II SA/Rz 596/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Marcin Kamiński WSA Paweł Zaborniak /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 października 2020 r. sprawy ze skargi B. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - skargę oddala - Przedmiotem skargi B. R. (dalej w skrócie: "Skarżący"), jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej "SKO", "Kolegium") z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...], wydana w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania budynku usługowo-mieszkalnego na przedszkole. Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych wynika, że po rozpoznaniu wniosku A. K. z dnia [...] lipca 2018 r. Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] ustalił warunki zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pod nazwą: zmiana sposobu użytkowania całego budynku usługowo-mieszkalnego na przedszkole na działce nr 2496/2 obr. 219 w R. przy ul. W., w liniach rozgraniczających określonych na załączniku graficznym do decyzji. Odwołanie od powyższej decyzji złożył B. R. wnioskując o jej uchylenie i wydanie decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy, ewentualnie jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Kwestionowanej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania poprzez m. in. brak należytej weryfikacji sporządzonej analizy, brak przeprowadzenia wnikliwego postępowania dowodowego, błąd w ustaleniach faktycznych i błędne uznanie, że zachodzą przesłanki do zmiany przeznaczenia lokalu z dotychczasowej funkcji mieszkalnej na usługową (przedszkole), błędne uznanie, że planowana funkcja zabudowy stanowi kontynuację funkcji zabudowy istniejącej w analizowanym obszarze. Wskazał także na naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez naruszenie zasady dobrego sąsiedztwa (planowana inwestycja – przedszkole, nie stanowi kontynuacji istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej), brak wyznaczenia w części graficznej analizy obszaru analizowanego, brak przeprowadzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania w sposób pełny i wystarczający, wyrażenie zgody na zmianę sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego na lokal użytkowy mimo braku miejsc parkingowych dla przyszłych klientów placówki. Wskazaną na wstępie decyzją z [...] stycznia 2020 r. SKO, działając na podstawie art. 138 § 1 K.p.a. oraz art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1, art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję Organu I instancji. Kolegium wskazało, że zaskarżona decyzja Organu I instancji została wydana - w ramach procedury legalizacyjnej, o jakiej mowa w art. 71a ust. 1 ustawy - Prawo budowlane - po kolejnym, ponownym rozpatrzeniu sprawy (decyzją z [...] lipca 2019 r. nr [...], SKO uchyliło wcześniejszą decyzję Prezydenta z [...] maja 2019 r. nr [...]). Zdaniem Kolegium Organ pierwszej instancji w ponownie przeprowadzonym postępowaniu zastosował się do wytycznych i przeprowadził postępowanie z uwzględnieniem wymogów k.p.a., a wydana decyzja zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 54 u.p.z.p. i odpowiada wymogom zawartym w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588 - zwane dalej "rozporządzeniem"). W analizie urbanistycznej zostały ustalone wymagane przez przepisy ww. rozporządzenia dane, będące podstawą do określenia w zaskarżonej decyzji warunków i parametrów inwestycji. Sama analiza pod względem formalnym i faktycznym została przeprowadzona prawidłowo, a inwestycja spełnia warunki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., zatem ustalenie warunków zabudowy było zasadne. Jako nieznajdujące uzasadnienia SKO uznało zarzuty odwołania dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Zdaniem organu materiał dowodowy zgromadzono prawidłowo i w sposób wyczerpujący, a argumentacja zawarta w uzasadnieniu jest przekonująca. Odnosząc się natomiast do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego