II SA/Rz 607/09

Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie referendarz sądowy Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2009 r., na posiedzeniu niejawnym wniosku, S. K., o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, w sprawie ze skargi wyżej wymienionej na uchwałę Rady Miasta L., z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...], podętą w przedmiocie wyrażenia zgody na zbycie w drodze przetargu nieruchomości, - postanawia - odmówić przyznania prawa pomocy. S. K. wezwana do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 300 zł, zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wymieniony wniosek złożono w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 607/09, dotyczącej skargi S. K. na uchwałę Rady Miejskiej L. Sprawa o sygn. II SA/Rz 607/09 nie została zakończona przed WSA w Rzeszowie. Skarżąca jest obowiązana do uiszczenia wpisu sądowego z tytułu wniesienia skargi na uchwałę. Pozostałe rzeczywiste koszty sądowe niniejszej sprawy mogą wiązać się z koniecznością uiszczenia opłat kancelaryjnych, wpisów sądowych należnych z tytułu wnoszonych środków zaskarżenia. Ponadto w zależności od sposobu zakończenia sprawy, skarżącą może decydować się na wniesienia skargi kasacyjnej od orzeczeń WSA. Sporządzenie tego środka odwoławczego ustawodawca objął przymusem adwokacko-radcowskim. Na podstawie wniosku PPF ustalono następujące okoliczności majątkowe rodziny K.: gospodarstwo domowe skarżącej składa się z dwóch osób - S. K. oraz jej męża H. K. Małżonkowie nie mają nikogo na swym utrzymaniu. Strona zamieszkuje w mieszkaniu o pow. 48m-. Małżonkowie dysponują także nieruchomością o pow. 5a na której znajduje się budynek usługowo - mieszkalny o pow. 150 m-. Dochód skarżącej i Jej męża stanowi kwota 3688 zł. brutto. S. K. prowadzi niewielkich rozmiarów działalność gospodarczą. W skład majątku skarżącej wchodzi na zasadach współwłasności z córką strony samochód osobowy marki Opel Astra rok prod. 2004 r. Strona w uzasadnieniu swego żądania zwraca uwagę na poziom wydatków rodziny związany z kosztami leczenia. Jej mąż jest osobą niedołężną wymagającą opieki. Rodzina ponosi koszty związane z utrzymaniem gospodarstwa domowego. S. K. nie podała wysokości kosztów ponoszonych na utrzymanie konieczne swej rodziny. Stwierdzono, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Strona wnioskująca stara się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Przepisy obowiązującej procedury sądowoadministracyjnej ustalają bardzo rygorystyczne przesłanki przyznania prawa pomocy. Według treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 152, poz. 1270 ze zm., zwana dalej P.p.s.a.), przyznanie prawa w zakresie częściowym jest możliwe jeżeli strona wykaże, że poniesienie kosztów sądowych spowoduje uszczerbek na poziomie utrzymania wnioskodawcy oraz członków rodziny. Wypada też dodać, iż obowiązek wykazania tego stanu spoczywa wyłącznie na stronie. Przedstawione przez wnioskodawczynię informacje na temat rzeczywistej sytuacji majątkowej i zdolności płatniczych są pełne i wiarygodne, a to pozwala rozstrzygnąć żądanie wyłącznie w oparciu o wniosek PPF. W niniejszej sprawie nie było potrzeby stosowania art. 255 P.p.s.a. Skarżąca nie udowodniła, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego. Zdaniem rozpoznającego wniosek, strona dysponuje wystarczającym poziomem dochodów, aby zaspokajać swe potrzeby podstawowe, tj. zakup żywności, lekarstw, opłaty za utrzymanie lokalu mieszkalnego, a także współuczestniczyć w kosztach postępowania wszczętego z jej inicjatywy. Sytuacja skarżącej jest na tyle dobra, że pozwoli bez najmniejszego uszczerbku ponieść koszty niniejszego postępowania. W opisie zdolności majątkowych S. K nie sposób dostrzec jakiegokolwiek zagrożenia dla sytuacji bytowej osoby fizycznej. Poniesienie kosztów postępowania sądowego jest możliwe dzięki dochodom strony przekraczającym wynagrodzenie minimalne. Brak możliwości pokrycia jakichkolwiek kosztów postępowania przez wnoszącego o prawo pomocy, który uzyskuje stałe miesięczne dochody w wysokości przekraczającej minimalne miesięczne wynagrodzenie bądź nieznacznie wyższe niż minimalne wynagrodzenie nastąpi, o ile zostanie udowodnione, że poziom tych dochodów oraz dochodów pozostałych osób tworzących gospodarstwo domowe ze względu na poziom niezbędnych wydatków wystarczy wyłącznie na utrzymanie konieczne (np. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2002 r., sygn. OZ 862/04, niepubl., postanowienie NSA z dnia 28 grudnia 2004 r., sygn. FZ 507/04, niepubl., postanowienie NSA z dnia 26 kwietnia 2006 r., sygn. II FZ 250/06, niepubl, postanowienie NSA z dnia 17 października 2006 r., sygn. II OZ 1100/06, niepubl., postanowienie WSA w Warszawie z dnia 23 maja 2007 r., sygn. IV SA/Wa 2303/06, niepubl.). Należy w tym miejscu zauważyć, iż w 2009 r. minimalne wynagrodzenie wynosi 1-276 zł i jest niższe niż dochody uzyskiwane przez skarżącą S. K. (obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 24 lipca 2008 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2009 r., M.P. z 2008r. Nr 55, poz. 499). Dochody S. K. (3688 zł) przekraczają kwotę minimalnego wynagrodzenia zaś sama skarżąca nie wykazała, aby wydatki o charakterze niezbędnym pochłaniały całość bądź przynajmniej znaczną część jej dochodów. Przy podanej kwocie dochodów brutto skarżąca nie spełniałby przesłanek przyznania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. Posiadanie stałych dochodów w wysokości przekraczającej wynagrodzenie minimalne jak również własnego lokalu mieszkalnego, nieruchomości czy samochodu osobowego, nie dowodzi o jakimkolwiek materialnym niedostatku S. K. Strona nie najmniejszych przeszkód jest w stanie ze swego majątku oraz bieżących oszczędności w wydatkach niekoniecznych uiścić wpis sądowy w wysokości 300 zł, a także pozostałe mogące wystąpić w niniejszej sprawie opłaty i wydatki sądowe. Reasumując, sytuacja materialna wnioskodawczyni nie wymaga pomocy finansowej ze strony organów państwa. Przyznanie prawa pomocy stronie S. K. stanowiłoby naruszenie przepisów P.p.s.a., poprzez błędne zastosowanie art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy. Z wyżej powołanych względów orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia w oparciu art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a.