 § 2 k.p.a. Wynik postępowania wyjaśniającego determinuje dalsze czynności organu wyższego stopnia. W sytuacji, gdy zakończy się ono ustaleniem, że nie zachodzi stan niezałatwienia sprawy w terminie, organ wyższego stopnia ogranicza się w swoim rozstrzygnięciu tylko do uznania zażalenia za nieuzasadnione (bezzasadne). Przyjmuje się, że stosownie do treści art. 123 § 1 i 2 K.p.a. organ wyższego stopnia zajmuje stanowisko w sprawie w formie postanowienia. Na tak wydane stanowisko organu wyższego stopnia nie przysługuje zażalenie. Wyjaśnić także należy, że rozpoznanie zażalenia, o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a. następuje w drodze czynności nadzorczej, która niezależnie od tego, czy jest ujęta w formę postanowienia, nie może być zaskarżona do sądu administracyjnego. W konsekwencji stronie nie przysługuje prawo podważenia tego rozstrzygnięcia w trybie procesowym. Jest to uzasadnione tym, że niezależnie od pozytywnego lub negatywnego stanowiska organu wyższego stopnia, strona może wnieść skargę na bezczynność organu pierwszej instancji, która musi być poprzedzona złożeniem zażalenia w trybie art. 37 § 1 K.p.a. (wyrok NSA z dnia 23.04.2008 r., sygn. akt II OSK 560/08, wyrok NSA z dnia 12.04.2001 r., sygn. akt IV SA 1866/00, ONSA 2002 z. 4, p. 144, wyrok NSA z dnia 24.05.2001 r., sygn. akt IV SA 572/99, ONSA 2002 z. 3, p. 116). W orzecznictwie i piśmiennictwie utrwalił się pogląd, że złożenie zażalenia w trybie art. 37 § 1 K.p.a. jest warunkiem formalnym wniesienia przez osobę zainteresowaną skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie. NSA w postanowieniu z dnia 17.01.2006 r., sygn. akt OSK 306/05 (Lex nr 196463), stwierdził, że postanowienie wydane na podstawie art. 37 § 2 k.p.a. zaliczane jest do grupy postanowień wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczących poszczególnych kwestii wynikających w toku tego postępowania (incydentalnych) lecz nie rozstrzygających o istocie sprawy. Akt wydany na podstawie art. 37 § 2 K.p.a. (postanowienie) nie kończy zatem postępowania, nie rozstrzyga sprawy co do istoty, nie przysługuje też na nie zażalenie. Akt ten nie mieści się w kategorii postanowień o których mowa w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a., a więc nie przysługuje również na taki akt skarga do sądu administracyjnego. Nie mieści się ono również w kategorii aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 oraz pkt 3-8 P.p.s.a. W świetle powyższych rozważań należy uznać, że zaskarżone przez stronę postanowienie Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii nie podlega zaskarżeniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Z przedstawionych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. skargę jako niedopuszczalną odrzucił. Końcowo Sąd zauważa, że wobec odrzucenia skargi z uwagi na jej niedopuszczalność odstąpiono od wzywania skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi (tj. podpisu) i fiskalnych (tj. wpisu). Z treści samej skargi wynika, że nawet gdyby nie była obarczona ww. brakami to i tak podlegałaby odrzuceniu.