II SA/Rz 609/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa Sędziowie NSA Anna Lechowska /spr./ NSA Ryszard Bryk Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 17 lutego 2009 r. sprawy ze skargi A. i A. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki części obiektu budowlanego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dnia [...] marca 2007 r. nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących A. i A. P. solidarnie kwotę 500 zł /słownie: pięćset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego oraz na rzecz skarżącej A. P. kwotę 257 zł /słownie: dwieście pięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. II SA/Rz 609 /08 UZASADNlENIE Decyzją z dnia [...] lipca 2008r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § l pkt l ustawy dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. Nr 98 z 2000r.poz. 1071 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania: A. i A. P. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] - nakazującej skarżącym rozbiórkę części budynku usługowo mieszkalnego (tj. dwóch dobudówek o wymiarach: 8.70m x 7.85m i 4.90m x 21.30m), samowolnie dobudowanych do byłego budynku gospodarczego usytuowanego na działce o nr ewid. 213/8 położonej w miejscowości M. - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W jej uzasadnieniu podniósł, że opisaną wyżej decyzję z [...] marca 2007 r.oku organ I instancji wydał na podstawie art. 48 ust. 1ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane(tekst jednolity: Dz. U. Nr 156 z 2006 r. poz. 1118 ze. zm). Od decyzji odwołali się inwestorzy A. i A. P. W odwołaniu podnieśli , że przepisy Prawa budowlanego regulujące ewentualną możliwość legalizacji spornej budowy oczekują na ocenę Trybunału Konstytucyjnego o ich zgodności z Konstytucją. Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym postanowieniem z dnia [...].07.2007r., organ z urzędu zawiesił postępowanie w sprawie rozpatrzenia odwołania A. i A. P. z uwagi na wniesienie do Trybunału Konstytucyjnego pytania prawnego w kwestii zgodności z Konstytucją art. 48 ust. 2 pkt. l lit. b i art. 48 ust. 3 pkt. l ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo Budowlane( tekst jednolity. Dz. U. 2003r. Nr 20 poz. 2016 ze zmianami), oraz art. 2 ust. l ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane ( Dz. U. Nr 93, poz. 888). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...]. 08. 2007r. sprostowanym postanowieniem z. dnia [...].10.2007r. uchylił w całości postanowienie o zawieszeniu postępowania i jednocześnie umorzył postępowanie w przedmiocie zawieszenia z urzędu postępowania odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 5. 02. 2008 r., sygn. akt: VII SA/Wa 1824/07 oddalił skargę A. i A. P. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Wyrokiem z dnia 20,12. 2007 r.. sygn. akt: P 37/06. publ. Dz. U. Nr 247 z dnia 29.12.2007 r. poz. 1844 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 48 ust. 2pkt 1 lit b i art. 48 ust. 3 pkt l ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane Dz. U. Nr 156 z 2006 r. poz. 1118 i Nr 170 poz. 1217 oraz z 2007 r. Nr 88. poz. 587, Nr 99 poz. 665 i Nr 127 poz. 880, w częściach obejmujących wyrażenie "w dniu wszczęcia postępowania" - są niezgodne z wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą sprawiedliwości oraz z art. 32 ust. 1 Konstytucji. W związku z tym wyrokiem , pismem z dnia 29.05.2008 r. organ II instancji wezwał A. i A P. do przedłożenia decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania m.in. dla przedmiotowej inwestycji lub informacji, czy zostało wszczęte postępowanie w tym przedmiocie. W wyznaczonym terminie wezwani nie przedłożyli żądanych dokumentów. W piśmie z dnia 9.06.2008 r. wyjaśnili, że roboty budowlane zostały rozpoczęte w 1998 r. i nie posiadają decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanych na podstawie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r., dla obiektów budowlanych objętych decyzjami o rozbiórce. W tym stanie rzeczy odwołanie nie może zostać uwzględnione z następujących przyczyn: w dniu 23.01.2007 r., po pisemnej interwencji Nadleśnictwa, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził kontrolę na działkach o nr ewid. 213/8 i 213/9 położonych w miejscowości M. Podczas tej kontroli ustalono, że na działkach, stanowiących własność Skarbu Państwa - w zarządzie Nadleśnictwa, usytuowane są obiekty budowlane gospodarstwa agroturystycznego o nazwie "[...]", stanowiące własność A. i A. P. zam. [...]. w tym m.in. części budynku usługowo -mieszkalnego. Części obecnego budynku usługowo - mieszkalnego zostały dobudowane do budynku, który uprzednio pełnił funkcję budynku inwentarskiego (stajni i stodoły) o wymiarach: 16.30m x 7.85m. Budynek ten został przebudowy i rozbudowany z przeznaczeniem na obecną funkcję usługowo - mieszkalną. W budynku tym znajduje się jadalnia wraz z zapleczem kuchennym, bufet, pięć pomieszczeń mieszkalnych na poddaszu, zaplecze magazynowe i socjalno - sanitarne. Obecnie budynek posiada wymiary: 25m x 12.75m. z wnęką o wymiarach: 4.90m x 3.70m. Jest budynkiem wolnostojącym, parterowym z poddaszem użytkowym, niepodpiwniczony. Przedmiotowe "dobudówki" znajdują się od strony północno - wschodniej oraz północno -zachodniej budynku usługowo - mieszkalnego. Dobudowa od strony północno - wschodniej, wykonana jest w technologii szkieletowej, drewnianej i pełni funkcję jadalni. Dach jednospadowy, ściany od zewnątrz obite deskami a od wewnątrz boazerią iglastą i ocieplone wełną mineralną gr. 15cm. Dobudowa ta posiada wymiary 4.90m x 21.30m. Wyposażona jest w instalację elektryczną oraz c.o. zasilaną z kominka znajdującego się wewnątrz jadalni. Dobudowa od strony północno - zachodniej, o wymiarach: 7.85m x 8.70 m. pełni funkcją kuchni z zapleczem socjalnym (parter) oraz pokoi mieszkalnych (poddasze). Została ona zrealizowana w technologii murowano - drewnianej: ściany wykonane z pustaków żużlobetonowych, oblicowanych od zewnątrz balami drewnianymi, a od wewnątrz płytami gipsowo - kartonowymi, wykończonymi płytkami PCV i deskami boazeryjnymi. Dobudówka ta została zwieńczona dachem dwuspadowym, drewnianym krokwiowo - jętkowym, ocieplonym wełną mineralną gr. 15 cm, z wykończeniem od wewnątrz boazerią iglastą, z kalenicą na tym samym poziomie, co kalenica dwuspadowego dachu głównej części budynku usługowo -mieszkalnego. Dobudowa ta wyposażona jest również w instalację elektryczną, wodno -kanalizacyjną, c.o. zasilaną z kotłowni znajdującej się w pobliskim budynku leśniczówki oraz w instalację odgromową. Z oświadczenia A. P., złożonego do protokołu kontroli wynika, że do przebudowy oraz rozbudowy byłego budynku gospodarczego na budynek usługowo - mieszkalny przystąpiono w 1998 roku, i prace te trwały do polowy 2001 roku. W trakcie kontroli A. P. nie przedłożyła żadnych dokumentów mogących potwierdzić legalność wybudowanych części budynku, wniosła natomiast o zalegalizowanie obiektów wymienionych w protokole, w tym dobudowanych do budynku mieszkalno - usługowego części tego obiektu. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że dobudowane część budynku mieszkalno -usługowego, znajdujące się od strony północno - wschodniej (jadalnia) oraz od strony północno -zachodniej (parter: kuchnia + zaplecze socjalne), (poddasze: pokoje mieszkalne) są samowolą budowlaną do rozstrzygnięcia, której zastosowanie mają przepisy zawarte w ustawie z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane a w szczególności art. 48 ust.1 tej ustawy. W wyniku wykonanych robót budowlanych nastąpiła rozbudowa obiektu, w związku z czym należy zakwalifikować je jako "budowę" w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowanego. Zaskarżoną decyzję organ l wydał w oparciu o art. 48 ust.1 ustawy Prawo budowlane z uwagi na to. że do budowy części obiektu przystąpiono bez wymaganego przepisami prawa pozwolenia na budowę, teren na którym są one usytuowane nie posiada obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a inwestorzy nie posiadają ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy dla tej inwestycji. W oparciu o całość zgromadzonego materiału dowodowego organ II instancji stwierdził, że decyzja organu powiatowego nie narusza prawa. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie miał podstaw do wdrożenia procedury legalizacyjnej z przyczyn szczegółowo opisanych w uzasadnieniu decyzji. Możliwość taka nie istnieje nawet po wydaniu wyroku przez Trybunał Konstytucyjny, ponieważ na żadnym etapie postępowania inwestorzy nie uzyskali decyzji o warunkach zabudowy. Do rozstrzygnięcia sprawy nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia 10.05. 