II SA/Rz 586/05

Syg. akt II SA/Rz 586/05 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 listopada 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa Sędziowie NSA Maria Zarębska-Kobak AWSA Jolanta Ewa Wojtyna/spr./ Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 7 listopada 2006 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami -skargę oddala- II SA/Rz 586/05 U z a s a d n i e n i e Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania M. J., decyzją z dnia [...] lutego 2005 roku [...] , utrzymał w mocy decyzję Starosty P. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2004 roku w przedmiocie skierowania na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Podstawę prawną decyzji stanowi przepis art. 138 § 1 pkt.1 k.p.a. w zw. z art. 122 ust.1 pkt.4ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym Dz. U. Nr 58 poz. 515 z 2003 roku. Z akt sprawy i uzasadnienia decyzji wynika, że Prokurator Rejonowy w P. wystąpił do Starosty P. z wnioskiem o skierowanie na badania lekarskie M. J. posiadającego prawo jazdy kat. BTA nr [...] wydane w dniu 20 stycznia 2003 roku. Wskazał , że analiza akt sprawy karnej przyniosła wątpliwości co do poczytalności osób podejrzanych, m.in. M. J. Starosta P. wydał decyzję o skierowaniu na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy z powodu informacji o zastrzeżeniach w stanie zdrowia mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdu. W odwołaniu , M. J. zarzucił, że decyzja nie uzasadnia przyczyny skierowania na badania i nie wskazuje, jakie zarzuty są mu stawiane. Zarzucił, że nie spowodował żadnego wypadku ,a stan jego zdrowia nie daje żadnych podstaw do kwestionowania uprawnień do prowadzenia pojazdów. SKO odpowiadając na zarzuty w uzasadnieniu decyzji wskazanej na wstępie, wskazało, że wobec odwołującego stwierdzono okoliczności uzasadniające przypuszczenie, że jego stan zdrowia budzi zastrzeżenia. W skardze do WSA M. J. zarzucił, że Prokuratura nie wskazała żadnych dowodów w sprawie. Skarżący nie przechodził badań psychiatrycznych, nie spowodował wypadku , a stan jego zdrowia nie daje żadnych podstaw do kwestionowania uprawnień do kierowania pojazdami. Prawo jazdy posiada od 12 kwietnia 1979 roku, a nie ,jak wskazano w decyzji -od 2003 roku. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko , wskazując, że podnoszone przez stronę zarzuty są nieuzasadnione i nie mają znaczenia dla prawidłowości postępowania, dlatego wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. nr 153 poz. 1269 z 2002 roku / sądy te sprawują w zakresie swej działalności kontrolę pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153 poz.1270 z 2002 roku / zwanej dalej P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy , których dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. W myśl przepisu art. 145 P.p.s.a.Sąd obowiązany jest do uchylenia decyzji lub stwierdzenia jej nieważności ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest naruszeniem prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub jeśli zachodzą przyczyny określone w przepisie art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Przedmiotem kontroli jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Starosty P. w przedmiocie skierowania skarżącego na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Zasady sprawdzania stanu zdrowia i predyspozycji psychicznych do kierowania pojazdami reguluje ustawa z dnia 20 czerwca 1997 roku – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98 poz. 602 z 1997 roku)w rozdziale 4, w art. 122 i nast., zwana dalej ustawą. Zgodnie z przepisem art. 122 ust. 4 tej ustawy badaniu lekarskiemu przeprowadzonemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Na podstawie przepisu art. 123 ustawy ,Minister Zdrowia wydał rozporządzenie z dnia 7 stycznia 2004 roku (Dz. U. Nr 2 poz. 15 z 2004 roku ) w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami. Rozporządzenie określa szczegółowe warunki i tryb kierowania na badania lekarskie , w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania m.in. pojazdami silnikowymi . Zgodnie z przepisem § 2 ust.5 rozporządzenia - starosta może kierować na badania lekarskie osobę, co do której powziął wiarygodną informację o zastrzeżeniach w stanie zdrowia tej osoby, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów. W rozpatrywanej sprawie – z wnioskiem o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie skierowania M. J. na badania lekarskie wystąpił do Starosty Przeworskiego Prokurator Rejonowy w P. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że analiza akt spraw karnych wykazała wątpliwości co do stanu zdrowia osób, których sprawy dotyczyły, w szczególności w aspekcie kwalifikacji zdrowotnych do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Prokurator zwrócił uwagę na fakt , że badania psychiatryczne przeprowadzone w toku postępowania karnego ujawniły u M. J. objawy początków osobowości charakteropatycznej manifestującej się nieznacznym stopniem osłabienia procesów poznawczych oraz trudnościami w kontroli emocji. W celu zapoznania się z aktami karnymi i okolicznościami dotyczącymi badań psychiatrycznych w sprawie karnej skarżącego oraz zasadnością skierowania informacji przez Prokuratora do Starosty P., Sąd zwrócił się do Sądu Rejonowego w P. Wydział II Karny , sygn. II K [...]. Opinia psychiatryczno – psychologiczna przeprowadzona na polecenie tego Sądu stwierdza u M. J. dyskretnie zaznaczone cechy zespołu psychoorganicznego z nastawieniem paranoidalnym i osłabione funkcje Centralnego Układu Nerwowego, co odbija się w osłabieniu kontroli emocji i popędów. W końcowych wnioskach opinia stwierdza, że w chwili czynu ,oskarżony miał w znacznym stopniu ograniczoną zdolność do rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania postępowaniem , co oznacza, że zachodzą warunki do zastosowania art. 31 § 2 k.k. Należy w tym miejscu stwierdzić, że oskarżony nie podważał powyższej opinii w postępowaniu karnym, a apelacja obrońcy M. J. od wyroku Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] pażdziernika 2001 roku zarzuca wprost, że wynik badań lekarskich oskarżonego ,u którego stwierdzono podstawy do zastosowania art. 31 § 2 winien rzutować na złagodzenie kary. Sąd nie podziela słuszności zarzutu skarżącego ,że prokurator nadużywa swoich uprawnień kierując do starosty powiadomienie o konieczności przeprowadzenia badań uprawniających do kierowania pojazdami na podstawie akt sprawy karnej. Przepis art. 31 § 2 k.k. stanowi ,że jeżeli w czasie popełnienia przestępstwa zdolność rozpoznania znaczenia czynu lub kierowania postępowaniem była w znacznym stopniu ograniczona, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary. Jeżeli w postępowaniu karnym opinia psychiatryczno – psychologiczna mogła mieć wpływ na złagodzenie kary, co skarżący uznał za korzystne dla siebie, nie kwestionując opinii, to nie może on w postępowaniu administracyjnym zarzucać ,że jego stan zdrowia nie dawał podstaw do wydania opinii , a prokurator nadużył swoich praw. Zgodnie z przepisem art. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 roku o prokuraturze (Dz. U. Nr 21 poz. 206 z 2002 roku),zadaniem prokuratury jest strzeżenie praworządności oraz czuwanie nad ściganiem przestępstw, a stosownie do przepisu art. 3 ust.8 swoje zadania prokuratorzy wykonują przez współdziałanie z organami państwowymi, państwowymi jednostkami organizacyjnymi organizacjami społecznymi w zapobieganiu przestępczości i innym naruszeniom prawa. Skoro Prokurator stwierdził okoliczności uzasadniające podejrzenie, że stan zdrowia skarżącego budzi wątpliwości , to jego obowiązkiem było skierowanie wniosku do Starosty o skierowanie na badania kontrolne, a decyzja Starosty znajduje uzasadnienie, bowiem niewątpliwie informacja uzyskana od Prokuratora jest informacją wiarygodną w rozumieniu przytoczonego wyżej przepisu § 2 ust.5 rozporządzenia, a sprawa dotyczy bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Wskazując na powyższe ,Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy orzekające w sprawie przepisów prawa , dlatego skargę oddalił w oparciu o przepis art. 151 P.p.s.a.