II SA/Rz 606/11

4 sierpnia 2011 r. POSTANOWIENIE Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Referendarz sądowy Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2011 r., na posiedzeniu niejawnym wniosku, M.S. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w całości oraz o ustanowienie adwokata, w sprawie ze skargi wyżej wymienionej, na decyzję Wojewody P., z dnia [...] maja 2011 r., nr [...], wydaną w przedmiocie zatwierdzenia projektu na budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, - postanawia – przyznać M. S. prawo pomocy poprzez: 1) zwolnienie od kosztów sądowych oraz, 2) ustanowienie adwokata. M. S. strona skarżąca w sprawie o sygn. II SA/Rz 606/11, zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (zwolnienie od opłat i wydatków sądowych) oraz o ustanowienie adwokata wyboru. Wypada w tym miejscu zauważyć, iż wniesienie skargi sądowoadministracyjnej na decyzję administracyjną dotyczącą pozwolenia na budowę wiąże się z obowiązkiem uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł. Do uiszczenia takiego wpisu strona została zobowiązana mocą zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II WSA. Stwierdzono, co następuje: Jak wynika z treści formularza PPF, wniosek skarżącej M.S. dotyczy zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Wyżej wymieniona ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Z uwagi na tak szerokie rozmiary swego żądania, Strona zobowiązana była wykazać, że nie jest w stanie pokryć jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. Na te koszty składają się opłaty i wydatki sądowe oraz wynagrodzenie przysługujące fachowemu pełnomocnikowi. Do udowodnienia takiego stanu zobowiązuje wnioskodawczynię norma art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej p.p.s.a.). Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym stanowi najszerszą postać pomocy finansowej udzielanej przez państwo podmiotom uczestniczącym w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Ponieważ rezultatem przyznania prawa pomocy jest powiększenie wydatków budżetu państwa, sytuacja majątkowa i rodzinna wnioskujących o prawo pomocy powinna być ustalona ze szczególną wnikliwością. Warto też podkreślić, że to na wnioskodawcy ciąży ciężar udowodnienia, takiej sytuacji majątkowej, która uniemożliwia choćby częściowe uczestniczenie w kosztach finansowych postępowania sądowego. Sytuacja majątkowa strony wnioskującej o prawo pomocy została dokładnie przedstawiona w treści urzędowego formularza PPF. Wobec tego istnieją podstawy do rozpoznania zgłoszonego żądania bez potrzeby prowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Z treści złożonego wniosku PPF wynika, że wnioskodawczyni żyje w ubóstwie. Jest wdową, mająca na swym utrzymaniu bezrobotną córkę. Dwuosobowa rodzina utrzymuje się wyłącznie dzięki rencie socjalnej w wysokości 404,1 zł. Strona do posiadanych środków majątkowych zaliczyła drewniany dom o pow. 70 m², oraz nieruchomość rolną o pow. 0,94 ha w tym 0,5 ha nieużytków. Opisana powyższej sytuacja majątkowa i rodzinna strony skarżącej ponad wszelką wątpliwość udowodnia brak możliwości pokrycia wiążących się z procesem kosztów sądowych oraz kosztów ustanowienia adwokata z wyboru. Skarżąca nie posiada zasobów majątkowych dających szanse na uiszczenie wpisu sądowego jak i pozostałych ciężarów finansowych sprawy sądowoadministracyjnej. Nie sposób wątpić, że M. S. oraz Jej córka znajdują się w stanie wymagającym działań opiekuńczych państwa lub instytucji społecznych. Współuczestniczenie w kosztach niniejszej sprawy nie tylko więc obniżyłoby poziom życia rodziny poniżej utrzymania koniecznego, a spowodowałoby pozbawienie strony środków umożliwiających przeżycie. Strony skarżącej nie można skazywać na konieczność dokonywania wyboru pomiędzy kontynuowaniem postępowania a zakupem niezbędnych dóbr i usług. Ponieważ o kontynuowaniu postępowania sądowego nie mogą decydować posiadane przez stronę zasoby dochodowe i majątkowe, skarżącej należy przyznać prawo pomocy w najszerszych granicach tej instytucji. Z tych względów orzeczono o przyznaniu prawa pomocy w oparciu o art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a.