II SA/Rz 588/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Ewa Partyka /spr./ Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Jolanta Ewa Wojtyna Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 listopada 2011 r. sprawy ze skargi H. S., D. S. i W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., zezwolenie nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących H. S., D. S. i W. S. solidarnie kwotę 757 zł /słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 588/11 U Z A S A D N I E N I E Przedmiotem skargi H. S., W. S. i D. S. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej jako SKO) z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., znak [...], nr [...] o zezwoleniu dla przedsiębiorcy "[...]" sp. z o.o. Spółki Komandytowej w P., na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości alkoholu powyżej 4,5 % do 18 % (z wyjątkiem piwa) z przeznaczeniem do spożycia poza miejscem sprzedaży w lokalu usytuowanym przy ul. M. w P. Jako podstawę prawną decyzji organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., określanej dalej jako k.p.a.) oraz art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473, ze zm. zwanej także dalej ustawą o w.t. i p.a). Z akt administracyjnych oraz decyzji wynika, że A. B. Prezes Zarządu Komplementariusza "[...] sp. z o. o. Spółka Komandytowa w dniu 10 czerwca 2010 r. wystąpił do Prezydenta Miasta [...] z prośbą o wydanie zezwolenia na prowadzenie sprzedaży napojów alkoholowych o zawartości alkoholu do 4,5 % oraz piwa, powyżej 4,5 % do 18 % (z wyjątkiem piwa), a także powyżej 18 % z przeznaczeniem do spożycia poza miejscem sprzedaży - w lokalu usytuowanym przy ul. M. w P. Z ustaleń organu wynika, że nieruchomość stanowiąca działkę nr 578 o pow. 0,0464 ha, zlokalizowana w P. przy ul. M., zabudowana budynkiem wielorodzinnym - stanowi współwłasność P. K., B. S., D. S. oraz W. i H. S. W wyniku przeprowadzonej w dniu 30 czerwca 2010 r. wizji lokalnej sklepu zlokalizowanego w P., przy ulicy M., stwierdzono, że zachowana jest odległość od miejsc chronionych (100 m), a przedsiębiorca prowadzi zarejestrowaną działalność gospodarczą, posiada zgodę organów sanitarnych na prowadzenie działalności związanej ze sprzedażą artykułów spożywczych obiekt, w którym prowadzona ma być sprzedaż, jest trwale związany z gruntem oraz przedsiębiorca posiada tytuł prawny do lokalu. Obecny w trakcie oględzin współwłaściciel W. S. nie wyraził zgody na prowadzenie w budynku wnioskowanej działalności. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] Gminna Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych pozytywnie zaopiniowała przedmiotowy wniosek. Postanowieniem z dnia 2 lutego 1998 r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w P. po rozpoznaniu wniosku B. S. wyznaczył A. Sp. z o.o. w P. na zarządcę nieruchomości położonej w P., przy ul. M. Na podstawie umowy zlecenia z dnia 3 stycznia 2000 r. współwłaściciele niniejszej nieruchomości oddali ją w zarząd w/w Przedsiębiorstwu. Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...], znak [...] zezwolił przedsiębiorcy "[...] sp. z o.o. Spółka Komandytowa, na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości alkoholu powyżej 4,5 % do 18 % (z wyjątkiem piwa) z przeznaczeniem do spożycia poza miejscem sprzedaży w lokalu usytuowanym przy ul. M. w P. Na skutek odwołania H. S., D. S. i W. S. SKO decyzją z dnia [...] września 2010 r., nr [...] uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] października 2010 r., nr [...], znak [...] zezwolił na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości alkoholu powyżej 4,5 % do 18 % (z wyjątkiem piwa) z przeznaczeniem do spożycia poza miejscem sprzedaży w lokalu usytuowanym przy ul. M. w P. W wyniku odwołania H. S., D. S. i W. S. SKO decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] uchyliło decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2010 r. i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Prezydent kolejną decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r., znak [...], nr [...] zezwolił przedsiębiorcy "[...]" Sp. z o.o. Sp. Komandytowej na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości alkoholu powyżej 4,5 % do 18 % (z wyjątkiem piwa) z przeznaczeniem do spożycia poza miejscem sprzedaży w lokalu usytuowanym przy ul. M. w P. W uzasadnieniu organ wskazał, że w rozpatrywanym przypadku planowana sprzedaż napojów alkoholowych ma być prowadzona w lokalu znajdującym się w budynku wielorodzinnym. Do wniosku o wydanie zezwolenia dołączono zgodę wyrażoną przez A. Sp. z o.o. w P. jako zarządcę przedmiotowej nieruchomości na sprzedaż napojów alkoholowych. Pomimo wyrażonej już wcześniej przez A. Sp. z o.o. zgody na prowadzenie sprzedaży napojów alkoholowych, organ zwrócił się do w/w zarządcy przedmiotowej nieruchomości o przekazanie zgody na sprzedaż napojów alkoholowych w omawianym budynku – wyrażonej w postaci uchwały podjętej przez właścicieli przedmiotowej nieruchomości. W odpowiedzi Przedsiębiorstwo wskazało, że przy podejmowaniu decyzji w sprawie wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w niniejszym lokalu, należy dokonać oceny stanu faktycznego z uwzględnieniem stanowiska współwłaścicieli posiadających większość udziałów w przedmiotowej nieruchomości – tj. H., D. i W. S. Podniesiono, że mimo tego stanowiska administrator omawianej nieruchomości nigdy zgody na sprzedaż napojów alkoholowych nie cofnął. Prezydent wyeksponował, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła zmiana przeznaczenia części nieruchomości wspólnej, gdyż w tym samym miejscu od wielu lat w lokalu przy ul. M. w P. poprzedni użytkownik prowadził sprzedaż napojów alkoholowych i wówczas nikt nie kwestionował tej działalności. Sprzedaż napojów alkoholowych w niniejszym lokalu prowadzona była od 1999 r., na podstawie wydanych przez Prezydenta zezwoleń (łącznie zostało wydanych 6 decyzji zezwalających). Organ wyjaśnił, że w sprawie początkowo poddawał ocenie zgodę na sprzedaż napojów alkoholowych wyrażoną przez administratora nieruchomości. Po analizie wszystkich dokumentów m.in. sprzeciwu współwłaścicieli posiadających większość udziałów w niniejszym budynku - uznał jednak, że przepis art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi nakłada na organ administracji publicznej jedynie obowiązek sprawdzenia, czy do wniosku o wydanie zezwolenia przedsiębiorca dołączył zgodę pochodzącą od podmiotu legitymującego się statusem: właściciela, użytkownika, zarządcy lub administratora budynku. W niniejszej sprawie do wniosku o udzielenie zezwolenia przedsiębiorca "[...]" Sp. z o. o. Spółka komandytowa - dołączył zgodę wyrażoną przez administratora, zarządcę przedmiotowej nieruchomości. Organ nadmienił, że przedsiębiorca w chwili obecnej prowadzi w w/w lokalu handel artykułami spożywczymi, który nie jest obarczony dodatkowym zezwoleniem wydanym przez organ. Tym samym w przypadku nie uzyskania zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych strona nadal będzie mogła prowadzić w/w działalność. Reasumując organ stwierdził, że wnioskodawca wypełnił nałożone na niego przez przepisy ustawy obowiązki, przedkładając kompletny wniosek. Analiza treści przytoczonego wyżej przepisu prowadzi do konkluzji, że ustawodawca nałożył na wnioskodawcę obowiązek posiadania zgody podmiotu, który włada rzeczą w zależności od formy tego władztwa tj. własności, posiadania lub stosunku obligacyjnego – zarządu. Jest to zgoda: właściciela, użytkownika, zarządcy lub administratora budynku. Bezspornym w ocenie organu w sprawie był fakt, że przedsiębiorca do podania dołączył wspomnianą zgodę. W odwołaniu od decyzji H. S., W. S. i D. S. wnieśli o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, bądź jej uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy przez nieuwzględnienie wniosku. Podnieśli, że wnioskodawca nigdy nie otrzymał od nich - jako większościowych współwłaścicieli budynku zgody na sprzedaż alkoholu w wyżej opisanym budynku wielorodzinnym. Odwołujący