II SA/Rz 585/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jarosław Szaro, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska /spr./, Sędzia WSA Grzegorz Panek, Protokolant sekr. sąd. Karolina Gołąbek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi B. T. na decyzję Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Rzeszowie z dnia 7 marca 2025 r. w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej. 1) uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Rzeszowie z 24 grudnia 2024 r., 2) zasądza od Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Rzeszowie na rzecz skarżącej B. T. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. B. T.(dalej: Skarżąca/Wnioskodawczyni) poddała kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie decyzję Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Rzeszowie (dalej: Dyrektor SP ZOZ MSWiA) z 7 marca 2025 r., utrzymującą w mocy własną decyzję z 24 grudnia 2024 r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Z przedłożonych Sądowi akt sprawy wynikało, że Wnioskodawczyni zwróciła się do Dyrektora SP ZOZ MSWiA z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznych odnoszących się do postępowania o udzielenie zamówienia publicznego prowadzonego w trybie podstawowym bez negocjacji na "usługi w zakresie przygotowywania, dostarczania i rozwożenia posiłków" ogłoszonego w Biuletynie Zamówień Publicznych 27 czerwca 2024 r. pod nr 2024/BZP 00386478/01. Oczekiwała udostępnienia dowodów potwierdzających, czy usługi wskazane w wykazie stanowiącym załącznik nr 3 do Specyfikacji Warunków Zamówienia zostały wykonane należycie, zgodnie z pkt 10.6 SWZ, w postaci faktur za marzec, kwiecień i maj 2024 r., dokumentujących wykonanie przez wykonawcę usług na rzecz zamawiającego. W piśmie z 30 października 2024 r., któremu nadano bieg w trybie określonym w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902; dalej: "u.d.i.p."), zażądała udostępnienia wszystkich umów zawartych ze S. "[...]" sp. z o.o. z/s w R. wraz z fakturami przesłanymi przez tego wykonawcę w ramach tych umów oraz informacją, czy zostały opłacone w kwotach z nich wynikających. W piśmie z 12 listopada 2024 r. Wnioskodawczyni została poinformowana o przedłużeniu terminu rozpatrzenia wniosku. Natomiast decyzją z 24 grudnia 2024 r., utrzymaną w mocy decyzją z 7 marca 2025 r., Dyrektor SP ZOZ MSWiA odmówił Wnioskodawczyni udostępnienia żądanych informacji, powołując w podstawie prawnej rozstrzygnięcia przepisy art. 5 ust. 2, art. 17 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Uznał, że ich udostępnienie podlega ograniczeniu na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. ze względu na ochronę prywatności i tajemnicę przedsiębiorcy. Tajemnice takie podlegają ochronie w zakresie, w jakim ich ujawnienie mogłoby zagrażać lub naruszać interes indywidualnego przedsiębiorcy. Przedsiębiorca, który wystawił żądaną fakturę nie zrezygnował z prawa do ochrony tajemnicy swojego przedsiębiorstwa (tajemnicy przedsiębiorcy). W skardze wniesionej do tut. Sądu zaskarżonym decyzjom zarzucono naruszenie: 1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie,    pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa do informacji, 2) art. 61 ust. 1 i 3 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w jakim z przepisów tych wynikają zasady ograniczenia prawa do informacji, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieuzasadnionej odmowie udzielenia informacji, niespełniającej warunków proporcjonalności i konieczności dokonanego ograniczenia, nieznajdującej podstaw w potrzebie ochrony wartości prawnie chronionych wskazanych w art. 61 ust. 3 Konstytucji RP, 3) art. 5 ust. 2 w zw. z art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f) u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że prawo do informacji podlega ograniczeniu ze względu na ochronę tajemnicy przedsiębiorcy, poprzez błędne zastosowanie polegające na niepoprawnym przyjęciu, że udostępnienie żądanych informacji naruszyłoby tajemnicę przedsiębiorcy, 4) art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 1 i § 3 w zw. z art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej: k.p.a.) poprzez brak wyjaśnienia, w jaki sposób udostępnienie informacji o treści umowy zawartej z wykonawcą wybranym na podstawie ustawy - Prawo zamówień publicznych oraz faktury wystawione przez tego wykonawcę w ramach przedmiotowej umowy naruszałoby tajemnicę przedsiębiorcy - wykonawcy, co mogło spowodować błędne uznanie przez organ, że na skutek udostępnienia wnioskowanych informacji doszłoby do naruszenia tajemnicy przedsiębiorcy, domagając się uchylenia wydanych przez Dyrektora SP ZOZ MSWiA decyzji i orzeczenia o kosztach postępowania sądowego. Skarżąca podniosła, że ubiegała się o udostępnienie określonych dokumentów związanych z postępowaniem o udzielenie zamówienia publicznego. Ograniczenie przez Dyrektora SP ZOZ MSWiA prawa do informacji publicznej uznała za nieprawidłowe. Nie zostało bowiem wyjaśnione w decyzjach, dlaczego ujawnienie żądanych informacji miałoby naruszyć tajemnice przedsiębiorcy, w tym nie wykazano, aby te informacje miały rzeczywistą wartość gospodarczą. Zaznaczyła, że przedsiębiorca, podejmujący współpracę z podmiotem, który wykonuje zadania publiczne i dysponuje środkami publicznymi, ma lub powinien mieć świadomość, że działalność tego podmiotu podlega zasadzie jawności. Wbrew przyjętemu w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisku, że w przypadku realizacji zadań publicznych, gdzie wydatkowane są pieniądze publiczne, szczególnie w ramach zamówień publicznych, zarówno treść umów zawieranych z wykonawcami, jak i faktury wystawione w ramach tych umów, stanowią informacje publiczne. Żądane informacje nie zostały jej jednak udostępnione. W odpowiedzi na skargę Dyrektor SPZOZ MSWiA wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Zaskarżone decyzje wydano z naruszeniem przepisów w stopniu wymagającym od Sądu zastosowania środków prawnych określonych w przepisach art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: "p.p.s.a.") i ich uchylenia. Zostały bowiem wydane z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także wskutek błędnego zastosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Nie było sporne między stronami, że Dyrektor SP ZOZ MSWiA, choć nie jest organem władzy publicznej, to jednak jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Zarządzany przez niego podmiot wykonujący działalność leczniczą (samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej) wykonuje zadania publiczne w zakresie związanym z udzielaniem świadczeń zdrowotnych, a w ramach prowadzonej działalności leczniczej otrzymuje środki publiczne stanowiące majątek publiczny (majątek Skarbu Państwa); informacja o finansowaniu takich zadań publicznych mieści się w informacji o majątku publicznym, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Podmioty zobowiązane mają obowiązek udostępnić informację publiczną, o ile są w ich posiadaniu (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.) i o ile dane informacje mogą zostać zakwalifikowane jako informacje publiczne w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w drodze decyzji, do której stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 16 ust. 2 u.d.i.p.). Do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji [...] przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio (art. 17 ust. 1 u.d.i.p.). Wydanie decyzji wymaga jednak uprzedniego ustalenia, czy spełnione zostały warunki do udostępnienia informacji publicznej w zakresie określonym we wniosku, tak podmiotowe, jak i przedmiotowe. Gdyby natomiast żądana przez wnioskodawcę informacja nie miała charakteru informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., wówczas za wystarczające uznaje się powiadomienie o tym wnioskodawcy w formie czynności materialno-technicznej. Zgłoszenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie powoduje automatycznej jego realizacji. Adresat wniosku obowiązany jest poddać go weryfikacji pod względem podmiotowym (podmiotu zobowiązanego) i przedmiotowym (charakteru informacji), a ponadto weryfikacji przesłanek ograniczających dostępność informacji, bo choć jest to prawo gwarantowane w art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, to jednak może ono podlegać ograniczeniom. Jak wynika z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP, może to nastąpić ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Takie ograniczenia przewidziano m.in. w przepisach art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p., z których wynika, że (ust. 1) prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, a także (ust. 2) ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy (...). Jako wyjątek od zasady jawności informacji publicznej regulacje te należy stosować z dużą dozą skrupulatności. Ustalenie, że odnośnie do danej informacji publicznej należy zastosować regulacje z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. wymaga od podmiotu zobowiązanego wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p., która powinna spełniać wymagania określone w przepisach