2007 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane i niektórych innych ustaw ( Dz.U. nr 99, poz. 665 ). Z akt sprawy wynika bowiem, że roboty budowlane związane z rozbudową budynku nie zostały zakończone przed 11 lipca 1998 roku, a tylko w takim przypadku istnieje możliwość zastosowania tych przepisów. W związku z powyższym, należało podzielić stanowisko organu l instancji i orzec jak w sentencji - konkluduje organ II instancji. Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożyli A. i A. P. domagając się jej uchylenia w całości, zasądzenia kosztów postępowania wg norm przepisanych a także wstrzymania przez sąd wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzji tej zarzucili naruszenie art. 97 §1 kpa przez przyjęcie , ze orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego jest obojętne dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy a także naruszenie zasad praworządności, dochodzenia do prawdy obiektywnej i zaufania do organów państwa zapisanych w art. 6,7,i 8 kpa przez kontytunuowanie postępowania i wydanie orzeczenia na podstawie przepisu uznanego wyrokiem TK z 20 grudnia 2007r. sygn. P 37/06 za sprzeczny z Konstytucją a także powodujący dla skarżących nieodwracalne skutki, w sytuacji gdy zasadne byłoby zawieszenie postępowania dla wszczęcia procesu legalizacyjnego. W uzasadnieniu skargi skarżący opisali przebieg postępowania administracyjnego w sprawie i podnieśli , że we wspomnianym wyroku Trybunał nie przesądził na jakim etapie ma być przedłożona decyzja o ustaleniu warunków zabudowy organowi. Organ w decyzji ograniczył się do zacytowania tezy wspomnianego orzeczenia i nie podjął procedury legalizacyjnej a jedynie wezwał skarżących do przedłożenia takiej decyzji. Skarżący mimo deklarowanej chęci legalizacji inwestycji nie mogą spełnić tego warunku, bowiem przejąć nieruchomość gruntową chce Nadleśnictwo, które uważa, że skarżący nie posiadają tytułu prawnego do nieruchomości, choć byli oni długoletnimi jej dzierżawcami a przeznaczone do rozbiórki elementy rozbudowy powstały za jego zgodą. Wprawdzie w 2006r. Nadleśnictwo przedstawiło skarżącym nowy projekt umowy najmu na cele użytkowe, który miał zastąpić umowę dzierżawy, jednak postanowienia tej umowy były sprzeczne z przepisami kodeksu cywilnego, stąd skarżący nie podpisali porozumienia, jednak nadal opłacają czynsz dzierżawny. W tej sytuacji zdaniem skarżących postępowanie w sprawie winno być zawieszone na czas wyjaśnienia kwestii uprawnienia do dysponowania nieruchomością, co jest niezbędne dla legalizacji. Sąd postanowieniem z dnia 3 października 2008r. wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie z przyczyn , które legły u podstaw zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podług art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm. ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej ( §1). Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej ( §2 ). Jej zakres wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm. ), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( §1). Oznacza to po stronie sądu obowiązek zbadania, niezależnie od podnoszonych w skardze zarzutów, czy zaskarżony akt odpowiada prawu i jeśli jest to - jak w niniejszej sprawie - decyzja administracyjna, uwzględnienia skargi, gdy stwierdzi naruszenie prawa wymienione w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c, w pkt 2, jak również w przypadku przewidzianym w pkt 3, to jest naruszenie prawa materialnego, jeśli miało ono wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa stanowiące podstawę wznowienia postępowania lub stanowiące podstawę stwierdzenia nieważności z przyczyn określonych w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach a także inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Podług art.135 tej ustawy, sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Poddawszy zaskarżoną decyzję takiej właśnie kontroli, sąd doszedł do wniosku, że została ona wydana naruszeniem przepisów postępowania , które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy a to art. : 7,8, 9 , 77§1 i 107 §3 kpa. Stan faktyczny w sprawie nie budzi wątpliwości i sprowadza się do faktu, iż skarżący, jako dzierżawcy działki nr ewid. 213/7 położonej w M., stanowiącej własność Skarbu Państwa w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...] dokonali przebudowy obiektu budowlanego stanowiącego budynek inwentarski wykonując prace szczegółowo opisane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i zmienili jego przeznaczenie na budynek usługowo- mieszkalny wchodzący w skład gospodarstwa agrorturystycznego "[...]". Roboty budowlane zostały zakończone w roku 2001 bez wymaganego prawem pozwolenia. Postępowanie w sprawie zostało wszczęte przez organ w dniu 19 02. 