wyjaśniono, że planowana inwestycja będzie stanowić usługę uzupełniającą, nieuciążliwą dla zabudowy mieszkaniowej (w tym obszarze znajduje się inny obiekt o funkcji usługowej – D. B. – maszyny urządzenia). Nie została naruszona zasada dobrego sąsiedztwa. Przedszkole w pełni wpisuje się w istniejącą na tym obszarze zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i usługową. SKO stwierdziło, że analiza urbanistyczna odpowiada warunkom określonym w art. 53 ust. 3 u.p.z.p. i § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia. Prawidłowo wyznaczono granice obszaru analizowanego, oznaczając jego zasięg czarną przerywana linią. Organ pierwszej instancji dokonał prawidłowej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy i właściwie ustalił stan faktyczny i prawny terenu, na którym przewiduje się realizację objętej wnioskiem inwestycji. W ocenie SKO dokonana przez organ pierwszej instancji analiza pozwalała na stwierdzenie, że planowana inwestycja kontynuuje cechy zagospodarowania terenu występujące w obszarze analizowanym. Odnośnie określenia wymaganej ilości miejsc parkingowych Kolegium wyjaśniło, że w decyzji prawidłowo ustalono warunek zapewnienia na własnej działce miejsc postojowych dla samochodów użytkowników stałych i czasowych w ilości co najmniej 3 miejsca na oddział. Kolegium stwierdziło, że decyzja ustalająca warunki zabudowy dla wskazanej w niej inwestycji nie narusza przepisów u.p.z.p. i rozporządzenia, a postępowanie organu pierwszej instancji przeprowadzone zostało z zachowaniem obowiązujących przepisów procedury administracyjnej. B. R. – zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) skargę wnioskując o uchylenie decyzji SKO z [...] stycznia 2020 r. wraz z poprzedzającą ją decyzją Organu I instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarżący podtrzymał podnoszone w odwołaniu zarzuty a dotyczące naruszenia przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak należytej weryfikacji sporządzonej analizy, która jest wewnętrznie sprzeczna (autor raz wskazuje, że na analizowanym obszarze występuje wyłącznie funkcja jednorodzinna, by później uznać, że funkcja przedszkola jest z tą funkcją w pełni zgodna), art. 77 w zw. z art. 75 § 1, art. 80, art. 12 § 1 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia wnikliwego postępowania dowodowego, co skutkowało błędną oceną stanu faktycznego, błąd w ustaleniach faktycznych i błędne uznanie, że zachodzą przesłanki do zmiany przeznaczenia lokalu z dotychczasowej funkcji mieszkalnej na usługową (przedszkole), błędne uznanie, że lokal spełnia wymogi do prowadzenia przedszkola i błędne uznanie, że planowana funkcja zabudowy stanowi kontynuację funkcji zabudowy istniejącej w analizowanym obszarze. Skarżący kwestionowanej decyzji zarzucił nadto naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez naruszenie zasady dobrego sąsiedztwa. Planowana inwestycja o funkcji usługowej (przedszkole) nie kontynuuje funkcji zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna); - art. 53 ust. 3 u.p.z.p. w zw. z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia poprzez brak wyznaczenia w części graficznej analizy urbanistycznej obszaru analizowanego; - art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia polegającym na nieprzeprowadzeniu na obszarze wyznaczonym wokół działki, dla której dotyczy wniosek, analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w sposób pełny i wystarczający; - art. 54 pkt 2 lit. c w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez wyrażenie zgody na zmianę sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego na lokal usługowy (przedszkole) mimo braku dostatecznej ilości miejsc parkingowych dla przyszłych pracowników i klientów placówki; - art. 53 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 64 u.p.z.p. poprzez niedokonanie analizy stanu faktycznego pod kątem ilości miejsc parkingowych. Skarżący podkreślił, że żadna z działek położonych na terenie analizowanym nie spełnia funkcji "nawet zbliżonej" do planowanej inwestycji – przedszkola. Sporządzona analiza (w części tekstowej i graficznej) nie zawiera wszystkich niezbędnych danych pozwalających na prawidłowe określenie parametrów planowanej inwestycji, zawiera nieścisłości. Wskazał, że cały sąsiedni teren planowanej inwestycji jest zabudowany niską zabudową jednorodzinną. Przedszkole będzie uciążliwe z uwagi na hałas, zwiększy się ruch samochodów. Inwestycja spowoduje spadek cen nieruchomości sąsiednich. Zapewnienie jedynie 3 miejsc parkingowych jest całkowicie niewystarczające. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Wywiodło, że wbrew twierdzeniom Skarżącego orzekające w sprawie organy dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych i orzekły zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W piśmie procesowym z dnia [...] września 2020 r., A. K. zawnioskowała o oddalenie skargi, popierając w pełni argumentację zawartą w decyzji Kolegium z [...] stycznia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona, dlatego też została przez Sąd w całości oddalona. Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej P.p.s.a.). Należy dodać, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto Sąd na podstawie art. 135 p.p.s.a. uprawniony jest stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przedmiotem rozpoznanej skargi Strony uczyniły decyzję SKO wydaną w oparciu o przepisy prawa materialnego wyrażone w ustawie z dnia 27 marca 2003 r., o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r. poz. 293; zwana dalej u.p.z.p.), a dotyczące ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W myśl art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w przypadku gdy dla inwestowanego terenu nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (m.p.z.p.), wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, w szczególności jeżeli co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu - zasada dobrego sąsiedztwa. Najogólniej rzecz biorąc zasada dobrego sąsiedztwa stawia przed inwestorem konieczność takiego ukształtowania nowej zabudowy, aby współgrała ona ze stanem wyznaczonym w obszarze najbliższego sąsiedztwa, pod względem wypełnianych funkcji, zagospodarowania oraz formy architektonicznej planowanej inwestycji. Badanie spełnienia wymogów dobrego sąsiedztwa odbywa się obowiązkowo przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, poprzez analizę istotnych dla prawa uwarunkowań istniejącego stanu zagospodarowania terenu. W tym celu wokół terenu objętego wnioskiem wyznacza się tzw. obszar analizowany. Legalną definicję tego obszaru wyraża § 2 pkt 4 przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588, dalej zwane rozporządzeniem). Obszar analizowany jest istniejącym stanem zagospodarowania terenów sąsiadujących z obszarem inwestowanym, wyznaczającym organom pole dla sformułowania wniosku o spełnieniu warunku dobrego sąsiedztwa oraz władczego kształtowania wymogów dotyczących planowanej inwestycji. Prawidłowe wyznaczenie tego obszaru, ma zasadnicze znaczenie dla rzetelności samej analizy oraz jej wyników, a tym samym dla rozstrzygnięcia sprawy zgodnie wymogami z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. tj. zasadą "dobrego sąsiedztwa". Skarga w niniejszej sprawie nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. W pierwszej kolejności Sąd zobligowany był ustosunkować się do podniesionych przez Stronę skarżącą zarzutów procesowych. Skarga zarzuca Organom obu instancji naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1 K.p.a., poprzez brak należytej weryfikacji analizy architektoniczno - urbanistycznej. Pełnomocnik wskazuje na niezgodność występowania w analizowanym obszarze funkcji mieszkaniowej - jednorodzinnej z inwestycją w postaci przedszkola. Zdaniem Sądu wywiedziono w ten sposób zarzut jest pozbawiony podstaw, bowiem Organy dokładnie i rzetelnie przeanalizowały w sprawie kwestie kontynuacji funkcji, jaką wywodzi się z zasady dobrego sąsiedztwa - art. 61 § 1 pkt 1 u.p.z.p. Znajdują potwierdzenie w treści znajdującej się w aktach analizy ustalenia Organów, iż sąsiednie względem terenu planowanego przedszkola działki są zabudowane obiektami o profilu zabudowy mieszkaniowej - jednorodzinnej. Jest też prawdą, iż w najbliższym sąsiedztwie nie występują obiekty pełniące funkcje oświatowe, w tym w szczególności nie występują przedszkola, szkoły czy inne obiekty o zbliżonym przeznaczeniu. Jednakże brak obiektu o przeznaczeniu przedszkolnym w obszarze analizy, co słusznie zauważa Prezydent Miasta w uzasadnieniu swej decyzji, nie uprawnia do automatycznego stwierdzenia braku kontynuacji funkcji. Należało potwierdzić zdanie tego Organu, iż prowadzenie przedszkola z całą pewnością nie ma charakteru uciążliwego i nie należy do przedsięwzięć mogący potencjalnie negatywnie oddziaływać na środowisko. Kontynuacja funkcji oznacza zaś, że planowana zabudowa powinna mieścić się w obszarze istniejącego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu. Wypowiedziane w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wyrażenie kontynuacja funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu, należy w istocie interpretować rozszerzająco, zgodnie z wykładnią systemową, która to wykładnia powinna ukierunkować organ na rozstrzyganie wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela bądź inwestora w celu jak najpełniejszej realizacji zasady wolności budowlanej. Przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy może być zaprojektowanie inwestycji ewidentnie sprzecznej z ustaloną w obszarze analizowanym funkcją zagospodarowania terenu. Nie sposób zaś zaprzeczyć, iż funkcjonowanie w istniejącym budynku mieszkalnym przedszkola stanowi niezbędne dopełnienie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, dla której prawidłowego istnienia konieczna jest działalność placówek o przeznaczeniu oświatowym. SKO odpowiadając na zarzuty odwołania słusznie powołuje stanowisko literatury, w świetle którego pojęcie kontynuacji funkcji pozwala, aby w istniejącym w granicach obszaru analizowanego budynkom o przeznaczeniu mieszkalnym mogły towarzyszyć nie tylko inne budynki tego samego typu, lecz także dla przykładu sklep osiedlowy, przychodnia lekarska, bar, a także przedszkola (zob. Z. Niewiadomski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2004 r., s. 501 i nast.). Jak zauważa A. Despot-Mładanowicz, zasada dobrego sąsiedztwa nie oznacza bezwzględnego obowiązku kontynuacji dominującej funkcji zabudowy występującej w obszarze analizowanym (np. budownictwa jednorodzinnego), a wymaga jedynie, aby przy ustalaniu warunków nowej zabudowy dostosować je do cech i parametrów architektonicznych i urbanistycznych wyznaczonych przez stan dotychczasowej zabudowy tego samego rodzaju (np. wielorodzinnego), oczywiście uwzględniając wymogi ładu przestrzennego (patrz. szerz. A. Despot-Mładanowicz [w:] Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz aktualizowany, red. A. Plucińska-Filipowicz, M. Wierzbowski, Gdańsk 2019 r., art. 61, oraz podane przez autora orzecznictwo sądowoadministracyjne). WSA podziela w całości trafne stanowisko WSA we Wrocławiu w sprawie o sygn. II SA/Wr 900/18, dotyczącej analogicznych uwarunkowań prawnych i faktycznych, o braku sprzeczności pomiędzy lokalizacją przedszkola a dominującą na obszarze analizowanym funkcją mieszkaniową. Słusznie w/w Sąd w wyroku z dnia 23 grudnia 2019 r., sygn. II SA/Wr 900/18, LEX, CBOSA, stwierdza, że usługi oświatowe w postaci przedszkola czy też żłobka, są typowymi usługami uzupełniającymi zabudowę mieszkaniową. Zmiana sposobu użytkowania na potrzeby przedszkola stanowi pochodną istnienia wielkomiejskiego obszaru zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Nie jest do zaakceptowania sytuacja, w której na zwartym obszarze zabudowy, budynkom mieszkalnym nie miałyby towarzyszyć usługi uzupełniające dominującą funkcję mieszkaniową. Funkcja oświatowa będzie miała charakter usługi podstawowej, a zatem