art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Od momentu, kiedy podmiot zobowiązany podejmuje zamiar wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, obowiązany jest bowiem stosować odpowiednie standardy wynikające z procedury administracyjnej określone w k.p.a., choćby nie był organem władzy publicznej. Od tego momentu postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej traci swój odformalizowany charakter. W przekonaniu Sądu, wskazane przez Dyrektora SP ZOZ MSWiA powody nie mogły stanowić dostatecznej podstawy uzasadnienia dla wydanych decyzji. Przede wszystkim nie zawarto w nich, jak jest to wymagane na gruncie przepisów art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a., przekonującej argumentacji, uwzględniającej wymagania wynikające z takich regulacji kodeksowych, jak zasada przekonywania (art. 11 k.p.a.), prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie (art. 8 § 1 k.p.a.), dwuinstancyjność postępowania (art. 15 k.p.a. w zw. z art. 17 ust. 1 i 2 oraz art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) oraz wymóg wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.). W myśl art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W przedłożonych Sądowi materiałach z postępowania przedsądowego nie zamieszczono jakiegokolwiek dokumentu (dowodu), który pozwoliłby na zweryfikowanie (ocenę zgodności z prawem) zajętego przez Dyrektora SP ZOZ MSWiA stanowiska, że żądane przez Skarżącą informacje podlegają wyłączeniu z udostępnienia w trybie u.d.i.p. z uwagi na objęcie ich przez przedsiębiorcę poufnością. Skoro sporne dokumenty miały zostać wykreowane przez podmioty korporacyjne (SP ZOZ i spółkę prawa handlowego), to oczywiste jest, że powodem odmowy udostępnienia informacji publicznej nie mogła być ta część przepisu art. 5 ust. 2 u.d.i.p., która odwołuje się do prywatności osób fizycznych. W okolicznościach sprawy zastosowanie znaleźć mogłaby co najwyżej część regulacji dotycząca tajemnicy przedsiębiorstwa, ale w tej kwestii nie poczyniono i nie zaprezentowano żadnych ustaleń faktycznych, przez co zastosowanie tego przepisu okazało się co najmniej przedwczesne, gdyż pozbawione jest podstawy faktycznej. Nie może natomiast ulegać wątpliwości, że Dyrektor SP ZOZ MSWiA nie jest właściwym podmiotem do ochrony określonych dokumentów z powołaniem się na tajemnicę przedsiębiorstwa, jeżeli stosownych zabiegów w tym obszarze nie podjął sam przedsiębiorca. Za niewystarczające do wydania decyzji z powołaniem się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p. uznać należy jedynie zdawkowe oświadczenie o istnieniu takiej tajemnicy. Konieczne jest wskazanie konkretnej podstawy faktycznej, a więc zarówno charakteru danych objętych tajemnicą, jak i zabiegów podjętych przez przedsiębiorcę w celu zachowania ich w poufności. Wskazać przy tym należy, że sama formalnie wyrażona wola przedsiębiorcy nie stanowi wystarczającej podstawy do utajnienia określonej informacji publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. I OSK 1939/15). Słusznie zwrócono uwagę w kontrolowanych decyzjach, że użyte w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. wyrażenie "tajemnica przedsiębiorcy" należy utożsamiać z pojęciem "tajemnica przedsiębiorstwa", które zostało zdefiniowane w art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2022 r. poz. 1233; por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. I OSK 2347/15, III OSK 1385/22 i III OSK 1271/22). Regulacje te zostały jednak przez Dyrektora SP ZOZ MSWiA wadliwie zinterpretowane i zastosowane. Przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności. Brak spełnienia choćby jednej ze wskazanych przesłanek dyskwalifikuje daną informację jako tajemnicę przedsiębiorstwa. Odmowa udostępnienia informacji publicznej z powołaniem się na przesłankę z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. wymaga więc wykazania przez podmiot zobowiązany, że określone dane obiektywnie stanowią dane "techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą" oraz że przedsiębiorca odnośnie do takich danych faktycznie "podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności" (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. I OSK 1939/15, I OSK 2347/15, III OSK 5167/21, III OSK 716/22, III OSK 1271/22, III OSK 954/24). Ocena tego rodzaju informacji powinna być dokonana i przedstawiona w uzasadnieniu decyzji w sposób umożliwiający kontrolę stanowiska przez sąd administracyjny. W kontrolowanych decyzjach wymagań tych nie dopełniono. W uzasadnieniach kontrolowanych decyzji próżno szukać wskazania, że odnośnie