2007r., co oznacza, że pogląd organu, iż w sprawie nie można zastosować przepisu art. 3 ustawy z dnia 10 maja 2007r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw ( Dz.U. nr 99, poz. 665), przewidującego możliwość uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektów wybudowanych bez pozwolenia , których budowę zakończono po dniu 31 grudnia 1994r. a przed dniem 11 lipca 1998r. i przed dniem 11 lipca 2003r. nie zostało wszczęte postępowanie administracyjne przez właściwy organ nadzoru budowlanego - przy zachowaniu procedury w tym przepisie ustalonej. Prawidłowo też organ II instancji przyjął, że zastosowanie w sprawie ma art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r, Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, tj. 1 lipca 2008r. a zatem przy uwzględnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007r. sygn. akt P37/06 (Dz.U. nr 247 poz. 1884r) . publikowanego wraz z uzasadnieniem w OTK 202/08 poz.53. Trybunał uznał w nim ,że art. 48 ust. 2 pkt1 lit.b i 48 ust. 3 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( Dz.U nr 156 z 2006 r. poz. 118 i nr 170, poz. 1217 oraz z 2007 r. nr 88, poz. 587, nr 99, poz. 665 i 127, poz. 880) w częściach obejmujących wyrażenie w "dniu wszczęcia postępowania" – są niezgodne z wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej zasadą sprawiedliwości oraz z art. 32 Konstytucji. W uzasadnieniu tegoż wyroku podniesiono, że skoro zgodnie z art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego warunkiem legalizacji samowoli jest zgodność konkretnej budowy z przepisami o planowaniu o zagospodarowaniu przestrzennym rozumiana jako zgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego albo z generalnym porządkiem planistycznym ukształtowanym wieloma ustawami szczególnymi, to termin uzyskania decyzji ostatecznej o warunkach zabudowy nie może mieć w sprawie znaczenia, z uwagi na fakt, iż decyzja ma charakter informacyjny – i sama przez się nie kształtuje praw ani obowiązków inwestora wynikających wprost z ustaw. Decydujące znaczenia w procesie legalizacji samowoli winno mieć ustalenie , czy obiekt wybudowany bez pozwolenia nie narusza przepisów prawa, w tym regulującego kwestie planowania przestrzennego. Powinna zatem istnieć możliwość dokonania takiego ustalenia również po wszczęciu postępowania rozbiórkowego, bo nie do pogodzenia z zasadami konstytucyjnymi jest orzekanie obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego, mimo iż inwestorzy wykazali jego zgodności z przepisami o planowaniu przestrzennym, uzyskując decyzję o warunkach zabudowy już w trakcie postępowania rozbiórkowego. Stanowisko Trybunału Konstytucyjnego przy uwzględnieniu wymogów wynikających z art. 7 kpa (zasada dążenia do prawdy obiektywnej), 8 kpa (zasada pogłębiania zaufania do organów Państwa), 9 kpa ( zasada informacji ) nakłada na organ nadzoru budowlanego , który prowadzi sprawę samowoli budowlanej na terenie gdzie nie obowiązuje plan zagospodarowanie przestrzennego obowiązek dokładnego wyjaśnienia inwestorowi kwestii możliwości uzyskania decyzji o warunkach zabudowy w toku postępowania administracyjnego w przedmiocie samowoli i wezwania do jej przedstawienia lub przedstawienia zawiadomienia o wszczęciu takiego postępowania albo nawet wniosku o jego wszczęcie w realnym do wykonania terminie. Udzielenie informacji o możliwości uzyskania decyzji o warunkach zabudowy ma szczególne znaczenie , bowiem w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych, a co za tym idzie i w praktyce organów nadzoru budowlanego i organów gminy właściwych w sprawie ustalania warunków zabudowy zgodnie przyjmowano , iż po zakończeniu budowy obiektu bezprzedmiotowe jest postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania. Z kolei ustalenie realnego terminu przedstawienia przez inwestora