II SA/Rz 59/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak /spr./ Sędziowie NSA Małgorzata Wolska WSA Magdalena Józefczyk Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę -skargę oddala- Skarga K.B. została wniesiona do WSA na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2018 r., znak [...], wydaną w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę siedmiu budynków w zabudowie grupowej na działkach położonych w [...] przy ulicy [...]. Zaskarżoną do Sądu decyzję Wojewoda wydał w oparciu o następujący stan faktyczny: decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...], znak : [...], Prezydent Miasta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił B.P. pozwolenia na budowę na zamierzenie inwestycyjne obejmujące siedem budynków jednorodzinnych w zabudowie grupowej wraz z włączeniem komunikacyjnym, parkingami oraz niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach nr 2250/2 oraz 2250/1, obr. [...], położone w [...] przy ul. [...]. Od tej decyzji K.B. wniosła odwołanie do Wojewody [...] zarzucając zaskarżonej decyzji brak odniesienia się organu wydającego decyzję do zastrzeżeń wnoszonych przez stronę oraz inne strony w kwestii rozbieżności dokumentacji projektowej ze stanem faktycznym oraz brak odniesienia się organu do naruszenia istotnego interesu prawnego osób trzecich w zakresie bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz bezpieczeństwa ruchu pieszego i jezdnego. Wojewoda [...] po rozpoznaniu tego odwołania decyzją z dnia [...] października 2018 r. postanowił utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy. Według Wojewody planowana przez inwestora budowa w/w obiektów nie narusza porządku prawnego w stopniu uniemożliwiającym wydanie pozwolenia na realizację inwestycji. Zdaniem Organu przedłożony projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także wymaganiami ochrony środowiska określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Według decyzji o warunkach zabudowy inwestycja powinna składać się z siedmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie grupowej. Warunek ten został spełniony bowiem budowa obejmuje dwie grupy szeregowych budynków mieszkalnych jednorodzinnych, każdy z nich o dwóch kondygnacjach wraz z dwoma lokalami mieszkalnymi. Zachowano nieprzekraczalną linię zabudowy, jak również wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni wnioskowanego terenu, a także wielkość powierzchni biologicznie czynnych, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, geometrii dachu. Ponadto plan zagospodarowania terenu wskazuje wymaganą w decyzji ilość miejsc postojowych. Również rozwiązania problemu wód opadowych określone w decyzji o warunkach zabudowy znalazły odzwierciedlenie w projekcie budowlanym. Z akt sprawy wynika, że działka o nr 2208 jest działką drogową, której właścicielem jest Gmina Miasto [...]. Wymieniona działka jest drogą wewnętrzną gminą, z której korzystają właściciele sąsiadujących nieruchomości między innymi o numerze 2448/1, 2248/2. W zatwierdzonym projekcie budowlanym na stronie 32 wskazano, że zjazd drogowy od strony ul. [...] ujęty został w części drogowej dokumentacji zaś zjazd drogowy od strony ul. [...] objęty został odrębnym postępowaniem. Uznać także należało, że ul. [...] spełnia warunki właściwej obsługi komunikacyjnej, co potwierdził Miejski Zarząd Dróg w [...] pozytywnie uzgadniając wykonanie połączenia komunikacyjnego działki o nr 2250/2 z drogą wewnętrzną ulicą [...]. Stwierdzono także, iż Miejski Zarząd Dróg jako podmiot odpowiedzialny za właściwe utrzymanie drogi krajowej oraz jej użytkowanie określił sposób zabezpieczenia sąsiedniego budynku przed hałasem. Dlatego wskazany w zatwierdzonym projekcie zagospodarowania sposób dojazdu do inwestycji jest zgodny z dojazdem ustalonym w ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. Organ odwoławczy nawiązał do decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2015 r., gdzie wyjaśniono, iż działka 2208 w obr. [...] jest własnością Gminy Miasto [...] i figuruje jako droga, zatem w tej sytuacji nie ma znaczenia stan faktyczny