II SA/Rz 598/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk /spr./ Sędziowie NSA Małgorzata Wolska NSA Stanisław Śliwa Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2015 r. sprawy ze skarg B. N. i Zb. N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej -skargi oddala- Postanowieniem z dnia z [...] lutego 2015 r. nr [...] Prezydent Miasta [...] działając na podstawie art. 113 § 1 i art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) zwana dalej w skrócie k.p.a. sprostował błąd pisarski w swojej decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w sprawie odmowy B. N. i Z. N. odstąpienia od ustalenia odpłatności za pobyt dziecka K. N. w instytucjonalnej pieczy zastępczej w następujący sposób: w decyzji podano: - "art. 193 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 7 ust. 5 i ust. 6 Uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. ust. 1a, ust. 2 i ust. 6, art. 194 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. z 2013 r., poz. 135 ze późn. zm.). prostuję się na: - "art. 193 ust. 1 pkt 2, ust. 1a, ust. 2 i ust. 6, art. 194 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. z 2013r., poz. 135 z późn. zm.) w zw. z § 7 ust. 5 i ust. 6 Uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2012 r." W uzasadnieniu organ podał, że sprostowanie oczywistego błędu pisarskiego w podstawie prawnej decyzji w żadnej mierze nie prowadzi do zmiany merytorycznej zaskarżonej decyzji, lecz ma na celu wyłącznie usunięcie zaistniałego dysonansu pomiędzy treścią podstawy prawnej a uzasadnieniem zaskarżonej decyzji. W jednobrzmiących zażaleniach B. N. i Z. N. podnieśli, że ww. wymienione postanowienie zostało wydane dopiero, gdy wnieśli odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta [..] z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w sprawie odmowy B. N. i Z. N. odstąpienia od ustalenia odpłatności za pobyt dziecka K. N. w instytucjonalnej pieczy zastępczej, w którym zarzucono błędy w podstawie prawnej decyzji. Postępowanie organu jest niezgodnie z przepisami zawartymi w Rozdziale 10 k.p.a., dotyczącego odwołań. Zgodnie z przepisami tego rozdziału organ wydający decyzję może uchylić lub zmienić zaskarżoną decyzję tylko i wyłącznie w trybie art. 132 k.p.a. Prostowanie błędów pisarskich lub innych oczywistych omyłek w ww. decyzji jest niedopuszczalne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] (dalej w skrócie SKO lub Kolegium) postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy wymienione na wstępie postanowienie Prezydenta Miasta [...]. Wskazując na treść art. 113 § 1 k.p.a. oraz odwołując się do poglądów judykatury stwierdził, że w stanie faktycznym kontrolowanej sprawy organ I instancji dokonał sprostowania błędu pisarskiego zawartego w podstawie prawnej decyzji, co polegało wyłącznie na zmianie szyku podstawy prawnej. Charakter oraz zakres dokonanej zaskarżonym postanowieniem zmiany podstawy prawnej decyzji, to za nieuzasadnione należy uznać zarzuty zażalenia. W ramach sprostowania organ nie dokonał zmiany merytorycznej podstawy prawnej decyzji Prezydenta Miasta [...], gdyż nie dodał i nie usunął żadnego przepisu prawa powołanego w podstawie prawnej tej decyzji. W skargach do Sądu o tożsamej treści skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i powtórzyli zarzuty i argumentację zawartą we wniosku. W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie powołując się na argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Obecna na rozprawie B. N. podtrzymała skargę i wnioski w niej zawarte. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2014, poz.1647). Zakres kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwana dalej w skrócie p.p.s.a., z którego wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Poddawszy zaskarżone postanowienie kontroli w granicach wyżej przedstawionych Sąd doszedł do przekonania, ze skargi nie zasługują na uwzględnienie. Podstawą prawną zaskarżonego postanowienia jest art. 113 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Z unormowania tego wynika, że przedmiotem sprostowania w trybie określonym tym przepisem są "błędy pisarskie i rachunkowe" oraz "inne oczywiste omyłki". Nie analizując szczegółowo wymienionych tym przepisem przypadków uprawniających do sprostowania stwierdzić należy, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Natomiast oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego i temu podobnych, wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Oczywista omyłka w rozumieniu wyżej wymienionego przepisu to widoczne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia czy też opuszczenie względnie dodanie jakiegoś wyrazu. W rozpoznawanej sprawie doszło do błędnego uszeregowania przepisów będących podstawą prawną decyzji Prezydenta [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] zasadnie zatem wskazało, że sprostowanie polegało jedynie na zmianie, a właściwie na uporządkowanie szyku przepisów wskazanych w podstawie prawnej. To sprostowanie ma jedynie charakter formalny i nie prowadzi do żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia i uzasadnienia decyzji. Dodać wypada, że instytucja prostowania błędów i omyłek uregulowana w art. 113 k.p.a. nie jest ograniczona czasowo, a to oznacza, że może być skutecznie prowadzona również po wniesieniu odwołania od decyzji. Z tych przyczyn za niezasadny należy uznać zarzut skarżących, że po wniesieniu odwołania od decyzji właściwą podstawą do działania organu jest wyłącznie art. 132 k.p.a. Mając na względzie przedstawiony stan sprawy Sad na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargi oddalił.