II SA/Rz 586/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Ewa Wojtyna po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2007r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. J. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2005r. Nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami - postanawia - odrzucić wniosek o przyznanie prawa pomocy. W dniu 7 listopada 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wydał wyrok, w którym oddalił skargę M. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2005r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2005r. nr [...] o skierowaniu wyżej wymienionego na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Odpis powyższego wyroku został doręczony skarżącemu w dniu 27 listopada 2006r. Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 28 grudnia 2007r. W związku ze złożeniem przez M. J. wniosku o sporządzenie uzasadnienia wskazanego wyroku, w dniu 14 listopada 2006r. skarżący wezwany został do uiszczenia kwoty 100 zł, z tytułem opłaty kancelaryjnej pobieranej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, M. J. złożył wniosek o zwolnienie go z tej opłaty. Wezwany następnie o złożenie tego wniosku na urzędowym formularzu, wyżej wymieniony rozszerzył jego żądanie poprzez wniesienie o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Zarządzeniem z dnia 15 stycznia 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, w osobie referendarza sądowego, pozostawił wniosek M. J. bez rozpoznania wobec niezłożenia przez wyżej wymienionego dodatkowego oświadczenia dotyczącego sytuacji rodzinnej, majątkowej i dochodów, o które uprzednio był wzywany. Zarządzenie to nie zostało zaskarżone. W związku z powyższym, w dniu 28 marca 2007r. skarżący ponownie wezwany został do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 zł za odpis wskazanego na wstępie wyroku tut. Sądu wraz z uzasadnieniem. W dniu 24 kwietnia 2007r. M. J. złożył kolejny wniosek o przyznanie mu prawa pomocy przez zwolnienie go z opłat sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 29 maja 2007r. wniosek ten został odrzucony jako niedopuszczalny. Natomiast w dniu 19 czerwca 2007r. tut. Sąd odrzucił wniosek M. J. o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od postanowienia tego Sądu z dnia 19 sierpnia 2005r., które zwalniało skarżącego od wpisu należnego od skargi w ½ części, zaś w pozostałym zakresie odmawiało przyznania prawa pomocy. Po rozpoznaniu zażalenia od wskazanego postanowienia (z 19 czerwca 2007r.) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił je jako nieuzasadnione (postanowienie z dnia 8 sierpnia 2007r., sygn. akt I OZ 612/07). W zaistniałej sytuacji, w dniu 28 września 2007r. skarżącego wezwano po raz kolejny o wpłacenie kwoty 100 zł, stanowiącej opłatę kancelaryjną za odpis wyroku tut. Sądu z dnia 7 listopada 2006r. Odpowiadając na wezwanie, M. J. zwrócił się z prośbą "o ostateczne zwolnienie z kosztów sądowych, w tym opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 zł" wskazując, iż nie jest w stanie jej uiścić, poza tym domaganie się tego rodzaju opłaty uważa za "utrudnianie mu obrony dobrego imienia". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zasadą obowiązującą na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego jest ponoszenie przez strony kosztów postępowania związanych z ich udziałem w sprawie. Wynika ona z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. W sytuacji jednak, gdy strona nie posiada wystarczających środków finansowych niezbędnych do obrony jej praw na drodze postępowania przed sądem administracyjnym, może ubiegać się o przyznanie jej pomocy od Państwa. Ustawodawca przyznając stronie taką możliwość, ustanowił jednocześnie granicę czasową, w jakiej można skutecznie zgłosić żądanie w tym zakresie. Granica ta została określona w przepisie art. 243 § 1 P.p.s.a., który stanowi, iż prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Oznacza to, że wniosek o przyznanie prawa pomocy jest dopuszczalny w każdym stadium postępowania sądowoadministracyjnego, aż do czasu zakończenia go prawomocnym wyrokiem. Stwierdzenie prawomocności orzeczenia kończącego postępowanie powoduje bowiem, że sprawa sądowoadministracyjna nie jest już sprawą rozpoznawaną przez sąd, a w konsekwencji nie jest też sprawą w toku. Mając powyższe rozważania na względzie, Sąd stwierdza, iż wniosek M. J. jest niedopuszczalny. Złożony bowiem został już po uprawomocnieniu się wyroku tut. Sądu z dnia 7 listopada 2006r. tj. po dniu 28 grudnia 2006r. Dlatego też orzeczono jak w sentencji po myśli art. 64 § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a.