przedmiotowej drogi, lecz stan prawny zgodnie z którym działka ta ma wymagany status drogi. Zauważono, że z rysunku projektu zagospodarowania terenu nie wynika by planowany układ wysokościowych na terenie inwestycji powodował skierowanie wód opadowych na działki sąsiednie. W treści decyzji Prezydenta Miasta [...] wyjaśniono, że płaszczyzna działki wolna jest od miejscowych wzniesień oraz zagłębień, umieszczana jest na jednolitym pochyleniu terenu. Zarzut dotyczący braku prawa do dysponowania własnością działki o numerze 2250/1, także został uznany za bezzasadny, ponieważ zgodnie z wnioskiem pozwolenie na budowę, zakres inwestycji obejmuje obie działki, a inwestor pod rygorem karnym złożył oświadczenie o prawie do dysponowania działką o numerze 2250/1. Za bezzasadny uznano zarzut dotyczący usytuowania na działce nr 2249/1 słupa stacji wysokiego napięcia. Podkreślono, że realizacja tej infrastruktury energetycznej nie jest przedmiotem postępowania a kwestie ewentualnych naruszeń przepisów cywilnoprawnych przez monterów podmiotu odrębnego pozostaje bez związku ze sprawą. Poruszona przez odwołującą sprawa badań geologicznych działki nr 2248/2, z których wynika, że grunt ma słabą nośność nie została przez Wojewodę uznana za istotną dla rozstrzygnięcia bowiem planowane budynki będą postawione w odległości kilkunastu metrów od budynku K.B., co nie stanowi nawet odległości minimalnej wynikającej z warunków technicznych. Z punktu widzenia bezpieczeństwa konstrukcyjnego trudno uznać taką odległość za bezpośrednie sąsiedztwo. W mniejszej odległości od domu odwołującej się znajduje się budynek na działce o nr 2248/1 od strony północnej. Skala projektowanej zabudowy nie odbiega od zabudowy na działkach sąsiednich, zatem brak jest podstaw do uznania, że inwestycja na działce nr 2250/2 zagrozi stabilności w domu skarżącej. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na opisaną wyżej decyzję Wojewody [...] wniosła K.B., domagając się jej uchylenia w całości. Zdaniem Skarżącej realizacja przedmiotowej inwestycji wiąże się z szeregiem zagrożeń, w tym z naruszeniem interesów osób trzecich w zakresie bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz bezpieczeństwa ruchu pieszego i jezdnego, zagrożeniem dla konstrukcji budynków mieszkalnych zlokalizowanych w sąsiedztwie planowanej inwestycji, a także z naruszeniem stosunków wodnych w związku z brakiem kanalizacji deszczowej i ograniczoną pojemnością studzienki zbiorczej kanalizacji sanitarnej zlokalizowanej na działce nr 2208/2. Uzasadniając powyższe zarzuty Skarżąca podniosła, że działka nr 2208/2 wskazana jako droga dojazdowa do frontu działki budowlanej nr 2250/2 nie spełnia parametrów drogi w rozumieniu prawa o ruchu drogowym i prawa budowlanego, ponieważ nie posiada szerokości i odpowiedniego stanu technicznego (brak utwardzenia, wydzielenia ciągu dla ruchu pieszego i kołowego oraz brak oświetlenia i oznakowania). Ponadto w jej ocenie ilość miejsc postojowych planowanych dla przedmiotowej inwestycji zwiększy liczbę pojazdów poruszających się po tym terenie, co stworzy zagrożenie bezpieczeństwa dla pieszych dorosłych i dzieci biegających i jeżdżących na rowerach. Zaznaczyła również, że w rejestrze gruntów B.P. figuruje wyłącznie jako właściciel działki 2250/2, natomiast działka 2250/1 jest własnością skarbu państwa. Skarżąca zakwestionowała także ustalenia Organu w zakresie dojazdu do stanowiącej jej własność działki nr 2248/2, ponieważ jak wskazała dojazd do tej działki stanowi wyłącznie działka 2208/2, zaś pas równoległy do działki 2250/2 jest częścią gruntu należącą do działki 2248/2, graniczącą z działką 2248/1 i nie jest to "droga". Zdaniem Skarżącej wzmożony ruch kołowy związany z planowaną zabudowy w trakcie jej realizacji i po wytyczeniu drogi wewnętrznej dla planowanych budynków mieszkalnych przy granicy z działką 2248/2, jak również prace ziemne i utwardzenie podłoża kostką brukową naruszą stosunki wodne i warunki gruntowe, co zagrozi konstrukcji budynków na działkach 2248/1 i 2248/2. W jej ocenie przyczyni się do tego również słaba nośność gruntu na tym terenie i usunięcie roślinności zielonej oraz wycinka drzew na działkach 2250/2, 2250/1. Wszystko powyższe spowoduje podwyższenie poziomu gruntu w otoczeniu wybudowanych domów mieszkalnych i zalewanie wodami opadowymi sąsiednich działek i działki 2208/2, która jest usytuowana poniżej poziomu gruntu na działkach z aktualnie istniejącą i przyszłą zabudową. Powstaną znaczne ograniczenia w przemieszczaniu się mieszkańców korzystających z tego wyłącznego pasa ruchu, a okresowo po intensywnych opadach atmosferycznych wystąpi paraliż komunikacyjny. Ponadto Skarżąca nadmieniła, że planowana instalacja elektryczna w projektowanych budynkach mieszkalnych nie może zostać zrealizowana, gdyż obecnie prowadzone jest postępowanie w sprawie "legalności budowy słupowej stacji transformatorowej na działce nr ewid. 2249/1 obr. [...] przy ul. [...] w [...]", z której planowane jest zasilanie w energię elektryczną również tych budynków. Jak wskazała, postanowieniem z dnia [...] września 2018 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta [...] (dalej: PINB) wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy tym obiekcie, a następnie decyzją z dnia [...] września 2018 r., nr [...], zobowiązał inwestora do sporządzenia i przedstawienia w terminie do 31 sierpnia 2019 r. projektu budowlanego zamiennego dla tej inwestycji. Do skargi Skarżąca załączyła dokumentację, w tym w/w postanowienie oraz decyzję, a także składane przez nią wnioski o zbadanie pojemności studzienki kanalizacji sanitarnej usytuowanej na w/w działce nr 2208/2 oraz o zbadanie nośności ul. [...], położonej w [...], obr. [...] i przedłużenia tej ulicy w kierunku wschodnim, tj. działki 2208/2. W odpowiedzi na skargę Organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje : Skarga jako niezasadna została przez Sąd w całości oddalona. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 2188). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [...] wydana w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę oraz zatwierdzenia projektu budowlanego. Materialnoprawne podstawy zaskarżonej do WSA decyzji wyraża art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.; zwana dalej u.P.b). Organy obu instancji w oparciu o tą regulację, w szczególności po dokładnym zbadaniu zgodności projektu budowlanego z warunkami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, udzieliły B.P. pozwolenia na budowę 7 budynków jednorodzinnych w zabudowie grupowej. Działania podjęte w oparciu o tą regulację materialnoprawną nie wzbudziły zastrzeżeń Sądu, dokonane zaś ustalenia faktyczne odpowiadają zasadzie prawdy rzeczywistej, pozwalając na ich subsumpcję do prawidłowo zinterpretowanych przepisów u.P.b. Skarga okazała się niezasadna z następujących przyczyn : Sąd odnosząc się do zarzutu dotyczącego działki drogowej nr 2208/2 zobligowany jest zauważyć, iż zgodnie z treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla projektowanej inwestycji, dostęp do drogi publicznej wyznaczono poprzez ogólnodostępną drogę wewnętrzną o nazwie ul. [...] oraz od drogi publicznej ul. [...] poprzez drogę serwisową. Zatem przewidziany w projekcie budowlanym dostęp do drogi publicznej przez ulicę [...], to jest działkę o nr 2208, zgodny jest z warunkami określonymi w decyzji Prezydenta Miasta [...]. W tej sytuacji, jeżeliby projekt budowlany nie przewidywał takiego rozwiązania komunikacyjnego, to w sposób jednoznaczny byłby sprzeczny z przepisami prawa budowlanego, które zobowiązują inwestora do przestrzegania treści decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zaś organ architektoniczny do badania zgodności zamierzeń inwestycyjnych z aktami planowania i zagospodarowania przestrzennego. W świetle art. 35 ust. 1 u.P.