realizującej usługi w zakresie lokalnym. Co istotne, tego typu usługa nie tylko nie zmieni zastanej funkcji mieszkaniowej terenu, ale będzie sprzyjać dalszemu jej rozwojowi. Kontynuacja funkcji nie oznacza bowiem nakazu mechanicznego powielania istniejącej zabudowy, wystarczające jest, gdy nowa funkcja nie koliduje z istniejącą w obszarze analizowanym. Zdaniem Sądu nie nastąpiło zarzucane decyzjom naruszenie przepisów K.p.a. o postępowaniu wyjaśniającym w sposób, który miał istotny wpływ na wynik postępowania. Organy swymi działaniami dowodowymi i argumentacyjnymi wykazały w sposób bezsprzeczny kontynuacje zastanej w obszarze analizowanym funkcji mieszkaniowej. Dokonana przez dysponenta budynku usługowo - mieszkalnego samowolna zmiana sposobu użytkowania tego budynku na przedszkole wpisuje się poprzez uzupełnienie w dominującą wyraźnie w terenie obszaru analizowanego funkcję zabudowy mieszkaniowej - jednorodzinnej. Zatem pomimo podnoszonych w skardze twierdzeń w sposób wymagany prawem przeprowadzono postępowanie dowodowe i prawidłowo ustalono, a następnie oceniono na podstawie właściwych przepisów prawa materialnego, aktualny stan zagospodarowania terenu inwestycji oraz działek z tym terenem sąsiadujących. Rozpoznana przez Sąd skarga zarzucała także naruszenie przepisów prawa materialnego w tym § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r., poz. 1065), przez wyrażenie zgody na zmianę sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego na usługowy – przedszkole, pomimo braku dostatecznej ilości miejsc parkingowych dla pracowników oraz klientów tej placówki. Zdaniem Sądu kwestia ta została prawidłowo rozstrzygnięta przez Organ I instancji, który w warunkach szczegółowych dotyczących zasad obsługi przedszkola w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wyraźnie zobowiązał inwestora do zapewnienia na działce miejsc postojowych dla samochodów użytkowników stałych i czasowych w ilości co najmniej 3 miejsca na oddział. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, odnosząc się do zarzutów związanych z tym rozstrzygnięciem Prezydenta stwierdza prawidłowo, iż obowiązek określenia w decyzji o warunkach zabudowy, a dokładnie w ustaleniach dotyczących obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej w zakresie wymaganej ilości miejsc parkingowych, wynika z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzjach o warunkach zabudowy (Dz.U. nr 164 poz. 1589). Zagospodarowując działkę budowlaną należy urządzić stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Ten warunek wynikający z przepisów dotyczących warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie został zachowany w decyzji, bowiem ilość miejsc postojowych powinna być zapewniona w myśl jej postanowień na działce własnej inwestora w ilości co najmniej 3 miejsca na oddział przedszkola. To zaś oznacza, że ilość oddziałów w ramach prowadzonego przedszkola, będzie skutkować koniecznością odpowiedniego zwiększenia ilości dostępnych na terenie własnym miejsc postojowych. Zatem tak określony warunek odpowiada zapisom § 18 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Sąd zobowiązany jest zgodzić się stwierdzeniem Organu odwoławczego, iż przepis wyrażony w § 2 pkt 6 wyżej wymienionego rozporządzenia dotyczący wymaganej ilości miejsc parkingowych nie określa ściśle dokładnej ilości tych miejsc, zarówno w sposób minimalny czy maksymalny, jaką powinien zapewnić inwestor - wnioskodawca. Ponieważ decyzja Organu I instancji określa wymaganą ilość miejsc parkingowych, to nie można mówić o naruszeniu wyżej przytoczonej normy rozporządzenia. Należało zauważyć, iż Skarżący oprócz podniesionych zarzutów, nie przedstawił w toku postępowania przed Organami administracji żadnych przekonujących dowodów, iż określona w ten sposób ilość miejsc postojowych jest niewystarczająca dla istniejącego przeznaczenia obiektu usługowo-mieszkalnego. Zatem zarzuty w tym zakresie jako nie poparte w jakimkolwiek przekonującym dowodem zostały