wskazali, że wręcz wyrażali niejednokrotnie sprzeciw przeciwko takiemu rodzajowi sprzedaży w lokalu. Według składających odwołanie także zarządca pismem z dnia 29 czerwca 2010 r. cofnął swoją zgodę, a ponadto w dacie rozstrzygnięcia sprawy nie było aktualnej zgody zarządcy. Zarzucili, że umowa najmu przedłożona przez wnioskodawcę jest bezwzględnie nieważna co powinno być wzięte pod uwagę przez organ. SKO decyzją z dnia [...] maja 2011 r., opisaną na wstępie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2011 r. W uzasadnieniu Kolegium powtórzyło stanowisko wyrażone przez organ I instancji sprowadzające się do konkluzji, że wnioskodawca "[...]" Sp. z o.o. Spółka Komandytowa - wypełnił nałożone na niego przez przepisy ustawy obowiązki, przedkładając kompletny wniosek i dołączając zgodę wyrażoną przez administratora – zarządcę przedmiotowej nieruchomości. Odnosząc się do zarzutu odwołujących się, że organ I instancji posiadał wiedzę o lokalizacji (w budynku wielorodzinnym) miejsca planowanej działalności gospodarczej w zakresie sprzedaży napojów alkoholowych, a wiedzę tą wykorzystał niezgodnie z obowiązującym prawem, wyjaśnił, że Prezydent od samego początku miał do dyspozycji wszystkie dokumenty sprawy, jak też wiedział, że do wniosku nie została dołączona pisemna zgoda wszystkich współwłaścicieli budynku. Stwierdził, że przed wydaniem rozstrzygnięcia przeprowadzono oględziny-wizję lokalną budynku, a takie działanie nie narusza zasady postępowania administracyjnego wyrażonej w art. 8 k.p.a. tj. pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. W skardze na tę decyzję H. S., W. S. i D. S. wnieśli o jej uchylenie i umorzenie postępowania, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Skarżący zarzucili naruszenie art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, polegające na przyjęciu, że w sprawie niniejszej zgoda zarządcy na prowadzenie sprzedaży napojów alkoholowych w przedmiotowym budynku może zastąpić zgodę większości współwłaścicieli lub wszystkich współwłaścicieli, w zależności od przyjęcia, czy zgoda zarządcy jest czynnością zwykłego zarządu, czy czynnością przekraczającą zakres zwykłego zarządu rzeczą wspólną. Nadto zarzucili naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy przez pominięcie dowodu z akt sprawy z wniosku skarżących zawisłej przed Sądem Rejonowym w P., sygn. akt [...] o zmianę zarządcy omawianej nieruchomości - przez zmianę prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w P. z dnia 2 lutego 1998 r., sygn. [...] o wyznaczeniu zarządcy nieruchomości przy ul. M. w P. W uzasadnieniu skarżący zarzucili, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie toczy się od 2008 r. Podnieśli m.in. że zarząd A. reprezentując Gminę Miejską, nie jest władny podejmować decyzji wbrew woli większości współwłaścicieli, jaką skarżący dysponują. Czynności zwykłego zarządu, które może wykonywać Przedsiębiorstwo zostały opisane w umowie zlecenia z dnia 3 stycznia 2000 r. i nie ma w niej wymienionej możliwości wyrażania zgody przez zarządcę na zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych. Zarzucili, że w zaskarżonej decyzji Kolegium nie wypowiedziało się jednoznacznie, czy zgoda zarządcy budynku na sprzedaż napojów alkoholowych jest czynnością zwykłego zarządu, czy też jest czynnością przekraczającą zakres zwykłego zarządu. W ich ocenie przy czynności w ramach zwykłego zarządu potrzebna jest zgoda większości właścicieli, a skarżący jako mający większość 4/6 części, nie wyrazili takiej zgody, zaś przy przyjęciu, że jest to czynność, która przekracza zakres zwykłego zarządu, potrzebna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli, której to zgody nie ma. Wywiedli, że ich prawo własności do przedmiotowej nieruchomości - zostało ograniczone w tym postępowaniu przez samowolne działanie zarządcy i akceptację tej samowoli przez organy administracji. Podtrzymali także swoje zarzuty ze składanych odwołań. W piśmie procesowym z dnia 2 listopada 2011 r. skarżący zarzucili ponadto, że w ich ocenie współwłaściciele mniejszościowi – B. C. i P. K. oddając lokal w najem firmie [...] Spółka z o.o. Spółka Komandytowa w P. przekroczyli zakres zwykłego zarządu, w związku z powyższym czynność ta jest nieważna, a w konsekwencji sama umowa najmu nie może być uznana za umowę ważną, a co za tym idzie firma [...] zajmuje lokal bez tytułu prawnego. W tym zakresie bez znaczenia pozostaje fakt protokolarnego przekazania pomieszczeń magazynowych znajdujących się na parterze budynku przy ul. M. w P. D. S. przez B. C., gdyż powyższe było konsekwencją realizacji postanowienia Sądu Rejonowego w P. z dnia 8.04.2009 r. sygn. akt [...], którym skarżący został zobowiązany do wykonania prac budowlanych. Skarżący zaprzeczyli prawidłowości twierdzeń SKO w zakresie, że lokal nr II (sala sprzedaży i magazyn) w którym prowadzona jest sprzedaż napojów alkoholowych przypada B. C. oraz P. K., gdyż podziału fizycznego nieruchomości nie dokonano ani nie było takiego podziału quoad usum. Ponadto skarżący wnieśli o dopuszczenie dowodu z akt sprawy, która toczy się przed Sądem Rejonowym w P. pod sygnaturą [...] o uchylenie zarządu. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje; Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Nie bez znaczenia przy tym pozostaje kolejność w jakiej odbywa się badanie sprawy przez sąd administracyjny. Rozpoczynać się ono powinno od kontroli z punktu widzenia ewentualnych wad powodujących nieważność decyzji. Po stwierdzeniu, że zaskarżona decyzja nie jest dotknięta nieważnością, Sąd przystępuje do kontroli przestrzegania przepisów o postępowaniu administracyjnym w zakresie wyznaczonym przez art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c P.p.s.a., gdyż ewentualne stwierdzenie naruszenia prawa materialnego, stanowiące w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. podstawę do uchylenia decyzji, może być dokonane dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, w odniesieniu do którego mają zastosowanie normy prawa materialnego. Podkreślić po raz kolejny wypada, że zgodnie z art. 133 § 1 P.p.s.a. Sąd wydaje wyrok w oparciu o akta sprawy a te przedstawione w niniejszej sprawie dają podstawę do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana przedwcześnie, bez należytego ustalenia stanu faktycznego, a więc z naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego wynikających z przepisów art. 7, 77 § 1 k.p.a., art. 75, 80 i 107 § 3 k.p.a., co w ocenie Sądu mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Postępowanie administracyjne w sprawie wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości alkoholu powyżej 4,5 % do 18 % (z wyjątkiem piwa) z przeznaczeniem do spożycia poza miejscem sprzedaży w lokalu usytuowanym przy ul. M. w P. na czas ograniczony zostało zainicjowane wnioskiem złożonym przez [...] spółka z o.o. Spółkę Komandytową w P. złożonym w dniu 10 czerwca 2010 r. Do wniosku zostały załączone: 1) umowa z dnia 1 stycznia 2008 r. nazwana umową dzierżawy zawartą pomiędzy B. C. i P. K. jako "wydzierżawiającymi" a D. B. prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą PW [...] wraz z aneksami, w tym wskazującym wnioskodawcę jako następcę prawnego dzierżawcy, której przedmiotem jest lokal o pow. 87,50 m2 wraz z przynależną kotłownią (w piwnicy) położony na parterze budynku usytuowanego na działce nr 12/10 obręb [...] w P. – nieruchomości objętej księgą wieczystą KW nr [...] prowadzoną przez Sąd Rejonowy w P.; 2) pismo z dnia 14 maja 2010 r. podpisane przez Prezesa Zarządu K. M. oraz Prokurenta H. Z., kierowane do wnioskodawcy, w którym – w odpowiedzi na pismo w sprawie wyrażenia zgody na sprzedaż alkoholu w lokalu użytkowym przy ul. M. podano, że A. Spółka z o.o. w P., działające jako administrator budynku, wyraża zgodę na powyższe; 3) decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. zatwierdzającą sklep Delikatesy "[...]" w P. przy ul. M. wprowadzający do obrotu żywność w zakresie: sprzedaż artykułów ogólnospożywczych, nabiału, mięsa, wędlin, pieczywa oraz napoi chłodzących i alkoholi; 4) odpis aktualny z Krajowego Rejestru Sądowego-Rejestru Przedsiębiorców Nr [...] , dotyczący składającej wniosek spółki komandytowej; 5) pełnomocnictwo z dnia 30 czerwca 2010 r. 6) dowód uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Ze znajdującej się w aktach kopii z rejestru gruntów wynika, że jako współwłaściciele działki ewidencyjnej nr 578 w P. objętej KW [...] figurują B. S. w 2/12 częściach, P. K. w 1/6 części, D. S. w 1/2 części oraz małżonkowie W. i H. S. w 1/6 części. W aktach znajduje się także pismo podpisane przez Dyrektora Zarządu A. Sp. z o.o. w P. z dnia 29 czerwca 2010 r., w którym podano, iż w/w Przedsiębiorstwo, jako zarządca nieruchomości, na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 2 lutego 2008 r. – sygn. akt [...] oraz umowy zlecenia z dnia 3 stycznia 2000 r. działając na podstawie art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi wyraża zgodę na sprzedaż alkoholu w lokalu użytkowym przy ul. M. Wskazano w nim, że takie stanowisko podyktowane było faktem, iż w przedmiotowym lokalu w latach poprzednich prowadzona była sprzedaż alkoholu i nie było żadnych skarg na tę formę działalności ani do Straży Miejskiej ani do administracji zarządcy. Podano, że umowa o sprawowanie zarządu w § 1 i § 2 określa sprawy należące do zwykłego zarządu oraz przekraczające zakres zwykłego zarządu, przy czym nie precyzują one do jakiego zakresu należy zgoda, którą wyraża zarządca w tym przypadku. Wskazano, że w związku z powyższym należy dokonać oceny stanu faktycznego z uwzględnieniem stanowiska wyrażonego przez H., D. i W. S. Do pisma załączono kolejne pismo z zapewne omyłkową datą 28.03.2010 r. (data wpływu 28.06.2010 r.) kierowane do Prezesa Zarządu, w którym współwłaściciele w sumie 4/6 części nieruchomości przy ul. M. zarzucają, że wyrażenie zgody bez porozumienia z nimi było przekroczeniem zakresu zwykłego zarządu nieruchomością oraz, że nie wyrażają oni zgody na sprzedaż alkoholu w tym budynku. W aktach znajdują się też pisma z dnia 13 stycznia 2011 r. podpisane przez P. K. i B. C., w których w/w wyrazili zgodę na sprzedaż alkoholu w sklepie Delikatesy "[...]" w P. przy ul. M. i "poinformowali, iż w lokalu tym prowadzona była sprzedaż alkoholu od bardzo dawna i nikomu to nie przeszkadzało (...)". W dniu 10 marca 2011 r. po raz kolejny przeprowadzono w sklepie przy ul. M. wizję lokalną i tego samego dnia Gminna Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych wydała pozytywne opinie w sprawie przedsiębiorcy [...] Spółka z o.o. Sp. komandytowa o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości alkoholu powyżej 4,5% do 18% z wyjątkiem piwa z przeznaczeniem do spożycia poza miejscem sprzedaży. Zgodnie z przepisem art. 18 ustawy o w.t i p.a.: 1. Sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży, zwanego dalej "organem zezwalającym". 2. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na podstawie pisemnego wniosku przedsiębiorcy. 3. Zezwolenia, o których mowa w ust. 1, wydaje się oddzielnie na następujące rodzaje napojów alkoholowych: 1) do 4,5 % zawartości alkoholu oraz na piwo; 2) powyżej 4,5 % do 18 % zawartości alkoholu (z wyjątkiem piwa); 3) powyżej 18 % zawartości alkoholu. 3a. Zezwolenia, o których mowa w ust. 3, organ zezwalający wydaje po uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, o których mowa w art. 12 ust. 1 i 2. 4. Sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych w miejscach znajdujących się pod zarządem wojskowym lub jednostek organizacyjnych resortu spraw wewnętrznych – położonych poza obiektami wymienionymi w art. 14 ust. 1 pkt 6 – może być prowadzona jedynie za zezwoleniem, o którym mowa w ust. 1, a ponadto za zgodą organów wojskowych określonych przez Ministra Obrony Narodowej lub resortu spraw wewnętrznych określonych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych. 5. Wniosek o wydanie zezwolenia zawiera: 1) oznaczenie rodzaju zezwolenia; 2) oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedzibę i adres, w przypadku ustanowienia pełnomocników ich imiona, nazwiska i adres zamieszkania; 3) numer w rejestrze przedsiębiorców lub ewidencji działalności gospodarczej; 4) przedmiot działalności gospodarczej; 5) adres punktu sprzedaży; 6)adres punktu składowania napojów alkoholowych (magazynu dystrybucyjnego). 6. Do wniosku o wydanie zezwolenia należy dołączyć następujące dokumenty: 1) (uchylony); 2) dokument potwierdzający tytuł prawny wnioskodawcy do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych; 3) pisemną zgodę właściciela, użytkownika, zarządcy lub administratora budynku, jeżeli punkt sprzedaży będzie zlokalizowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym; 4) decyzję właściwego państwowego inspektora sanitarnego o zatwierdzeniu zakładu, o której mowa w art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. Nr 171, poz. 1225). W ocenie Sądu zgromadzony w aktach materiał dowodowy nie pozwala na ustalenie stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej. Z faktu wyliczenia przez ustawodawcę dokumentów, które winny być załączone do wniosku o wydanie zezwolenia nie wynika, aby li tylko formalne spełnienie tych wymogów zwalniało organy administracji z obowiązku zgromadzenia dowodów niezbędnych do stwierdzenia czy w istocie te wymogi zostały spełnione. Na gruncie niniejszej sprawy do wniosku został co prawda załączony odpis z KRS – rejestru przedsiębiorców – [...] Spółka z o.o. spółki komandytowej w P., lecz z odpisu tego wynika, że wspólnikami są: A. B., D. B. oraz [...] Spółka z o.o. wpisana do KRS pod nr [...]. Z zapisów w Dziale II dotyczącym uprawnionych do reprezentowania spółki wynika, że uprawnionym do reprezentacji spółki jest każdy komplementariusz samodzielnie, w przypadku udzielenia prokury, prokurent jest uprawniony do samodzielnego reprezentowania spółki. Z podrubryki 1 dotyczącej danych wspólników reprezentujących spółkę wynika, że takim wspólnikiem jest [...] Spółka z o.o. wpisana do KRS pod wyżej wskazanym numerem. W rubryce 3 Działu II jako prokurent wpisana została D. B. (prokura samoistna). Analiza tych zapisów prowadzi do wniosku, że jedynym komplementariuszem a więc wspólnikiem uprawnionym do reprezentowania spółki jest [...] Spółka z o.o. W tym miejscu wypada przytoczyć przepis art. 102 ustawy z dnia 15 wrzesnia 2000 r. Kodeks spółek handlowych (dalej k.s.h., Dz.U. Nr 94, Poz. 1037 z późn. zm.)), zgodnie z którym spółką komandytową jest spółka osobowa mająca na celu prowadzenie przedsiębiorstwa pod własną firmą, w której wobec wierzycieli za zobowiązania spółki co najmniej jeden wspólnik odpowiada bez ograniczenia (komplementariusz), a odpowiedzialność co najmniej jednego wspólnika (komandytariusza) jest ograniczona. Z definicji tej wynika, że w spółce komandytowej występują 2 rodzaje wspólników: komandytariusz i komplementariusz. Z cytowanych wyżej zapisów w KRS spółki komandytowej, która miała wystąpić o zezwolenie wynika, że jedynym wspólnikiem uprawnionym do jej reprezentacji jest będący komplementariuszem [...] Spółka z o.o. wpisana do KRS pod Nr [...]. Zgodnie z art. 30 § 3 k.p.a. strony nie będące osobami fizycznymi działają przez swych ustawowych lub statutowych przedstawicieli. Wniosek o wydanie zezwoleń dla spółki komandytowej podpisał – Prezes Zarządu Komplementariusza – A. B. W aktach sprawy brak jednakże dokumentu – w tym wypadku odpisu z KRS Nr [...], z którego wynikałoby czy Prezes Zarządu Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością [...] jest uprawniony do jednoosobowego reprezentowania tej spółki, co pozwalałoby stwierdzić czy wniosek z dnia 10 czerwca 2010 r. został podpisany przez osobę do tego jednoosobowo uprawnioną ale także czy pełnomocnictwo udzielone (zresztą później niż data złożenia wniosku bo w dniu 30. 