II SA/Rz 590/10

1 Postanowienie Dnia 19 sierpnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2010 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. Ż. reprezentowanej przez J. Ż. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2010 roku, nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia. - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 roku, nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej WINB) stwierdził niedopuszczalność zażalenia wniesionego przez M. Ż. reprezentowanej przez J. Ż. od postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta K. z dnia[...] marca 2010 roku, nr [...], którym odmówiono zmiany postanowienia tegoż organu z dnia [...] października 2009 roku, nr [...] zobowiązującego M. Ż. do dostarczenia ekspertyzy o stanie technicznym elementów konstrukcyjnych w lokalu nr 3 wyodrębnionym w budynku przy ul. Z. 1 w K. Z postanowieniem tym nie zgodziła się M. Ż. i w dniu 26 maja 2010 roku zaskarżyła je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. W dniu 7 lipca 2010 roku skarżąca zwróciła się do Sądu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Wcześniej, bo w dniu 8 czerwca 2010 roku, WINB odmówił uwzględnienia wniosku w tym zakresie – postanowienie z dnia [...] czerwca 2010 roku nr [...]. Uzasadniając wniosek skarżąca podała, że jego nieuwzględnienie spowoduje poważny uszczerbek w jej utrzymaniu, skutkujący "zagrożeniem egzystencji". Sporządzenie ekspertyzy, której się od niej żąda wiąże się z koniecznością przeprowadzenia szeregu prac budowlanych, których koszty są dla zbyt wysokie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymaniu podlegają wyłącznie te akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Ten stan w rzeczywistości społecznej, którego spowodowanie nakazuje akt administracyjny, stanowi przedmiot jego wykonania. Przedmiotem wykonania aktu administracyjnego jest więc każde zachowanie się podmiotu zobowiązanego do jego wykonania (adresata aktu), polegające na działaniu, zaniechaniu określonego działania, znoszeniu zachowań innych podmiotów, a nawet świadczenie w rozumieniu prawa cywilnego. Akt administracyjny zostaje wykonany, gdy rzeczywisty stan stosunków społecznych odpowiadać będzie stanowi określonemu w nim jako odpowiedni - T. Woś, w: T. Woś (red.): Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 217. Jeżeli zatem na stronie nie ciążą żadne obowiązki podlegające wykonaniu w trybie przymusowym, to nie ma zagrożenia wyrządzenia szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków – postanowienie NSA z dnia 29 lipca 2004 r. sygn. akt FZ 132/2004, niepubl.). Przenosząc powyższe na realia niniejszej sprawy należy wskazać, że zaskarżone postanowienie nie nakłada na skarżącą żadnych obowiązków, które podlegałyby dobrowolnemu bądź przymusowemu wykonaniu. Jest ono wyłącznie procesowym stwierdzeniem niedopuszczalności wniesionego przez nią zażalenia. "Skuteczność" tego postanowienia nie podlega wstrzymaniu, albowiem de facto prowadziłoby to do rozpoznania przez organ wniesionego środka zaskarżenia. Sytuacja ta z kolei miałaby ten skutek, że w razie ewentualnego oddalenia skargi w niniejszej sprawie, organ II instancji rozpoznałby zażalenie, pomimo prawomocności własnego postanowienia stwierdzającego jego niedopuszczalność. Podsumowując, jeżeli zaskarżone postanowienie nie nakłada na skarżącą obowiązku podjęcia jakichkolwiek działań, to tym samym wstrzymanie jego wykonania jest niezasadne. Mając całość powyższego na uwadze Sąd w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.