przez Sąd ocenione jako zupełnie nieuzasadnione. Sąd w toku wykonywania zadań kontrolnych wobec przedmiotu skargi, nie mógł potwierdzić także pozostałych zarzutów dotyczących braku wyznaczenia w części graficznej analizy architektoniczno - urbanistycznej obszaru analizowanego, a także zarzutu nie przeprowadzenia na obszarze wyznaczonym wokół działki, analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w sposób pełny i wystarczający. Nie budzi wątpliwości Sądu, iż w aktach znajduje się decyzja o warunkach zabudowy składająca się z części tekstowej, części graficznej, a także tekstowych wyników analizy oraz części graficznej tych wyników. Dokument analizy składa się z części tekstowej i graficznej w postaci kopii z wyrysu mapy zasadniczej w skali 1 : 1000. Na załączniku mapowym do analizy oznaczono w sposób graficzny i jednocześnie czytelny i zrozumiały także dla osoby nieposiadającej wiedzy fachowej, linie rozgraniczające teren inwestycji, a także zasięg analizowanego obszaru w odległości 60 m od granic wnioskowanego terenu. Granice obszaru analizowanego zostały określone przez autora analizy, zgodnie z przepisami wykonawczymi do u.p.z.p. bowiem szerokość frontu działki wynosi 18 m. Z części tekstowej decyzji Prezydenta Miasta wynika też, iż załącznikami do niej jest : 1) załącznik graficzny (mapa z oznaczeniem terenu inwestycji), 2) analiza urbanistyczna. Część tekstowa decyzji Prezydenta Miasta odzwierciedla treść wyników analizy architektoniczno- urbanistycznej, pozostając z nią w pełnej spójności. Zgodnie z § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia w przypadku braku m.p.z.p., warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Z kolei wyniki analizy zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Skarżący podnosi, iż wraz z decyzją Organu I instancji nie został doręczony mu załącznik graficzny z zaznaczonymi granicami obszaru analizowanego. Również i ten zarzut nie został przez skarżącego poparty dowodami bowiem do skargi do WSA, wbrew jej treści, nie załączono kopii otrzymanej przez stronę mapy. Jeżeli nawet uznać twierdzenia skarżącego o niedoręczeniu mu załącznika do decyzji w postaci analizy w jej części tekstowej i graficznej, to wobec niepodważalnego faktu sporządzenia tego dokumentu, który w świetle materiału dowodowego stanowi załącznik do decyzji Organu I instancji, to zarzuty te nie mogą zaważyć o uwzględnieniu skargi. Wynika to z faktu, że działania analityczne Prezydenta zostały przeprowadzone wobec terenu inwestycji oraz działek sąsiednich prawidłowo bo z uwzględnieniem obowiązujących w tym zakresie przepisów u.p.z.p. oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy. Dlatego doręczenie stronie wyłącznie decyzji zawierającej jej część tekstową oraz graficzną, nie mogło mieć istotnego wpływu na prawidłowo ustalony wynik postępowania. Poza tym, Strona nie podała w skardze wpływu tego ewentualnego naruszenia prawa na określony w decyzji wynik sprawy zaś Sąd tego wpływu nie dostrzega. Podnoszona w skardze kwestia utraty wartości działki skarżącego także nie miała znaczenia dla oceny działań orzeczniczych organów, bowiem w myśl art. 63 ust. 2 u.p.z.p. decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Podsumowując, należało uznać, że decyzje Organów obu instancji są legalne zarówno pod względem procesowym jak i materialnoprawnym. Ustalony stan faktyczny pozwalał też na zastosowanie właściwie dobranych przez organy przepisów prawa materialnego i nieuwzględnienie przez SKO w istocie niezasadnych zarzutów odwołania. Prawidłowo zastosowano więc art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymując w mocy decyzję Prezydenta Miasta. Zatem skontrolowane rozstrzygnięcia powinny pozostać w obrocie prawnym. Sąd nie dostrzegł takich mankamentów, które obligowałoby go do uwzględnienia wniesionej skargi z urzędu na zasadzie art. 134 § 1 P.p.s.a. Z przedstawionych przyczyn należało orzec o oddaleniu w całości wniesionej skargi, na podstawie art. 151 P.p.s.a.