II SA/Rz 608/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Robert Sawuła Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik /spr./ AWSA Magdalena Józefczyk Protokolant sekr. sąd. Maria Kołcz po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 11 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi S. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) maja 2007 r. nr (...) w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy -skargę oddala- Decyzją z dnia [...] maja 2007 r., [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] marca 2007 r. [...] ustalającą dla K. Z. warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego: budowy budynku handlowo-usługowo-biurowego oraz przebudowy sieci uzbrojenia na działkach przy ul. K. w D.. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że odwołanie S. Z. nie mogło być uwzględnione, gdyż decyzja Burmistrza Miasta nie narusza prawa, zatem brak było podstaw do jej usunięcia z obrotu prawnego. Kolegium podkreśliło, że ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm./; dalej: ustawa o zagospodarowaniu wprowadza obowiązek ustalenia warunków zabudowy dla inwestora, który spełni prawem przewidziane warunki, a na obszarze objętym inwestycją nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W sprawie odwoławczej wszczętej przez S. Z. wszystkie wymogi prawa zostały spełnione, zatem organ ustalając warunki zabudowy dla inwestora K. Z. nie naruszył prawa, a tym samym nie naruszył interesu prawnego odwołującego. Ustalenie warunków zabudowy wiąże się ze wskazaniem potencjalnej możliwości realizowania określonej inwestycji. Rozstrzygnięcie takie daje inwestorowi podstawę do wszczęcia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, natomiast nie narusza praw osób trzecich. Z tego też powodu nie można było uznać zarzutów odwołania za zasadne. Z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie zgodził się S. Z.. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zarzucił decyzji Kolegium niezgodność z prawem. W szczególności wskazał, że decyzja ta narusza jego interes prawny jako właściciela działek sąsiadujących z terenem objętym skarżoną decyzją. Naruszenie to polega na ograniczeniu dostępu do jego nieruchomości przez ograniczenie możliwości przejazdu po działkach objętych zakresem decyzji oraz na uniemożliwieniu uregulowania stanu ewidencyjnego części działek objętych decyzją ustalającą warunki zabudowy. Zdaniem skarżącego, jako osoba korzystająca z tych nieruchomości ma interes prawny w wykazaniu ich w ewidencji gruntów i budynków na swoją rzecz oraz podjęcie działań w kierunku ich zasiedzenia. Ustalenie warunków zabudowy te uprawnienia niweczy. Z tych powodów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi wskazując na argumentację jak w uzasadnieniu własnej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej: p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działań administracji i stosują prawem przewidziane środki. Zakres kontroli stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. nie jest wyznaczony granicami skarg, jej podstawą prawną ani formułowanymi przez stronę wnioskami. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy. Określony w ten sposób zakres kontroli przesądza, że sądy administracyjne rozpoznając skargi biorą pod uwagę nie tylko naruszenia prawa wskazane w skardze, ale wszystkie, które zgodnie z przepisami prawa mogą mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Dokonując takiej kontroli zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że decyzja ta nie narusza prawa, zatem skarga S. Z. nie mogła być uwzględniona. Trafnie organy obu instancji wskazały, że ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego ma charakter decyzji związanej, co oznacza, że w sytuacji wypełnienia przez inwestora oraz organ planistyczny warunków określonych przez prawo, decyzja ustalająca warunki musi być wydana. W sprawie rozpoznawanej przez Sąd wymogi te zostały wypełnione. Skutkiem tego nie mogła być odmowa ustalenia warunków jak sugeruje skarżący. Sąd podziela także argumentację organu w myśl, której decyzja określająca warunki zabudowy nie narusza praw osób trzecich. Zatem nie może podzielić argumentacji skargi, zgodnie z którą skarżona decyzja narusza interes prawny skarżącego, zwłaszcza stanowi przeszkodę w uregulowaniu stanu prawnego i ewidencyjnego niektórych działek objętych jej zakresem. Wskazane przez skarżącego postępowania mogą toczyć się niezależnie od ustalania warunków zabudowy, o ile są prawne warunki by je prowadzić. Ustalenie warunków zabudowy jest elementem postępowania planistycznego. Oznacza to, że działania organów podejmowane w takim postępowaniu nie przesądzają o sposobie realizacji przyszłej inwestycji. Wprawdzie ustalają warunki dla niej, jednak dopiero w postępowaniu o pozwolenie na budowę może nastąpić realna ochrona interesów podmiotów znajdujących się w zakresie oddziaływania inwestycji. Na tym etapie mogą być chronione interesy skarżącego związane z dostępem jego działki do drogi publicznej. Tak ukształtowany charakter postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy czyni niezasadnym zarzut skargi wskazujący na naruszenie interesu prawnego skarżącego. Decyzja skarżona ze swej istoty takich interesów nie może naruszać. Tym bardziej nie może być podstawą uwzględnienia skargi stanowisko skarżącego wyrażone na rozprawie, a wskazujące na konieczność rozwiązania w skarżonej decyzji wszelkich konfliktowych sytuacji, ze względu na możliwość poniesienia przez inwestora znacznych kosztów w postępowaniu o pozwolenie na budowę, gdyby skarżący skutecznie doprowadził do odmowy udzielenia takiego zezwolenia. Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie.