II SA/Rz 593/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 27 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości w związku z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...]grudnia 2009 r., nr [...] w sprawie umorzenia postępowania dotyczącego rozgraniczenia nieruchomości oznaczonej jako działka nr 1110/2 obr. 224 R. – B. z nieruchomościami oznaczonymi jako działka nr 1111/2, 1112 obr. 224 R. – B. Z decyzją tą nie zgodził się A. B. i zaskarżył ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Poza zarzutami odnoszącymi się do zaskarżonej decyzji skarżący wniósł o wstrzymanie jej wykonania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, powoływanej dalej jako P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest uprawdopodobnienie, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powołanego wyżej przepisu wynika, iż wniosek w przedmiocie wstrzymania wykonania może dotyczyć wyłącznie aktów lub czynności, które podlegają wykonaniu. Brak cechy wykonalności zaskarżonego aktu czyni bezcelowym postępowanie w przedmiocie rozpoznania wniosku o wstrzymanie jego wykonania. Poprzez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Stąd też istotne znaczenie ma okoliczność czy zaskarżony akt posiada wyżej wymienioną cechę. Wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania dotyczy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławcze utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta o umorzeniu postępowania dotyczącego rozgraniczenia nieruchomości. Organ I instancji umarzając postępowanie, a organ odwoławczy utrzymując tą decyzję w mocy uznał, że postępowanie jest bezprzedmiotowe, Wobec powyższego uznać należy, iż żądanie skarżącego jest niezasadne, gdyż zaskarżona decyzja jest rodzajem aktu prawnego nie noszącego znamion wykonalności. Nie można bowiem na jego podstawie żądać wydania określonych dóbr bądź podejmować konkretnych czynności egzekucyjnych, gdyż nie ustala on żadnego zobowiązania na rzecz organu (por. postanowienie NSA z dnia 9.05.2005 r., sygn. akt II FZ 250/2005, Lex Polonica nr 420607). Decyzje organu I i II instancji mają charakter czysto procesowy. Ich wydanie nie powoduje żadnych zmian w dotychczasowym stanie rzeczy. Nie wymagają również od organu podjęcia jakichkolwiek czynności, których wykonanie mogłoby z punktu widzenia skarżącego spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z tych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia