II SA/Rz 59/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie referendarz sądowy Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2008r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. B., K. B., małoletnich J. B. i W. B. reprezentowanych przez matkę K. B., o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, w sprawie ze skargi wyżej wymienionych, na decyzję Wojewody, z dnia [...] listopada 2007r., nr [...], podjętą w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego, - postanawia – zwolnić skarżących od kosztów sądowych w całości. R. B., K. B., małoletnie J. B. i W. B. reprezentowani przez matkę K. B. zwrócili się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wniosek ten złożono w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 59/08, dotyczącej skargi na decyzję Wojewody wydaną w sprawie wymeldowania wyżej wymienionych osób z miejsca pobytu stałego. Sprawa o sygn. II SA/Rz 59/08 nie została zakończona przed WSA w Rzeszowie. Strony skarżące są zobowiązane do wspólnego uiszczenia kosztów sądowych w niniejszej sprawie stosownie do treści art. 214 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Sytuacja majątkowa i rodzinna stron skarżących została opisana w dwóch odrębnych wnioskach zawartych na drukach urzędowych PPF. Z treści tych wniosków wynika, że wnioskodawcy żyją bardzo skromnie. Rodzina utrzymuje się wyłącznie ze świadczeń z pomocy społecznej oraz z alimentów. K. B. nie pracuje, natomiast jej dzieci pobierają naukę. W uzasadnieniu wniosku, strony wskazały, że z uwagi na swe ubóstwo musiały zaciągnąć pożyczkę u rodziny na kwotę 6 000 zł. Poza tą pożyczką, strony korzystają także z pomocy rzeczowej np. odzieży. K.B. posiada lokal mieszkalny otrzymany jako darowizna od matki; jest również współwłaścicielką domu o pow. 130 m². Stwierdzono, co następuje: Wniosek stron skarżących decyzję Wojewody dotyczy wyłącznie instytucji zwolnienia od kosztów sądowych. Ze względu na tak zakreślone granice wniosku, strony powinny udowodnić, że nie są w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów sądowych w niniejszym postępowaniu (tj. opłat sądowych i wydatków sadowych). Według treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 152, poz. 1270 z późn. zm., zwana dalej p.s.a.), przyznanie prawa w zakresie częściowym jest możliwe jeżeli strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku na poziomie swego utrzymania koniecznego. W aktualnej sytuacji procesowej, w jakiej znajdują się wnioskujący, koszty te obejmują wpis sądowy w kwocie 200 zł. Oprócz tej kwoty rodzina może zostać w przyszłości zobowiązana do uiszczenia wpisów należnych z tytułu wniesienia zażalenia, skargi kasacyjnej czy opłaty kancelaryjnej z tytułu sporządzenia uzasadnienia do wyroku WSA. Opisana w wniosku PPF sytuacja majątkowa i rodzinna stron skarżących ponad wszelką wątpliwość udowodnia brak możliwości pokrycia wiążących się z procesem kosztów sądowych. Łączny dochód rodziny podany w wysokości 817 zł., a także pozostałe składniki majątku przedstawionego we wniosku, nie pozwoliłyby skarżącym do poniesienia zarówno ciężaru wpisów sądowych oraz wydatków. Rodzina posiada lokal mieszkalny, jednak kwota podanych wyżej dochód, uniemożliwia jej uczestniczenia w kosztach sądowych tej sprawy. Wydatki poniesione w związku z udziałem stron skarżących w postępowaniu sądowych znacznie utrudniłyby dokonanie zakupu podstawowych dla egzystowania dóbr i usług. Do tej oceny przekonuje również zaciągnięta pożyczka. Jeżeli wnioskujący posiadaliby środki do życia, to z pewnością nie decydowaliby się na tą formę pomocy od członków dalszej rodziny. Brak zwolnienia od kosztów sądowych skarżących mógłby zmusić ich do wycofania skargi na decyzję Wojewody. Ponieważ o kontynuowaniu postępowania sądowoadministracyjnego nie mogą decydować wyłącznie posiadane przez stronę zasoby dochodowe i majątkowe, wnioskujących w niniejszej sprawie należy zwolnić od kosztów sądowych w całości. Z tych względów orzeczono o przyznaniu prawa pomocy w oparciu o art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.s.a.