informacji wskazanych wyżej wymaga wzięcia pod uwagę okoliczności , że z przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. Nr 80 poz. 717, ze zm.) wynika , iż złożenie wniosku o ustalenie warunków zabudowy musi być poprzedzone zebraniem dokumentów wymaganych przepisami tej ustawy, które do wniosku należy dołączyć ( art. 52 z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Należy także ustalając ów termin wziąć pod uwagę, że w postępowaniu administracyjnym o warunkach ustalenia zabudowy wymagane są czynności uzgodnieniowe (art. 53 w zw. z art. 64 ust.1 ustawy) prowadzone na podstawie projektu decyzji opracowanego przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów i architektów. Już te wymogi, czynią to postępowanie na tyle skomplikowanym , że nader rzadko jest możliwe wydanie decyzji w terminie 1 miesiąca. W tym stanie rzeczy za nie odpowiadające wymienionym wyżej przepisom kpa należy uznać pismo organu II instancji zobowiązujące inwestorów do przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy lub przedstawienia, czy zostało wszczęte postępowanie administracyjne w tej sprawie w terminie dni 7 od daty otrzymania wezwania. O braku rozeznania, co do własnej sytuacji prawnej ( możliwość uzyskania decyzji o warunkach zabudowy w toku postępowania o samowolę, jak również niezależnie od prawa dysponowania gruntem) świadczy odpowiedź inwestorów udzielona organowi II instancji , że decyzji takiej nie mogą uzyskać , z uwagi na okoliczności , iż sporne obiekty zostały wykonane, jak również skarga, w której powołują się na niemożność uzyskania warunków zabudowy bez wcześniejszego rozstrzygnięcia w kwestii prawa do dysponowania terenem. Rozeznanie to skarżący uzyskali w inny sposób, dopiero po wydaniu zaskarżonej decyzji, czego dowodzi przedstawione na rozprawie sądowej przez A. P. zawiadomienie z Urzędu Gminy o wszczęciu postępowania w sprawie warunków zabudowy pochodzące z dnia 26 stycznia 2009r. i noszące znak : [...]. Opisane wyżej naruszenie prawa byłoby wystarczające do uchylenia zaskarżonej decyzji. Nie jest to jednak naruszenia jedyne, jako że organ I instancji wprawdzie dokładnie opisał na czym polegały prace budowlane określone jako rozbudowa obiektu, nie wyjaśnił jednak kwestii , czy rozbiórka dobudowanych części byłaby technicznie możliwa, a w szczególności, czy dobudówki nie stanowią integralnej części obiektu dotychczasowego i nie są z nim połączone na trwale tak, że rozbiórka dobudowy nie byłaby możliwa bez rozbiórki całego obiektu lub przynajmniej j znacznej jego części. W takiej bowiem sytuacji zgodnie z poglądami orzecznictwa , które sąd podziela brak jest podstaw do zastosowania restrykcyjnej normy art. 48 ust. 1 , stanowi ona bowiem "inny niż określony w art. 48 ust. 1 przypadek" przewidziany w art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego, umożliwiający uruchomienie trybu z art. 51 tej ustawy - patrz; wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2008r. sygn. II OSK 1827/060 oraz powołane w jego uzasadnieniu wyroki z dnia 8.12. 2000 IV SA2624/98 zamieszczony w "Prawie budowlanym" pod . red. A. Glinieckiego str. 296, i wyrok z dnia 12. 12. 1996r IISA/Wr 236/96 OSP 1997/11 poz. 202. Niewyjaśnienie tej kwestii w postępowaniu i nieprzedstawienie stosownych rozważań organu w uzasadnieniu decyzji I instancji zaaprobowanej decyzja zaskarżoną narusza art. 7 , 77 §1 i 107 §3 kpa. Z przytoczonych wyżej względów, sąd przy zastosowaniu art. 135 P.p.s.a. uchylił decyzje obu instancji w oparciu o art. 145 §1 pkt 1 lit. c tej ustawy. O kosztach sąd orzekł w oparciu o art. 200 i 205 Pp,p.sa. Wpis zasądzono solidarnie wobec uiszczenia go przez inwestorów będących współmałżonkami , zaś koszty zastępstwa procesowego zasądzono na rzecz skarżącej, którą na rozprawie reprezentował adwokat z wyboru. Na podstawie art. 152 P.p.s.a. sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku. W postępowaniu ponownym organ ustali na jakim etapie znajduje się postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i w zależności od poczynionych ustaleń rozważy , czy zachodzi podstawa do zawieszenia z urzędu postępowania w sprawie samowoli budowlanej na czas do zakończenia postępowania przed organem gminy a po jego ewentualnym podjęciu podejmie decyzję odpowiadającą poczynionym ustaleniom i przepisom prawa .