06.2010 r.) zostało prawidłowo udzielone. Zgodnie zaś z art. 201 § 1 k.s.h. zarząd spółki z o.o. prowadzi sprawy spółki, reprezentuje spółkę i składa się z jednego albo większej liczby członków. Jeśli zarząd jest wieloosobowy, sposób reprezentowania określa umowa spółki. Jeśli umowa spółki nie zawiera żadnych postanowień w tym przedmiocie, do składania oświadczeń w imieniu spółki wymagane jest współdziałanie dwóch członków zarządu albo jednego członka zarządu łącznie z prokurentem (art. 205 § 1 k.s.h). Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, która jest komplementariuszem jest osobą prawną, która zgodnie z art. 38 Kodeksu cywilnego (k.c.) działa poprzez swoje organy w sposób przewidziany w ustawie i w opartym na niej statucie. Konieczne więc było wyjaśnienie czy osoba podpisana za komplementariusza była uprawniona do jego reprezentacji, co należało stwierdzić w oparciu o stosowny odpis z KRS, a czego organy nie uczyniły. Kolejną kwestią nie wyjaśnioną przez organy była wymagana przez art. 18 ust. 6 pkt. 3 ustawy o w.t.i p.a. zgoda zarządcy. W aktach brak postanowienia Sądu Rejonowego w P. z dnia 2 lutego 1998 r. wydanego w sprawie sygn. akt [...] o ustanowieniu zarządcy, więc de facto brak dowodu na okoliczność, że taki zarządca został ustanowiony. W razie ustanowienia przez Sąd zarządcy to właśnie zarządca jest uprawniony do wykonywania czynności zwykłego zarządu. W tym zakresie wyłączenia doznaje uprawnienie współwłaścicieli posiadających większość oparte na przepisie art. 201 k.c. Ustanowienie zarządu oznacza bowiem odsunięcie od zarządu współwłaścicieli (zob. teza 5 do art. 199-205 – Stanisław Rudnicki – Komentarz do kodeksu cywilnego – Księga druga. Własność i inne prawa rzeczowe – Wydawnictwo prawnicze – Warszawa 1996). W niniejszej sprawie dodatkowy aspekt stanowi umowa o zarząd z dnia 3 stycznia 2000 r. powoływana przez skarżących, której także brak w aktach sprawy, a którą należałoby zestawić z treścią postanowienia Sądu Rejonowego w P. o ustanowieniu zarządcy i dokonać stosownej oceny na tle przepisu art. 18 ustawy o w.t.ip.a.. Powoływana zaś przez skarżących sprawa cywilna o uchylenie zarządu czy też zmianę postanowienia o ustanowieniu zarządcy nie ma znaczenia o ile nie została prawomocnie zakończona, zwłaszcza że ewentualna zgoda zarządcy na sprzedaż napojów alkoholowych miała zostać wyrażona w dniu 14 maja 2010 r. Także w odniesieniu do zgody zarządcy aktualne są wyżej przedstawione rozważania dotyczące reprezentacji, z uwagi na okoliczność, że w tym wypadku zarządcą jest osoba prawna – spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Konieczne było więc także dołączenie do akt odpisu z KRS pełnego bądź aktualnego na dzień wyrażenia zgody, dla ustalenia czy zgoda została wyrażona przez osoby uprawnione do reprezentacji spółki sprawującej zarząd. Wbrew stanowisku organów, w tym wypadku ocena czy spełnione zostały wymogi formalne w odniesieniu do wniosku i dokumentów, które powinny zostać do niego załączone nie może sprowadzać się jedynie do stwierdzenia czy nominalnie odpowiadają one w ustawie o w.t.ip.a., gdyż kontrola formalna tak rozumiana jest nie do zaakceptowania, bo może prowadzić do nadużyć. Nie są natomiast organy uprawnione do ustalenia ważności czy skuteczności cywilnej czynności prawnej jaką jest umowa, chyba że wynika to z dowodów znajdujących się w aktach. Kwestie te mogą być bowiem przedmiotem postępowania przed sądem powszechnym. W razie gdyby postępowanie mające za przedmiot te akurat okoliczności zostało wszczęte przed sądem powszechnym, to byłaby to ewentualnie podstawa do zawieszenia postępowania z uwagi na to, że dotyczyłoby ono zagadnienia mogącego mieć wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Wskazane wyżej podstawowe braki w zakresie ustalenia stanu faktycznego naruszają przepisy art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., co niewątpliwie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, po pierwsze dlatego, że tylko wniosek spełniający wymogi formalne w tym w zakresie wykazania, że został podpisany przez osobę uprawnioną do reprezentacji, mógł zgodnie z art. 64 § 1 w zw. z art. 61 § 1 k.p.a. zainicjować