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W ewidencji gruntów i budynków działka o nr 2208, określona została jako użytek drogowy. Słusznie stwierdza Organ odwoławczy, że przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dotyczą etapu projektowania budowy i przebudowy obiektu budowlanych. Skoro więc inwestycja B.P. nie obejmuje budowy drogi lecz budowę budynków mieszkalnych, to warunków wynikających z przepisów powyższego rozporządzenia nie można odnosić do warunków technicznych jakie zdaniem skarżącej droga o nazwie ul. [...] powinna spełniać. Uciążliwości związane z funkcjonowaniem zjazdu na drogę wewnętrzną nie będą tak znaczące jak opisuje to Skarżąca skoro projektowana inwestycja pod względem komunikacyjnym ma być obsługiwana nie tylko poprzez drogę wewnętrzna ale także zjazd na drogę publiczną ul. [...], na który to zjazd inwestor uzyskał zezwolenie miejskiego zarządu dróg. Dla legalności zaskarżonej decyzji nie ma absolutnie żadnego znaczenia to, że inwestor nie jest właścicielem działki o numerze 2250/1. W aktualnym stanie prawnym, aby można było zrealizować zamierzenia inwestycyjne w oparciu o przepisy prawa budowlanego, wystarczy posiadać prawo do dysponowania nieruchomością w na cele budowlane. Prawo to oznacza nie tylko własność czy użytkowanie wieczyste ale także stosunek zobowiązaniowych pomiędzy inwestorem a prawnym dysponentem nieruchomości. Do tego wniosku prowadzi regulacja prawna wyrażona w art. 4 u.P.b., jak również definicja prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wyrażona w słowniczku ustawy. Według art. 3 pkt 11 u.P.b. pod pojęciem prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Skarżąca pisze również o negatywnych skutkach jakie spowoduje wzmożony ruch kołowy na drodze wewnętrznej ul. [...]. Opisane przez nią obawy nie dotyczą jednak stanu potwierdzonego jakimikolwiek dowodami. Jeżeli w przyszłości te zagrożenia powstaną to strona będzie mogła korzystać z przysługujących jej środków prawnych. Na chwilę obecną z racji braku konkretnych potwierdzeń ewentualności naruszenia stosunków wodnych w sąsiedztwie inwestowanych działek, zarzuty skargi nie mogą przynieść spodziewanego skutku, tym bardziej że treść decyzji o pozwoleniu na budowę zawiera wyraźny zapis zobowiązujący inwestora do tego, aby w trakcie procesu budowlanego szanował występujące w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnione interesy osób trzecich. Inwestor obowiązany będzie teren budowy odpowiednio zabezpieczyć a ponadto powołać inspektora nadzoru inwestorskiego o specjalności konstrukcyjno-budowlanej. Skarżąca porusza również kwestie infrastruktury technicznej, która jej zdaniem uniemożliwia realizację inwestycji. W jej ocenie instalacja elektryczna w budynkach nie może zostać zrealizowana związku z prowadzonym postępowaniem w sprawie legalności budowy stacji transformatorowej na działce nr 2249/1. W tej mierze Skarżąca powołuje się na decyzję PINB w [...] z dnia [...] września 2018 r. Decyzja ta została załączona do skargi a wynika z niej obowiązek [...] S.A. z siedzibą w [...] do sporządzenia i przedstawienia w terminie do 31 sierpnia 2019 r. projektu budowlanego zamiennego dla budowy przyłącza SN. W świetle treści uzasadnienia tej decyzji, w trakcie budowy stacji transformatorowej na działce nr 2249/1 odstąpiono od projektu budowlanego. Wojewoda odnosi się w kontrolowanej decyzji do tego zarzutu strony trafnie stwierdzając, że realizacja infrastruktury energetycznej nie jest przedmiotem postępowania, zaś kwestia ewentualnych naruszeń przepisów cywilnoprawnych przez monterów podmiotu odrębnego pozostaje bez związku ze sprawą. WSA w odniesieniu do tego problemu zauważa także, iż przedmiotowa decyzja PINB nie oznacza jeszcze, że projektowane zaopatrzenie w energię elektryczną ze słupa na działce o nr 2249/1 nie będzie realizowane bowiem decyzja ta nie oznacza obowiązków likwidacji tego fragmentu infrastruktury energetycznej przez [...] S.A. Podniesione w skardze zarzuty nie mogły więc zostać przez Sąd uwzględnione jako zasadne. Decyzje Organów obu instancji są prawidłowe zarówno pod względem procesowym jak również materialnoprawnym, dlatego WSA nie mógł zakwestionować zaskarżonych decyzji organów architektoniczno-budowalnych poprzez zastosowanie przytoczonego wyżej art. 134 § 1 P.p.s.a. Ponieważ decyzja Wojewody nie narusza porządku prawnego, to musi pozostać w obrocie prawnym. Z tych przyczyn należało orzec o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.