do żądanych przez Skarżącą informacji (umowy zawartej z wymienionym kontrahentem, wystawionych przez niego na rzecz podmiotu leczniczego faktur ze wskazaniem, czy zostały opłacone) wymieniony we wniosku kontrahent podmiotu leczniczego nie wyraził zgody na ich udostępnienie z powołaniem się na tajemnicę przedsiębiorstwa i jakie podjął działania mające na celu objęcie ww. danych taką tajemnicą. Nie wyjaśniono również, czy żądane przez Skarżącą informacje z takiej ochrony mogą w ogóle korzystać, zwłaszcza jeżeli uwzględnić, że samo zamówienie na usługi, których wykonanie ma dokumentować sporna umowa i faktury, miało zostać zrealizowane w trybie ustawy o zamówieniach publicznych, w wyniku czego musiała zostać zawarta umowa w sprawie zamówienia publicznego. W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się zaś, że umowy zawierane w trybie realizacji zamówienia publicznego podlegają udostępnieniu w trybie u.d.i.p. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. III OSK 1375/21). Za podlegające udostępnieniu w tym trybie uznaje się także faktury stanowiące podstawę wypłaty należności ze środków publicznych, bo chociaż nie zostały wytworzone przez podmiot zobowiązany, to jednak się do niego bezpośrednio odnoszą, stanowiąc podstawę do zmniejszania jego aktywów (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. I OSK 2157/11, III OSK 2998/23); ma to oczywiście istotne znaczenie w sytuacji, gdy związane jest z realizacją zadania publicznego. Takie samo stanowisko należy wyrazić odnośnie do informacji o opłaceniu faktury, jeżeli czynność ta łączy się bezpośrednio z dyspozycją środkami pieniężnymi pochodzący ze źródeł publicznych, ponieważ świadczy o rozporządzeniu tymi środkami. Jednak, jak już wskazano wyżej, w uzasadnieniach decyzji nie zaprezentowano jakichkolwiek wyników analizy charakteru żądanych przez Skarżącą informacji, ani tego, że spełniają one kryteria do uznania ich za tajemnicę przedsiębiorstwa oraz że kontrahent podmiotu leczniczego podjął, prawnie dopuszczalne i skuteczne starania, w celu zachowania pewnych danych poufnymi na podstawie art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji albo art. 18 ust. 3 Prawa zamówień publicznych. Należy również zauważyć, że rozpoznając wniosek Skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy Dyrektor SP ZOZ MSWiA nie zrealizował wymagań wynikających z zasady dwuinstancyjności postępowania. Wynik wykładni przepisów art. 15 k.p.a., art. 17 ust. 1 i 2 u.d.i.p. oraz art. 16 ust. 1 u.d.i.p. wskazuje na konieczność ponownego (tj. po raz drugi) rozpatrzenia sprawy w pełnym zakresie, także wtedy, gdy strona skorzystała ze środka odwoławczego o charakterze niedewolutywnym w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, którego cechą charakterystyczną jest to, że podlega rozpoznaniu przez ten sam organ, który wydał już decyzję, a nie organ wyższego stopnia. Tymczasem w zaskarżonej decyzji z 7 marca 2025 r. powielono jedynie treść decyzji z 24 grudnia 2024 r., nie odnosząc się nawet do zarzutów i argumentacji Wnioskodawczyni zawartej we wniesionym środku zaskarżenia. W świetle powyższego zaskarżone decyzje Dyrektora SP ZOZ MSWiA, wydane na podstawie art. 5 ust. 2 i art. 17 ust. 1 oraz art. 16 ust. l i 2 u.d.i.p., podlegały uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 5 ust. 2 u.d.i.p., jako niezgodne z prawem, ponieważ stwierdzone naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy. Zaprezentowane w decyzjach uzasadnienie uniemożliwiało poznanie w sposób wyczerpujący motywów działania Dyrektora SP ZOZ MSWiA. Z uwagi na to, że nie wykazano dotychczas, aby żądane przez Skarżącą informacje stanowiły dane objęte tajemnicą przedsiębiorcy, Sąd uznał, że brak było podstaw do wydania z tej przyczyny decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej z powołaniem się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Wskazania co do ponownego rozpoznania sprawy wynikają wprost z powyższych rozważań Sądu i sprowadzają się do uwzględnienia uwag zaprezentowanych w uzasadnieniu. Przede wszystkim Dyrektor SP ZOZ MSWiA podda ocenie charakter żądanych przez Skarżącą dokumentów przez pryzmat art. 1 ust. 1 i 2 u.d.i.p. oraz zgromadzi i oceni dowody niezbędne do dokonania ustaleń faktycznych. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Złożyły się na nie: wpis od skargi (200 zł), wynagrodzenie pełnomocnika Skarżącej (480 zł), ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów (Dz. U. z 2023 r. poz. 1964) oraz opłata skarbowa od złożonego przez Skarżącą do akt sprawy sądowej dokumentu pełnomocnictwa (17 zł).