postępowanie, po drugie dlatego, że wymagana zgoda zarządcy bądź właścicieli (np. gdyby się okazało, że zgodę zarządcy podpisały osoby nie uprawnione do jego reprezentacji bądź organ uznał, że wymagana w danym wypadku byłaby zgoda wszystkich współwłaścicieli z uwagi na konkretne okoliczności sprawy), jest wymagana nie tylko formalnie, ale też musi to być zgoda rzeczywiście wyrażona. Powyższe stanowisko jest konsekwencją zasady prawdy obiektywnej – jednej z podstawowych zasad postępowania administracyjnego. Po uzupełnieniu braków w wyżej przedstawionym zakresie organ powinien dokonać oceny zgromadzonych dowodów, odnosząc się przy tym do zarzutów złożonych w toku postępowania przez jego strony. Z uwagi na luki w stanie faktycznym przedwczesna byłaby ocena zastosowania prawa materialnego. Tylko bowiem prawidłowo ustalony stan faktyczny może być podstawą rozstrzygnięcia sprawy na gruncie przepisów prawa materialnego. Sąd oddalił wniosek skarżących o dopuszczenie dowodu z akt sprawy [...] Sądu Rejonowego w P., gdyż dowód taki nie był potrzebny i wystarczający do dokonania niezbędnych ustaleń w wyżej podanym zakresie. Odnosząc się do zarzutów uczestników złożonych na rozprawie przed Sądem należy stwierdzić, że po pierwsze ewentualny brak legitymacji skarżących byłby podstawą do oddalenia a nie odrzucenia skargi. Jednakże w ocenie Sądu skarżącym jako współwłaścicielom (posiadającym większość tj. części) udziały we współwłasności taka legitymacja przysługuje. Sąd podziela bowiem stanowisko prezentowane w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych, że źródłem interesu prawnego mogą być nie tylko przepisy prawa administracyjnego, ale też prawa cywilnego (zob. NSA w uchwale 7 sędziów z 11 października 1999 r. sygn. akt OPS 11/99 – ONSA 2000/1/6). Zdaniem Sądu zestawienie treści art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy o w.t.i p.a. z przepisem art. 140 i 144 Kodeksu cywilnego a także art. 21 Konstytucji RP wskazuje na interes prawny współwłaścicieli nieruchomości, na której ma być prowadzona sprzedaż napojów alkoholowych w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na taką sprzedaż. Właścicielom może nie być obojętny sposób korzystania z ich nieruchomości. Podobne stanowisko zostało zaprezentowane w uzasadnieniach wyroków WSA w Poznaniu z dnia 19 maja 2008 r. sygn. akt III SA/Po 613/07 – LEX nr 507792 – oraz WSA w Gdańsku z 2 grudnia 2010 r. sygn. akt SA/Gd 371/10 – cbis.nsa.gov.pl. Według powyższego poglądu, organ mając na uwadze wynikający z art. 21 Konstytucji RP obowiązek ochrony własności, nie powinien podejmować żadnych działań bez udziału, a tym bardziej w sytuacji wyrażenia sprzeciwu nawet przez jednego ze współwłaścicieli nieruchomości. Stąd także wskazane okoliczności według Sądu uzasadniają udział współwłaścicieli nieruchomości w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, a skoro byli oni strona postępowania administracyjnego to także mają legitymację do zaskarżenia do sądu decyzji. Mając na uwadze powyższe Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. W ponownym postępowaniu organy powinny uzupełnić wyżej wskazane braki postępowania. Na marginesie zauważyć należy, że z uwagi na okoliczność, że w niniejszej sprawie do czasu prawomocnego zakończenia sprawy, która toczy się przed Sądem Rejonowym w P. pod sygnaturą [...] o zniesienie współwłasności mamy do czynienia ze współwłasnością w częściach ułamkowych a nie z lokalami stanowiącymi odrębne nieruchomości, ewentualne zastosowanie w takim wypadku znajdują przepisy kodeksu cywilnego a nie przytaczana przez organy ustawa o własności lokali. W pkt II wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 152 P.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. Na koszty te składają się: uiszczony przez skarżących wpis od skargi oraz wynagrodzenie pełnomocnika radcy prawnego stosowne do § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (...) (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa procesowego.